Δεν υπάρχει είδος ρεπερτορίου που δεν έχει ερμηνεύσει η Κάτια Δανδουλάκη, ενσταλάζοντας σε κάθε ρόλο κάτι από τη μοναδική γοητεία, ευγένεια και κομψότητά της. Η εντυπωσιακή και πολύτιμη θεατρική διαδρομή της μετράει περισσότερα από πενήντα χρόνια, ενώ ήδη το 1979 απέκτησε το δικό της θίασο και από το 1995 στεγάστηκε στην τωρινή στέγη της, που φέρει το όνομά της. Πρόκειται για μια γυναίκα και καλλιτέχνιδα που συγκεράζει ένα ωραίο μείγμα πυγμής και ευαισθησίας, μια που έχει καταφέρει να επιβληθεί τόσο ως ηθοποιός όσο και ως ικανότατη επιχειρηματίας, ενώ δεν ξεχνάμε τη θαραλλέα στάση της κατά τη διάρκεια του "ελληνικού #metoo".
Οι συνεργασίες της σπουδαίες, με σκηνοθέτες (και λοιπούς καλλιτεχνικούς συντελεστές και συμπρωταγωνιστές/ριες) που έχουν γράψει ιστορία στο ελληνικό θέατρο: Κώστας Καζάκος, Γιώργος Μιχαηλίδης, Ζυλ Ντασσέν, Μιχάλης Κακογιάννης, Γιούρι Λιουμπίμοφ, Σταμάτης Φασουλής, Μάγια Λυμπεροπούλου, Διαγόρας Χρονόπουλος, Στάθης Λιβαθινός κ.ά. Όσο για τα έργα που έχει ερμηνεύσει, "μιλούν" από μόνα τους. Οι παλιότεροι τη θυμόμαστε σε χαρακτηριστικές παραστάσεις Τσέχοφ: "Γλάρος", όπου ερμήνευσε την Αρκάντινα, και "Βυσσινόκηπος", στο ρόλο της Λιούμποβα Αντρέγεβνα, και οι δύο σε σκηνοθεσία του Λιουμπίμοφ. Κι όμως την ίδια περίοδο, εκεί στα μέσα των 90’s, ντυνόταν τη στολή του Αρλεκίνου και τσαλάκωνε πλήρως το προσωπείο της, για να ερμηνεύσει τον "Υπηρέτη δύο αφεντάδων" του Γκολντόνι σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη.
Μεταπηδάει άλλωστε με άνεση από την κωμωδία στο δράμα, όπως κάνει και από τη φάρσα στο νουάρ, ή από τον Τσέχοφ στον Τενεσί Ουίλιαμς. Η ίδια έχει αναφέρει πως έχει παίξει σε περισσότερες κωμωδίες απ’ ό,τι δραματικά έργα, όμως δύο από τις πλέον αξιομνημόνευτες επιτυχίες της τις οφείλει στο δραματικό ρεπερτόριο: στο σπαρακτικό μονόλογο των Ανν Ρέϋνολντς και Μόιρα Μπουφίνι, "Τζόρνταν", ερμήνευσε σε σκηνοθεσία της Μάγιας Λυμπεροπούλου, την (αληθινή) ιστορία μίας γυναίκας που σκότωσε τον ανήλικο γιο της (παράσταση που συγκαταλέχτηκε δυο φορές στο ρεπερτόριό της), ενώ στο "Master Class" του Τέρενς Μακνάλι έδωσε φωνή στη Μαρία Κάλλας, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη. Και στις δύο περιπτώσεις, οι παραστάσεις σύστησαν τα έργα για πρώτη φορά στους Έλληνες θεατές.
Ποιότητα και πολυσυλλεκτικότητα διακρίνουν σίγουρα τις ρεπερτοριακές επιλογές αυτών των πενήντα χρόνων, όμως ο Τενεσί Ουίλιαμς είναι ένας συγγραφέας που κατέχει μια χωριστή θέση ανάμεσά τους, ίσως γιατί με ένα κομμάτι από το "Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι" έδωσε η Δανδουλάκη εξετάσεις ως σπουδάστρια δευτέρου έτους του Θεάτρου Τέχνης. Έκτοτε, υποδύθηκε την Μπλανς Ντιμπουά στο "Λεωφορείο ο Πόθος", που σκηνοθέτησε ο Σταμάτης Φασουλής, την Αλεξάνδρα Ντελ Λάγκο στο "Γλυκό πουλί της νιότης", σε σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη, και βέβαια, πρόσφατα, το ρόλο της Αμάντας στο "Γυάλινο κόσμο" από τον Γιώργο Νανούρη και το Εθνικό Θέατρο, παράσταση που έκανε διαδικτυακή πρεμιέρα μέσα στην καραντίνα και συνεχίστηκε σε περιοδεία το καλοκαίρι του 2022 και του 23, με την ηθοποιό να παίρνει τη θέση της Άννας Μάσχα.
Το αρχαίο δράμα είναι ένα πεδίο που δεν επισκέφτηκε συχνά, μετράει όμως και εκεί σημαντική πρωταγωνιστική παρουσία στη "Λυσιστράτη", που παρουσίασε το Εθνικό Θέατρο το 1997 σε σκηνοθεσία του Διαγόρα Χρονόπουλου, ενώ στο Εθνικό επέστρεψε το 2019 καταγράφοντας την πρώτη της συμμετοχή σε τραγωδία και στις "Ικέτιδες" του Ευριπίδη, που σκηνοθέτησε ο Στάθης Λιβαθινός. Το ελληνικό ρεπερτόριο κατέχει μικρότερη θέση στις επιλογές της, όμως συχνές είναι οι συνεργασίες της με τους Μιχάλη Ρέππα-Θανάση Παπαθανασίου, με αποκορύφωμα το έργο που έγραψαν ειδικά γι' αυτήν, "Καινούριο παιδί" (2021-22): ο μονόλογος μιας γυναίκας γεννημένης σε αστικό σπίτι της δεκαετίας του ’50, όπου καθρεφτίζονται στιγμές της ελληνικής πραγματικότητας, από την ευμάρεια των 90’s και 00’s στην οικονομική κρίση της νέας χιλιετίας.
Τα τελευταία χρόνια ειδικά, η Κάτια Δανδουλάκη δείχνει την προτίμησή της στις νουάρ επιλογές, επιλέγοντας δικαστικά έργα ή έργα μυστηρίου: δεν ξεχνάμε τη μεγάλη επιτυχία του "Μάρτυρα κατηγορίας" της Αγκάθα Κρίστι, που παίχτηκε επί δύο σεζόν (2005-07), σε σκηνοθεσία του Αντώνη Καλογρίδη, που προσέδωσε ποπ 90’s vibes στην 50’s ατμόσφαιρα του έργου, ενώ ο ίδιος σκηνοθέτης υπέγραψε και το εξίσου ατμοσφαιρικό "Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές" (2018-19) και πάλι της Βρετανίδας "βασίλισσας" του μυστηρίου. Σε διασκευή και σκηνοθεσία των Ρέππα-Παπαθανασίου πρωταγωνίστησε στο "Μάντεψε ποιος θα πεθάνει απόψε" του Ρομπέρ Τομά, όπου ο πρώτος ανδρικός ρόλος μετατράπηκε σε γυναικείο, με τη Δανδουλάκη να ερμηνεύει μια γυναίκα της οποίας ο σύζυγος εξαφανίζεται, ενώ βρίσκονται σε ένα χειμερινό θέρετρο των Άλπεων. Μεγάλη επιτυχία (που της χάρισε το τρίτο βραβείο γυναικείας ερμηνείας στα θεατρικά βραβεία κοινού του "α" το 2023) αποδείχτηκε και το επί δύο σεζόν παιζόμενο "Διάλεξε το θάνατό σου αγάπη μου" (βασισμένο στο "Διπλό παιχνίδι " του Τομά, και πάλι σε διασκευή και σκηνοθεσία των Ρέππα-Παπαθανασίου), όπου υποδύθηκε μια πλούσια κληρονόμο που επιχειρεί να απαλλαχθεί από τον προικοθήρα σύζυγό της, ο οποίος σχεδιάζει να τη δολοφονήσει.
Φέτος τη βρίσκουμε στο ρόλο μίας δαιμόνιας δικηγόρου, στη θεατρική μεταφορά της ταινίας του Οριόλ Πάουλο, "Αόρατος επισκέπτης". Μια ιστορία μυστηρίου που χρησιμοποιεί την ψυχαναλυτική μαιευτική μέθοδο, για να "ξεκλειδώσει" την κρυμμένη αλήθεια των προσώπων, στην οποία πρωταγωνιστούν ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας που βρίσκεται κατηγορούμενος για το φόνο της ερωμένης του και μία δικηγόρος που έχει μόνο δύο ώρες στη διάθεσή της, προκείμενου να φωτίσει την υπόθεση. Σκηνοθετεί η Σοφία Σπυράτου, και μαζί της βλέπουμε τους Χρήστο Πλαΐνη, Θανάση Πατριαρχέα, Μελίνα Λεφαντζή, Ντίνο Σπυρόπουλο & Χλόη Μάντζαρη.
Περισσότερες πληροφορίες
Ο αόρατος επισκέπτης
Ένας επιτυχημένος νεαρός επιχειρηματίας, ο Αντριάν Ντόρια, κατηγορείται για το φόνο της ερωμένης του, αφού η αστυνομία τον βρίσκει δίπλα στο νεκρό της σώμα μέσα στο κλειδωμένο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Είναι παγιδευμένος σε μία δίνη από ανομολόγητους φόβους, παρορμητικές αποφάσεις, υποψίες, μυστικά και ψέματα. Μια δαιμόνια δικηγόρος καλείται να αποκαλύψει τι πραγματικά έχει συμβεί, έχει όμως μόνο δύο ώρες στη διάθεσή της για να το καταφέρει. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα και η αλήθεια μπλέκεται με το ψέμα σε έναν σφιχτοδεμένο ιστό, στο έργο που αποτελεί θεατρική μεταφορά της ομώνυμης ταινίας του Ισπανού κινηματογραφιστή Οριόλ Πάουλο.
