Άκης Χρήστου©
To Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026 παρουσιάζει την παράσταση "GRAUTS", το νέο ελληνικό έργο σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιάννη Μαυριτσάκη, που έρχεται τον Ιούνιο στην Πειραιώς 260. Πρόκειται άραγε για μια αληθινή αντιπαράθεση ή μια σκηνοθετημένη πραγματικότητα; Ο χρόνος και ο τόπος του "GRAUTS" είναι το πλατό μιας τηλεοπτικής συνέντευξης την εποχή της εκτόξευσης των διαπλανητικών Βόγιατζερ. Στον απόηχο των πειραματισμών με LSD, ένα σκηνοθετημένο talk show ισορροπεί ανάμεσα στο ντοκουμέντο, την παραίσθηση και τη συναυλία.
Μέσα σ' αυτόν τον καιρό, σ' αυτή την καταιγίδα, ποτέ δεν θα άφηνα τα παιδιά έξω
Η κατασκευασμένη "πραγματική" ιστορία εστιάζει στη σύγκρουση του Παρουσιαστή –του "νέου βασιλιά" των media– που επικαλείται τη λογική, την τάξη και την ανάγκη για έλεγχο, με την Αρχηγό της σέχτας –μια new age περσόνα– που προβοκάρει και εξαπατά ωθώντας προς το χάος. 'Έντονοι διάλογοι φωτίζουν αναδρομικά –στη σημερινή, απογυμνωμένη από αυταπάτες μετα-τηλεοπτική εποχή– την ανεπάρκεια του Παρουσιαστή να διαμεσολαβήσει για την αλήθεια.
Ταυτόχρονα, ο καταστροφικός κυνισμός της Αρχηγού προελαύνει με όλον τον μαγικό εξοπλισμό της. Η επίκληση της λογικής και η ανάγκη για έλεγχο υποκλίνονται στην αποκάλυψη του εαυτού. Η Καμεραγούμαν, ο Φλορ μάνατζερ και η Μακιγιέζ, από βουβό προσωπικό υποστήριξης, γίνονται συντελεστές αυτής της αποδόμησης. Η κοινοτοπία του τηλεοπτικού πλατό μετατρέπεται σε τόπο ανάδυσης του προσωπικού και του συλλογικού τραύματος.
Μετά τον "Φάουστ" του 'Άρη Μπινιάρη και το "Στην εξοχή" του Μάρτιν Κριμπ, σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου, ο Μιχάλης Βαλάσογλου υποδύεται τον Παρουσιαστή στο "GRAUTS" του Γιάννη Μαυριτσάκη που θα δούμε στον Χώρο Η’ της Πειραιώς 260, στις 6 και 7 Ιουνίου 2026. Συμπρωταγωνιστούν οι Κλεοπάτρα Μάρκου (Αρχηγός σέχτας), Blaine L. Reininger (Τραγουδιστής), Μαρία Βούρου (Καμεραγούμαν), Ελένη Καστανιώτη (Μακιγιέζ), Σταύρος Κώττας (Φλορ μάνατζερ).
Διαβάστε Επίσης
Ο Τηλέμαχος Μούσας υπογράφει τη μουσική σύνθεση, τις διασκευές, τις ενορχηστρώσεις, τον ηχητικό σχεδιασμό και την ηχητική Ηχητική διάδραση . Ο κύκλος τραγουδιών που συνέθεσε ο Γκούσταφ Μάλερ (1901-1904), σε ποίηση του Φρίντριχ Ρίκερτ, με τίτλο "Τραγούδια για τα νεκρά παιδιά" ("Kindertotenlieder"), διασκευάζεται σε ψυχεδελικές και πανκ παραλλαγές, που ‘εισβάλλουν’ οργανικά και εκτελούνται ζωντανά από το επί σκηνής συγκρότημα. Παράλληλα, γίνεται χρήση ενός συστήματος Τεχνητής Νοημοσύνης και ενός πρωτότυπου διαδραστικού εργαλείου.
Ο τίτλος " GRAUTS" είναι μια επινοημένη λέξη, εμπνευσμένη από όρους διαφόρων γλωσσών και αποδίδει τον εσωτερικό ήχο του έργου: ψίθυρος, γρατζούνισμα, μουγκρητό. Το show δεν τελειώνει με κλαυθμύρισμα, τελειώνει με πάταγο.
Η επιμέλεια της κίνησης και η χορογραφία είναι της Σοφίας Μαυραγάνη, τα σκηνικά υπογράφει η Κατερίνα Βλάχμπεη, τα κοστούμια η Εύα Γουλάκου και τους φωτισμούς η Ελίζα Αλεξανδροπούλου. Μουσικοί επί σκηνής: Δημήτρης Κουλεντιανός (κοντραμπάσο), Γιώργος Κωνσταντελάκης (πληκτρόφωνα), Στράτος Παπαϊωάννου (τύμπανα).
*Η παράσταση περιλαμβάνει γυμνό και είναι κατάλληλη για ηλικίες 16 ετών και άνω.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Περισσότερες πληροφορίες
Grauts
Talk show, παραίσθηση ή συναυλία με πανκ - ψυχεδελικούς ήχους, το σύγχρονο ελληνικό έργο μάς μεταφέρει στο πλατό μιας τηλεοπτικής συνέντευξης την εποχή της εκτόξευσης των διαπλανητικών Βόγιατζερ. Η κατασκευασμένη «πραγματική» ιστορία εστιάζει στη σύγκρουση του Παρουσιαστή –του «νέου βασιλιά» των media– που επικαλείται τη λογική, την τάξη και την ανάγκη για έλεγχο, με την Αρχηγό της σέχτας – μια new age περσόνα– που προβοκάρει και εξαπατά ωθώντας προς το χάος. Έντονοι διάλογοι φωτίζουν αναδρομικά –στη σημερινή, απογυμνωμένη από αυταπάτες μετα-τηλεοπτική εποχή– την ανεπάρκεια του Παρουσιαστή να διαμεσολαβήσει για την αλήθεια. Ταυτόχρονα, ο καταστροφικός κυνισμός της Αρχηγού προελαύνει με όλον τον μαγικό εξοπλισμό της. Η επίκληση της λογικής και η ανάγκη για έλεγχο υποκλίνονται στην αποκάλυψη του εαυτού. Η Καμεραγούμαν, ο Φλορ μάνατζερ και η Μακιγιέζ, από βουβό προσωπικό υποστήριξης, γίνονται συντελεστές αυτής της αποδόμησης. Η κοινοτοπία του τηλεοπτικού πλατό μετατρέπεται σε τόπο ανάδυσης του προσωπικού και του συλλογικού τραύματος.
