Κριτική

Ρόμα

Από -

Η μικρή και η μεγάλη ιστορία συναντιούνται στην τελευταία ταινία του Αλφόνσο Κουαρόν, μια αυτοβιογραφική επιστροφή στις αρχές των ’70s. Αντλώντας από την παιδική του ηλικία, ο σκηνοθέτης, που με την ίδια ευαισθησία μπορεί να αφηγηθεί μοντέρνα παραμύθια («Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν»), διαστημικές περιπέτειες («Gravity»), μελλοντολογικά θρίλερ («Τα Παιδιά των Ανθρώπων») και road movies ενηλικίωσης («Θέλω και τη Μαμά σου»), επιστρέφει στη συνοικία Ρόμα της Πόλης του Μεξικού το 1970 και στο σπίτι ενός γιατρού με τέσσερα παιδιά.

Εκεί και στην άκρη ενός διαδρόμου γυρίζει κάθε βράδυ για να κοιμηθεί η Κλεό μαζί με τη μαγείρισσα του σπιτιού Αντέλα, μια συγχωριανή της από τον Βορρά. Όλη την ημέρα προσέχει τα παιδιά, καθαρίζει το σπίτι, πλένει τα ρούχα και σερβίρει τα γεύματα, φροντίζοντας να κυλάει απρόσκοπτα και προβλέψιμα η καθημερινότητα μιας μεσοαστικής οικογένειας.

Το πρώτο και ακίνητο πλάνο του φιλμ δίνει τον τόνο: καθώς πέφτουν οι τίτλοι, παρατηρούμε από κοντά τα πλακάκια της εσωτερικής αυλής, τα οποία σε λίγο γεμίζουν με απόνερα και σαπουνάδα καθώς κάποιος καθαρίζει το χώρο (η Κλεό, από τα περιττώματα του σκύλου). Στην επιφάνεια του για λίγο ακίνητου νερού αντικατοπτρίζεται ένα αεροπλάνο που περνάει από τον ουρανό. Από τη βρομιά στην ονειρική φυγή και από τη γη στα σύννεφα, το «Ρόμα» διηγείται τη μικρή, συνηθισμένη ιστορία του τονίζοντας τις αντιθέσεις που την κινητοποιούν και μέσα στις οποίες είναι παγιδευμένη η ηρωίδα της (μαζί και μια οικογένεια και μια ολόκληρη χώρα).

Μια εργατική και μια μεσοαστική καθημερινότητα, μια «ιθαγενής» και μια «λευκή» τάξη πραγμάτων, στιγμιαίες, ασήμαντες «αμαρτίες» και μια φυσική καταστροφή (το φλερτ στην κυρία Σοφία και η φωτιά στο δάσος), οι υποσχέσεις της μεγάλης οθόνης και αυτές των αφελών, απλοϊκών ανθρώπων ή ο ψεύτικος και ο αληθινός πόλεμος (από τις πολεμικές ασκήσεις στη διαδήλωση και τη σφαγή του Κόρπους Κρίστι). Με μια εντυπωσιακή μεγαλοπρέπεια κι έναν πρωτόγνωρο λυρισμό, περίπλοκες συνθέσεις του κάδρου και μια αφτιασίδωτη καταγραφή της ωμής πραγματικότητας, ο Κουαρόν αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες της κινηματογραφικής αφήγησης, συνθέτοντας ένα απαράμιλλο κοινωνικό έπος.

Εναλλάσσει δεξιοτεχνικά travellings (η συγκλονιστική σκηνή στο μαιευτήριο) με εκφραστικότατα close ups, εκμεταλλεύεται δημιουργικά την αρχιτεκτονική των χώρων, δίνει στην αμεσότητα του ιταλικού νεορεαλισμού μια σύγχρονη, δυναμικότερη διάσταση και βάφει στους ονειρικούς τόνους ενός απαλού, στιλπνού γκρίζου (ο ίδιος στη διεύθυνση φωτογραφίας) τη νοσταλγική, πικρή, συγκινητική και περίτεχνη τοιχογραφία η οποία αποτυπώνει το τέλος μιας εποχής. Στο κέντρο της μια γυναίκα που κερδίζει την ενηλικίωσή της με βαρύ τίμημα, όπως άλλωστε μια οικογένεια και μια ολόκληρη χώρα.

Μεξικό, ΗΠΑ. Α/Μ. 2018. Διάρκεια: 135΄.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Maria Cutsia πριν από 3 ημέρες

    υπέροχη ταινία που διηγήται την παιδική ηλικία του ιδιου του σκηνοθέτη.Το σπίτι είναι σκηνικό που αντιγράφει με ακρίβεια το δικό του σπίτι και η πρωταγωνίστρια του φιλμ είναι η πολυαγαπημένη του νταντά που θέλει από "αόρατη" και φτωχή υπηρέτρια να γίνει η πρωταγωνίστρια αυτής της ταινίας.Τέλος ο τίτλος δηλώνει την πρόθεσή του να χρησιμοποιήσει τον Ιταλικό νεορεαλισμό χωρίς να χρειαστεί να "φτιασιδώσει" με ψεύτικα τεχνάσματα την ωμή πραγματικότητα.Απολαύστε λοιπόν αυτή την μοναδική ταινία με όλο τον σεβασμό που της αξίζει !!


  • Vaspat πριν από 15 ημέρες

    2 πατατες σε λιγο διαστημα.Πριν 4 ειδα το "ευνοουμενη" πολυ φασαρια για το τιποτε κ σημερα το Roma το απολυτο τιποτα μια ψευτοκουλτουριαρικη ταινια που δεν εχει κατι να δωσει,κανενα νοημα,αργη,κουραστικη κενου περιεχομενου ασυνδετες αδυναμες σκηνες Βατομουρο

  • mnikos πριν από 17 ημέρες

    Παρ' ότι βλέπω σχεδόν τα πάντα και κρίνω ανά είδος και ποτέ βιαστικά, δεν έχω δει μεγαλύτερη μάπα...τελείωσε και έμεινα με το στόμα ανοικτό...το απόλυτο τίποτα...και είμαι αρκετά επιεικής επειδή δεν πλήρωσα να την δω..

  • Παπαβασιλείου πριν από 19 ημέρες

    Αδύνατο αυτη η ταινία να εχει παρει 3 οσκαρ!Αδύνατο!Μια ταινια υπνος...2ωρες δίχως νόημα!Ωραια πλανα αλλα μεχρι εκει!Ουτε καποιο μηνυμα ουτε καποια πλοκη!!Χασιμο χρονου

  • Αιρετικός πριν από 25 ημέρες

    Εξαιρετική ταινία αν είχε γυριστεί το 1938 ή έστω το 1958 αλλά στο 2018 ποιά ακριβώς είναι η «τροφή για σκέψη» που προσφέρει; Θα είχε περισσότερες ομοιότητες με μεξικάνικη σαπουνόπερα αν ήταν έγχρωμο.Αρκεί η άρτια φωτογραφία για τα πέντε αστέρια;

  • steve πριν από 25 ημέρες

    Ότι χειρότερο έχω δει τα τελευταία χρόνια!Είναι δυνατόν αυτή η ταινία να διεκδικεί Οσκαρ?? Ούτε για βατόμουρα!Συντονιστείτε και αφήστε τα ψευτοκουλτουριάρικα πενταστέρια!Ντροπή του σινεμά!

  • Δημητρης πριν από 1 μήνες

    Η ταινία αυτή θυμίζει πιο πολύ ανάμνηση παρά κινηματογράφο. Μια ανάμνηση τόσο ιδιαίτερα προσωπική που σε κάνει να νιώθεις ότι εισβάλλεις στο μυαλό του σκηνοθέτη. Το βρίσκω αδύνατο βλέποντας αυτή τη ταινία να μη γυρίσεις στη δική σου παιδική ηλικία, ξαναζώντας τις δικές σου προσωπικές παιδικές αναμνήσεις. Και αυτός είναι ο σκοπός της ταινίας. Να σε κάνει να θυμηθείς τους ανθρώπους που σε βοήθησαν να γίνεις το άτομο που είσαι σήμερα, να κατανοήσεις τις θυσίες που έκαναν, και να σκεφτείς πως μπορείς εσύ με τη σειρά σου να τους ευχαριστήσεις. Εύγε

  • ΠΑΝΟΣ πριν από 1 μήνες

    Xmmm και ομως αυτη η ταινια κερδισε στα BAFTA ...και πολυ πιθανον να σαρωσει και στα oscars .... ;-(

  • Τάκης πριν από 1 μήνες

    Καιρό είχα να δω μια καλή ταινία που θα μου μείνει . Είναι η καθημερινότητα μιας εποχής χωρίς υπερβολές αλλά με όλα τα χαρακτηριστικά της. Το ασπρόμαυρο ταίριαζει γάντι με το θέμα.. Έψαχνα στο Netflix να βρω κάτι ελκυστικό και βρήκα αυτή την ταινία μόλις είχα αρχίσει να απογοητεύομαι. 9,5/10

  • Mάρκου Κώστας πριν από 1 μήνες

    Αυτού του είδους οι ταινίες κανονικά έπρεπε να εχουν ενα σηματακι όπως του antifa με την σβάστικα αλλά στην θέση της σβάστικας να εχει πχ τον Σεφερλή.Βρε χαϊβανια είναι δυνατόν να ξεκαρδιζόσαστε με γελωτοποιούς που δηλώνουν ηθοποιοί και να βλέπετε τέτοιες ταινίες;

  • Νικος πριν από 2 μήνες

    Καθαρα ρατσιστικη,η φτωχη υπηρετρια φοβισμενη και μονη στο σπιτι ενος μεγαλογιατρου ,μου θυμησε ελληνικη ταινια του 60 αναλογου ρατσιστικου χαρακτηρα και σεναριου προσωπικα ντραπηκα που ειμαι ανθρωπος

  • βικυ πριν από 2 μήνες

    Ενα απιστευτα απλο και αληθινο εργο ζωησ. οταν τελειωσε η τελευταια σκηνη τησ ταινιασ εμεινα μεσα σε ερωτηματα γιατι τοσο λατρεμενη ταινια απο ολουσ τουσ κριτικουσ κιν/φου.Η απαντηση ηρθε μετα απο μερεσ οταν διαπιστωσα οτι το μυαλο μου εκανε φλασμπακ αποσπασματα σκηνων απο το ΡΟΜΑ.ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ.9/10 ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

  • Στελιος πριν από 2 μήνες

    Κατ'αρχην γιατι ασπρομαυρη; Η ζωη ειναι εγχρωμη ετσι δεν ειναι; Μια απλη ιστορια ναι αλλα με πολλες σεναριακες αδυναμιες και παραγεμισματα απο την πολιτικη και κοινωνικη πραγματικοτητα της χωρας του Κουαρον.Δεν σου μενουν πολλα απο την ταινια αλλα ειναι ευδιακριτη η προσπαθεια του δημιουργου της να κερδισει σε καλλιτεχνικη εκφραση την κριτικη. 2 αστερια

  • εφη πριν από 2 μήνες

    αριστουργημα

  • ΚΩΣΤΑΣ πριν από 2 μήνες

    Πολύ καλή φωτογραφία,σκηνοθεσία και αποτύπωση της ζωής μέσα και έξω από το σπίτι.Το σενάριο όμως είναι πραγματικά απλοικό και εκεί είναι η μεγάλη αδυναμία της ταινίας.Το ασπρόμαυρο δεν εξυπηρετεί τίποτα ουσιώδες,η ζωή πάντα έγχρωμη ήταν και θα είναι.

  • ΣΩΚΡΑΤΗΣ πριν από 2 μήνες

    Ένα κινηματογραφικό σκουπίδι.Μια ταινία φτιοαγμένη για κριτικούς και μόνο γι΄αυτούς που ενθουσιάζονται με μονόπλανα.Μόνο που σε αυτήν βάλαν τον τρελλό να χ..σει και έκατσε και...Σωρεία μονόπλανων 2 και 3 λεπτών.Η υπηρέτρια καθαρίζει ένα φλυτζάνι,η υπηρέτρια πλένει τα πιάτα,η υπηρέτρια μαζεύει τα σκατά του σκύλου,αλλά....όλα αυτά ασπρόμαυρα,οπότε...τέχνη.ΜΑΚΡΥΑ!!!.Εκτός αν έχετε πάσχετε από χρόνιο πρόβλημα στον ύπνο.Η ταινία αυτή θα σας κλείσει τα μάτια.

  • Γιαννης Γιανν πριν από 2 μήνες

    Ειστε σοβαροί ;;; αριστουργημα ; μόνο για καταπολέμηση της αυπνίας. Αρνούμαι να σχολιάσω τίποτα περισσότερο.

  • Ρεα πριν από 3 μήνες

    Πέντε αστερια; πέντε; πόσο δηθενισμος

  • Dimitris Papagoras πριν από 3 μήνες

    Δεν υπάρχει τίποτε στην ταινία που να μην έχει ειπωθεί. Οι κριτικοί είτε δεν έχουν δει ταινίες που αποτελούν τη βαση και το θεμέλιο του κινηματογράφου είτε έχουν μια διαστρεβλωμένη άποψη για το σινεμά ή και τα δυο. Οι ταινίας που κουαρον θα μπορούσε να αποτελέσει ντοκυμαντέρ για τη δουλειά μιας υπηρέτριας. Τίποτε περισσότερο.

  • Ιάσων Α. πριν από 3 μήνες

    Εκπληκτική ταινία μέσα στην απλότητά της. Δεν υπάρχουν συνταρρακτικές εξελίξεις στην πλοκή, αλλά μέσα από την καθημερινότητα της νεαρής υπηρέτριας -και μια μοναδική φωτογραφική ματιά- αποκαλύπτονται πολλές κοινωνικές πτυχές του '70-'71 στο Μεξικό: στερεοτυπικές αντιλήψεις και φόβοι, εγκυμοσύνη εκτός γάμου κι οι συνέπειές της, εξωσυζυγικές σχέσεις σε μια οικογένεια με παιδιά, κοινωνικός αναβρασμός και φοιτητικές εξεργέσεις, ταξική διαστρωμάση και πολιτισμικές / φυλετικές διαφορές που επιβιώνουν και διακρίνουν τους μεν από τους δε...