"Medea's children": Μία βίαιη συνάντηση μύθου και πραγματικότητας

Aπό τους σημαντικότερους σύγχρονους σκηνοθέτες, o Μίλο Ράου έχει συνδέσει το έργο του με ένα θέατρο έντονης πολιτικής στόχευσης, ενώ αντλεί συχνά την πρώτη ύλη του από πραγματικά γεγονότα. Στην παράσταση που είδαμε στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, εμπνεύστηκε από την υπόθεση της παιδοκτονίας που συγκλόνισε το Βέλγιο το 2007, όταν μια μητέρα σκότωσε τα πέντε παιδιά της και στη συνέχεια επιχείρησε, αποτυχημένα, να θέσει τέλος στη ζωή της. Στην παράσταση του Ράου, η πραγματική αυτή υπόθεση συνυφάνθηκε με τη γνωστή ευριπίδεια τραγωδία, φέρνοντας σε διάλογο τον αρχαίο μύθο με ένα σύγχρονο τραυματικό γεγονός.

Η παράσταση, με πρωταγωνιστές έξι παιδιά και έναν ενήλικα ηθοποιό, πήρε τη μορφή θεάτρου μέσα στο θέατρο: ξεκίνησε αντίστροφα με μια "συζήτηση" με τους συντελεστές που υποτίθεται ότι συμβαίνει αμέσως μετά το τέλος της παράστασης "Medea's children", πέρασε στην παράσταση "Medea's children", όπου έγινε αναπαράσταση των πραγματικών γεγονότων, ενώ οι αναφορές και οι παραλληλισμοί με την ευριπίδεια "Μήδεια" ήταν συνεχώς παρόντες. ΄Έτσι, το θέαμα λειτουργούσε ταυτόχρονα σε τρία επίπεδα -τον μύθο, την πραγματικότητα και την αναπαράστασή της-, χωρίς κανένα από αυτά να υπερισχύει. Η προβολή στην οθόνη στο βάθος της σκηνής των ίδιων σκηνών με ενήλικες ηθοποιούς πρόσθετε μία ακόμη διάσταση στην παράσταση, ενισχύοντας τον προβληματισμό γύρω από τα όρια ανάμεσα στο βίωμα και τη θεατρική αναπαράσταση.

Αν και η μετα-δραματική εισαγωγή, με την υποτιθέμενη συζήτηση με τους συντελεστές, δεν κατάφερε να δημιουργήσει την αναμενόμενη ένταση, το ενδιαφέρον αναθερμάνθηκε σταδιακά, με την παράσταση να κορυφώνεται σε μια εξαιρετικά ρεαλιστική και σοκαριστική αναπαράσταση των πέντε φόνων. Οι ερμηνείες των παιδιών υπήρξαν εντυπωσιακές^. με φυσικότητα και αξιοσημείωτη σκηνική ωριμότητα ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις μιας παράστασης που τους ανέθετε εξαιρετικά δύσκολο υλικό, χωρίς να χάσουν ούτε στιγμή την αμεσότητα της παρουσίας τους.

Ωστόσο, παρά τη δύναμη των ερμηνειών και τη σκηνική αποτελεσματικότητα επιμέρους στιγμών, η παράσταση δεν κατάφερε τελικά να δικαιώσει την κεντρική της σύλληψη. Οι προβληματισμοί που έθεσε -είτε αναλύσεις της "Μήδειας" είτε προσπάθειες ψυχογράφησης της μητέρας της πραγματικής ιστορίας- παρέμειναν κυρίως σε επίπεδο διατύπωσης. ΄Έτσι, ενώ η παράσταση άνοιγε άξονες προβληματισμού, δεν τους ανέπτυσσε με την ίδια συνέπεια.

Τελικά, εκείνο που έμεινε περισσότερο ήταν η δύναμη της σκηνικής εικόνας και η δεξιοτεχνία της κατασκευής, παρά η ουσιαστική δικαίωση της δραματουργικής επιλογής να συνδεθεί ένα τόσο συγκεκριμένο πραγματικό γεγονός με το μύθο της "Μήδειας". Η συνάντηση της ευριπίδειας ηρωίδας με τη βελγική υπόθεση του 2007 γέννησε εύλογα ερωτήματα, χωρίς όμως να καταφέρνει να δικαιολογήσει πειστικά γιατί οι δύο ιστορίες έπρεπε να συνυπάρξουν, αφήνοντας τελικά τον θεατή με περισσότερα ερωτήματα για τη σκοπιμότητα του εγχειρήματος παρά για το ίδιο το θέμα που πραγματευόταν.