Κριτική

Ρόμα

Από -

Η μικρή και η μεγάλη ιστορία συναντιούνται στην τελευταία ταινία του Αλφόνσο Κουαρόν, μια αυτοβιογραφική επιστροφή στις αρχές των ’70s. Αντλώντας από την παιδική του ηλικία, ο σκηνοθέτης, που με την ίδια ευαισθησία μπορεί να αφηγηθεί μοντέρνα παραμύθια («Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν»), διαστημικές περιπέτειες («Gravity»), μελλοντολογικά θρίλερ («Τα Παιδιά των Ανθρώπων») και road movies ενηλικίωσης («Θέλω και τη Μαμά σου»), επιστρέφει στη συνοικία Ρόμα της Πόλης του Μεξικού το 1970 και στο σπίτι ενός γιατρού με τέσσερα παιδιά.

Εκεί και στην άκρη ενός διαδρόμου γυρίζει κάθε βράδυ για να κοιμηθεί η Κλεό μαζί με τη μαγείρισσα του σπιτιού Αντέλα, μια συγχωριανή της από τον Βορρά. Όλη την ημέρα προσέχει τα παιδιά, καθαρίζει το σπίτι, πλένει τα ρούχα και σερβίρει τα γεύματα, φροντίζοντας να κυλάει απρόσκοπτα και προβλέψιμα η καθημερινότητα μιας μεσοαστικής οικογένειας.

Το πρώτο και ακίνητο πλάνο του φιλμ δίνει τον τόνο: καθώς πέφτουν οι τίτλοι, παρατηρούμε από κοντά τα πλακάκια της εσωτερικής αυλής, τα οποία σε λίγο γεμίζουν με απόνερα και σαπουνάδα καθώς κάποιος καθαρίζει το χώρο (η Κλεό, από τα περιττώματα του σκύλου). Στην επιφάνεια του για λίγο ακίνητου νερού αντικατοπτρίζεται ένα αεροπλάνο που περνάει από τον ουρανό. Από τη βρομιά στην ονειρική φυγή και από τη γη στα σύννεφα, το «Ρόμα» διηγείται τη μικρή, συνηθισμένη ιστορία του τονίζοντας τις αντιθέσεις που την κινητοποιούν και μέσα στις οποίες είναι παγιδευμένη η ηρωίδα της (μαζί και μια οικογένεια και μια ολόκληρη χώρα).

Μια εργατική και μια μεσοαστική καθημερινότητα, μια «ιθαγενής» και μια «λευκή» τάξη πραγμάτων, στιγμιαίες, ασήμαντες «αμαρτίες» και μια φυσική καταστροφή (το φλερτ στην κυρία Σοφία και η φωτιά στο δάσος), οι υποσχέσεις της μεγάλης οθόνης και αυτές των αφελών, απλοϊκών ανθρώπων ή ο ψεύτικος και ο αληθινός πόλεμος (από τις πολεμικές ασκήσεις στη διαδήλωση και τη σφαγή του Κόρπους Κρίστι). Με μια εντυπωσιακή μεγαλοπρέπεια κι έναν πρωτόγνωρο λυρισμό, περίπλοκες συνθέσεις του κάδρου και μια αφτιασίδωτη καταγραφή της ωμής πραγματικότητας, ο Κουαρόν αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες της κινηματογραφικής αφήγησης, συνθέτοντας ένα απαράμιλλο κοινωνικό έπος.

Εναλλάσσει δεξιοτεχνικά travellings (η συγκλονιστική σκηνή στο μαιευτήριο) με εκφραστικότατα close ups, εκμεταλλεύεται δημιουργικά την αρχιτεκτονική των χώρων, δίνει στην αμεσότητα του ιταλικού νεορεαλισμού μια σύγχρονη, δυναμικότερη διάσταση και βάφει στους ονειρικούς τόνους ενός απαλού, στιλπνού γκρίζου (ο ίδιος στη διεύθυνση φωτογραφίας) τη νοσταλγική, πικρή, συγκινητική και περίτεχνη τοιχογραφία η οποία αποτυπώνει το τέλος μιας εποχής. Στο κέντρο της μια γυναίκα που κερδίζει την ενηλικίωσή της με βαρύ τίμημα, όπως άλλωστε μια οικογένεια και μια ολόκληρη χώρα.

Μεξικό, ΗΠΑ. Α/Μ. 2018. Διάρκεια: 135΄.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα * e-mail
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Νικος πριν από 2 ημέρες

    Καθαρα ρατσιστικη,η φτωχη υπηρετρια φοβισμενη και μονη στο σπιτι ενος μεγαλογιατρου ,μου θυμησε ελληνικη ταινια του 60 αναλογου ρατσιστικου χαρακτηρα και σεναριου προσωπικα ντραπηκα που ειμαι ανθρωπος

  • βικυ πριν από 9 ημέρες

    Ενα απιστευτα απλο και αληθινο εργο ζωησ. οταν τελειωσε η τελευταια σκηνη τησ ταινιασ εμεινα μεσα σε ερωτηματα γιατι τοσο λατρεμενη ταινια απο ολουσ τουσ κριτικουσ κιν/φου.Η απαντηση ηρθε μετα απο μερεσ οταν διαπιστωσα οτι το μυαλο μου εκανε φλασμπακ αποσπασματα σκηνων απο το ΡΟΜΑ.ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ.9/10 ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

  • Στελιος πριν από 13 ημέρες

    Κατ'αρχην γιατι ασπρομαυρη; Η ζωη ειναι εγχρωμη ετσι δεν ειναι; Μια απλη ιστορια ναι αλλα με πολλες σεναριακες αδυναμιες και παραγεμισματα απο την πολιτικη και κοινωνικη πραγματικοτητα της χωρας του Κουαρον.Δεν σου μενουν πολλα απο την ταινια αλλα ειναι ευδιακριτη η προσπαθεια του δημιουργου της να κερδισει σε καλλιτεχνικη εκφραση την κριτικη. 2 αστερια

  • εφη πριν από 13 ημέρες

    αριστουργημα

  • ΚΩΣΤΑΣ πριν από 22 ημέρες

    Πολύ καλή φωτογραφία,σκηνοθεσία και αποτύπωση της ζωής μέσα και έξω από το σπίτι.Το σενάριο όμως είναι πραγματικά απλοικό και εκεί είναι η μεγάλη αδυναμία της ταινίας.Το ασπρόμαυρο δεν εξυπηρετεί τίποτα ουσιώδες,η ζωή πάντα έγχρωμη ήταν και θα είναι.

  • ΣΩΚΡΑΤΗΣ πριν από 22 ημέρες

    Ένα κινηματογραφικό σκουπίδι.Μια ταινία φτιοαγμένη για κριτικούς και μόνο γι΄αυτούς που ενθουσιάζονται με μονόπλανα.Μόνο που σε αυτήν βάλαν τον τρελλό να χ..σει και έκατσε και...Σωρεία μονόπλανων 2 και 3 λεπτών.Η υπηρέτρια καθαρίζει ένα φλυτζάνι,η υπηρέτρια πλένει τα πιάτα,η υπηρέτρια μαζεύει τα σκατά του σκύλου,αλλά....όλα αυτά ασπρόμαυρα,οπότε...τέχνη.ΜΑΚΡΥΑ!!!.Εκτός αν έχετε πάσχετε από χρόνιο πρόβλημα στον ύπνο.Η ταινία αυτή θα σας κλείσει τα μάτια.

  • Γιαννης Γιανν πριν από 22 ημέρες

    Ειστε σοβαροί ;;; αριστουργημα ; μόνο για καταπολέμηση της αυπνίας. Αρνούμαι να σχολιάσω τίποτα περισσότερο.

  • Ρεα πριν από 25 ημέρες

    Πέντε αστερια; πέντε; πόσο δηθενισμος

  • Dimitris Papagoras πριν από 26 ημέρες

    Δεν υπάρχει τίποτε στην ταινία που να μην έχει ειπωθεί. Οι κριτικοί είτε δεν έχουν δει ταινίες που αποτελούν τη βαση και το θεμέλιο του κινηματογράφου είτε έχουν μια διαστρεβλωμένη άποψη για το σινεμά ή και τα δυο. Οι ταινίας που κουαρον θα μπορούσε να αποτελέσει ντοκυμαντέρ για τη δουλειά μιας υπηρέτριας. Τίποτε περισσότερο.

  • Ιάσων Α. πριν από 27 ημέρες

    Εκπληκτική ταινία μέσα στην απλότητά της. Δεν υπάρχουν συνταρρακτικές εξελίξεις στην πλοκή, αλλά μέσα από την καθημερινότητα της νεαρής υπηρέτριας -και μια μοναδική φωτογραφική ματιά- αποκαλύπτονται πολλές κοινωνικές πτυχές του '70-'71 στο Μεξικό: στερεοτυπικές αντιλήψεις και φόβοι, εγκυμοσύνη εκτός γάμου κι οι συνέπειές της, εξωσυζυγικές σχέσεις σε μια οικογένεια με παιδιά, κοινωνικός αναβρασμός και φοιτητικές εξεργέσεις, ταξική διαστρωμάση και πολιτισμικές / φυλετικές διαφορές που επιβιώνουν και διακρίνουν τους μεν από τους δε...

  • ΣΟΦΙΑ ΣΑΦΛΕΚΟΥ πριν από 1 μήνες

    Απιθανη ταινια....χωρις λογια αφεθειτε και δειτε την

  • melos24 πριν από 1 μήνες

    Καλοφτιαγμένη,μοιάζει να εχει αρκετες αρετες, κι όμως εντυπωσιακά αδιάφορο, και άνευ ουσίας το αποτέλεσμα, η ταινια δεν γραφει μεσα σου, δεν αφηνει κανένα ίχνος.

  • mpap πριν από 1 μήνες

    Πολυ ωραια φωτογραφια ,
    πολυ καλος ηχος και μια ενδιαφερουσα ιστορια ενηλικιωσης αλλα πεντε???αστερια σε καμμια περιπτωση!!!!!

  • Κώστας πριν από 1 μήνες

    Μακράν από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει ποτέ. Δύο ώρες δράματος απο κάθε άποψη. Keep away!

  • Kostas πριν από 1 μήνες

    Στα 30 χρόνια που πηγαίνω κινηματογράφο είναι η πρώτη φορά που φεύγω από ταινία. Κατάφερα να δω το πολύ μια ώρα.οτι χειρότερο έχω δει όλα τα χρόνια
    Υπόθεση ανυπαρκτη καστ ηθοποιων για κλαματα.υπερβολικα βαρετη