Η "Ράβδος” είναι ένα σύμβολο εξουσίας, αλλά το έργο του Μαρκ Ρέιβενχιλ δεν μιλάει για ένα μόνο πράγμα…την εξουσία. Είναι από τα έργα που σε ακολουθούν, τα σκέφτεσαι και τα ξανά σκέφτεσαι καθώς θίγει πολύ βαθύτερα πράγματα. Με τη δραματουργία του Ρέιβενχιλ, που προκαλεί και ωθεί τον θεατή σε αναστοχασμό, η παράσταση που παίζεται στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής μας συνδέει με τις σύγχρονες προκλήσεις της εκπαίδευσης και της κοινωνίας, καθιστώντας την ιδιαίτερα επίκαιρη και αποκαλυπτική.
Στο έργο, ο Έντουαρντ, ένας αφοσιωμένος καθηγητής, ετοιμάζεται να αφυπηρετήσει και να αποχαιρετήσει το σχολείο μετά από 45 χρόνια διδασκαλίας. Ανυπομονεί για την τιμητική γιορτή που του ετοιμάζουν, πιστεύοντας ότι είναι ένας από τους πιο αγαπητούς δασκάλους. Όμως, αντί για τιμές, βρίσκεται πολιορκημένος στο σπίτι του, με ένα εξαγριωμένο πλήθος μαθητών να φωνάζει, να πετά αντικείμενα και να σπάει παράθυρα. Αναπάντεχα ξεσπά ένα σκάνδαλο... Αποκαλύπτεται ότι κάποτε συμμετείχε στη διαδικασία του ραβδισμού, μια τιμωρητική πρακτική που ήταν επιτρεπτή στα βρετανικά σχολεία. Η επιστροφή της αποξενωμένης κόρης του, Άννας, θα φέρει στην επιφάνεια παλιές πληγές και ερωτήματα που δεν μπορούν πια να μείνουν αναπάντητα.
Το έργο του Μαρκ Ρέιβενχιλ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα είναι ένα οικογενειακό δράμα, αλλά και μια βαθιά εξερεύνηση των μηχανισμών εξουσίας, της μνήμης και της "κουλτούρας της ακύρωσης", που είναι ένα σημαντικό θέμα στην παράσταση και πολύ επίκαιρο στη σύγχρονη κοινωνία. Ειδικά με την κριτική που γίνεται σε κάθε μορφή εξουσίας και στην αναθεώρηση του παρελθόντος μέσα από το σύγχρονο πρίσμα. Πού τελειώνει η διδασκαλία και πού αρχίζει η επιβολή; Τι σημαίνει βία στην οικογένεια και στο σχολείο, και πώς αλλάζει από γενιά σε γενιά; Τα πάντα βασίζονται σε μια λεπτή ισορροπία!
Μέσα από έντονο διάλογο και δυνατές ερμηνείες, το έργο αναδεικνύει το χάσμα ανάμεσα στο παλιό και το νέο, τη σύγκρουση ηθικών αξιών και την ανάγκη της κοινωνίας να επανεξετάσει τις πρακτικές της. Με πρωταγωνιστές τους Άρη Λεμπεσόπουλο, Αλεξάνδρα Αϊδίνη και Τατιάνα Παπαμόσχου, η παράσταση φέρνει στη σκηνή ένα αγωνιώδες ψυχολογικό θρίλερ που ανατρέπει βεβαιότητες και θέτει κρίσιμα ερωτήματα. Η χημεία και η ικανότητά των ηθοποιών να αποδώσουν τον ψυχολογικό πόνο και τις εσωτερικές συγκρούσεις των χαρακτήρων προσδίδουν βάθος στο έργο, ενώ ενισχύουν την αίσθηση του αδιεξόδου και της έντασης που διαπνέει την ιστορία.
Η σκηνοθεσία από τον Γιώργο Σκεύα, ο οποίος υπογράφει επίσης τα σκηνικά και τα κοστούμια, είναι κρίσιμη για την ατμόσφαιρα και τη δυναμική της παράστασης, ιδίως σε ένα έργο που εξετάζει τόσο δύσκολα και σύνθετα θέματα όπως η βία, η εξουσία και η κοινωνική αδικία. Η μουσική και το sound design του Σήμη Τσιλαλή, καθώς και οι φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου, ενισχύουν την ατμόσφαιρα της παράστασης, προσφέροντας την κατάλληλη συναισθηματική ένταση και ενσωματώνοντας την έννοια της "ενδοσκόπησης" που επιδιώκει το έργο.
Η παράσταση "Ράβδος"απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό, κυρίως σε ενήλικες και νέους που ενδιαφέρονται για κοινωνικά ζητήματα και αναζητούν έργα που προκαλούν σκέψη και συζήτηση. Θα μπορούσε να ενθουσιάσει και να κινητοποιήσει εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές, αλλά και ανθρώπους που ενδιαφέρονται για την κοινωνική δυναμική, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τη θέση της εξουσίας στην καθημερινότητά μας.
Περισσότερες πληροφορίες
Η Ράβδος
Η βία, ο αυταρχισμός και οι σχέσεις εξουσίας βρίσκονται στο επίκεντρο του βρετανικού έργου, μέσα από την ιστορία ενός καθηγητή, του Έντουαρντ,, που μετά από σαράντα πέντε χρόνια διδασκαλίας, βγαίνει στη σύνταξη και περιμένει με ανυπομονησία την αποχαιρετιστήρια γιορτή για την αφυπηρέτησή του. Τις τελευταίες έξι μέρες όμως, ο Έντουαρντ και η σύζυγός του, η Μορίν, βρίσκονται σε πολιορκία και δεν μπορούν να βγουν απ’ το σπίτι τους. Ένα πλήθος εξαγριωμένων μαθητών έχει συγκεντρωθεί απ’ έξω. Ένα τούβλο που πέταξαν έχει σπάσει το παράθυρο. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα και ενώ ταυτόχρονα το σχολείο του Έντουαρντ περνά από αξιολόγηση, τους επισκέπτεται η αποξενωμένη κόρη τους, η Άννα, έχοντας τα δικά της ερωτήματα. Ο Βρετανός συγγραφέας, εκπρόσωπος του in-yer-face θεάτρου, θέτει ερωτήματα, ανοίγει θέματα προς συζήτηση και προβληματισμό.
