Ελίνα Γιουνανλή©
Βασικός άξονας του θεάτρου Σταθμός παραμένε η θεματική της ετερότητας, το ελληνικό έργο, η σειρά των μικρών κλασικών, με την υπογραφή καταξιωμένων δραματουργών και σκηνοθετών και το σκεπτόμενο και κοινωνικά ανήσυχο θέατρο. Από το φετινό ρεπερτόριο δεν θα μπορούσε να λείπει το "Γάλα” του Βασίλη Κατσικονούρη, έργο-σταθμός του νεοελληνικού θεάτρου, η συγκλονιστική οικογενειακή ιστορία μιας μητέρας από την πρώην Σοβιετική ένωση και των δύο γιων της, που ζουν σαν πρόσφυγες ανάμεσα σε δύο πατρίδες.
Ο μεγάλος γιος, ο Αντώνης, φιλόδοξος, ακόμη και καιροσκόπος, θέλει πάση θυσία να ενσωματωθεί, ενώ ο μικρός, ο Λευτέρης, αντιστέκεται σθεναρά: ίσως εξαιτίας της σχιζοφρένειας, από την οποία πάσχει αλλά αρνείται να αντιμετωπίσει τόσο με φαρμακευτική αγωγή όσο και με κατάλληλες συνεδρίες, βρίσκεται καθηλωμένος σε ένα στάδιο μεταξύ παιδικής ηλικίας και ενηλικίωσης, ενώ καταφεύγει στις αναμνήσεις του από τη ζωή τους στη Γεωργία και σε συναναστροφές με κακόφημες παρέες.
"Το γάλα στα ρωσικά λέγεται "μαλακό". Έτσι, περίεργα, μια άλλη ελληνική λέξη, σπαρμένη μέσα σε μια άλλη γλώσσα, δίνει εκεί, στο ξένο χωράφι, πολύ πιο άμεσα και ανάγλυφα την αίσθηση του πράγματος, απ’ ότι η αντίστοιχη που το ονοματίζει στα ελληνικά. Γι’ αυτήν ακριβώς την αίσθηση θέλει να μιλήσει "Το γάλα" του Βασίλη Κατσικονούρη και οι ήρωες του”.
Τη σκηνοθεσία υπογράφουν ο Μάνος Καρατζογιάννης και η Ερμίνα Κυριαζή και η παράστασή αφιερώνεται στη μνήμη του Κωνσταντίνου Παπαχρόνη, ο οποίος ήταν ο πρώτος που ερμήνευσε το ρόλο του Λευτέρη το 2006 στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου. Οι ηθοποιοί Στέλλα Γκίκα, Μάνος Καρατζογιάννης, Δημήτρης Πασσάς και Ελένη Σακκά είναι έτοιμοι ν΄ανέβουν στη σκηνή του Θεάτρου Σταθμός, για 2η χρονιά, από 23/11 έως 13/12.
Προπώληση: more.gr
Περισσότερες πληροφορίες
Το γάλα
Το γάλα στα ρωσικά λέγεται «μαλακό». Έτσι, περίεργα, μια άλλη ελληνική λέξη, σπαρμένη μέσα σε μια άλλη γλώσσα, δίνει εκεί, στο ξένο χωράφι, πολύ πιο άμεσα και ανάλαφρα την αίσθηση του πράγματος, απ’ ότι η αντίστοιχη που το ονοματίζει στα ελληνικά. Γι’ αυτήν ακριβώς την αίσθηση θέλει να μιλήσει «Το γάλα» και οι ήρωες του. Μια μητέρα από την πρώην Σοβιετική ένωση και οι δυο της γιοι συνθέτουν μια συγκλονιστική οικογενειακή ιστορία όπου φωτίζεται δεξιοτεχνικά από τον συγγραφέα ο συναισθηματικός κόσμος των ηρώων και οι ανησυχίες τους, όπως αυτές πηγάζουν μέσα από το κοινωνικό τους περιβάλλον, αλλά κυρίως η αίσθηση που έχει κανείς πως όλα μέσα του μαλακώνουν και ζεσταίνονται, όταν σταματάει πια να κλαίει και να πονάει γιατί δέχεται την τροφή του. Αγαπιέται... Κι όταν αυτό δε συμβαίνει, τότε νιώθει ξένος. Σαν πρόσφυγας ανάμεσα σε δυο πατρίδες. Ξένες κι αυτές.
