© Ελένη Δανδάλη
Μετά την επιτυχημένη πρώτη παρουσίαση της, η Ομάδα Κέντρο Βάρους επιστρέφει με την "Εφημερία" σε ένα δεύτερο κύκλο παραστάσεων κουκλοθεάτρου για ενήλικο κοινό από τις 10 Μαρτίου έως τις 2 Απριλίου στο θέατρο Καλιρρόης. Η τελευταία παράσταση του κουκλοθεάτρου Κέντρο Βάρους είναι η πρώτη που απευθύνεται σε ενήλικο κοινό, ύστερα από μια μακριά παύση από τις παιδικές του παραστάσεις. Βασισμένη σε βιώματα και εμπειρίες της ομάδας, και με έμφαση στο διττό ρόλο κουκλοπαίκτη-γιατρού: Ο κουκλοπαίκτης κινεί μια άψυχη κούκλα με πρόθεση να τη ζωντανέψει, και ο γιατρός με τη φροντίδα του προσπαθεί να κινητοποιήσει ένα ανήμπορο σώμα. Η ιδέα είναι της Κλειώς Κιούλπαλη και της Δήμητρας Κωνσταντινίδου, η παράσταση πραγματοποιείται σε σκηνοθεσία της πρώτης σε συνεργασία με την ομάδα ενώ ακούγονται οι φωνές της Άννας Σαντοριναίου και του Γιώργου Μπινιάρη.
Η υπόθεση
Ένας νοσοκομειακός θάλαμος με τέσσερα κρεββάτια, τέσσερις κούκλες - ασθενείς. Οι κουκλοπαίκτριες ορατές, σε ρόλους γιατρών, νοσηλευτών, συνοδών. Μικρά στιγμιότυπα από την καθημερινότητά τους. Ασθενείς έρχονται, φεύγουν, οι ιστορίες τους περνάνε η μια δίπλα στην άλλη, χωρίς απαραίτητα να συναντιούνται. Το νοσοκομείο δεν αδειάζει ποτέ. Η επιγραφή "Εφημερεύει" παραμένει φωτισμένη.
Η παράσταση παίζεται σε δύο κλίμακες: Ό,τι αντιπροσωπεύει τον κόσμο του νοσοκομείου και των ανθρώπων του είναι σε φυσικό μέγεθος, δυσανάλογα μεγάλο προς τις κούκλες-ασθενείς, που έτσι μικροί, μικροσκοπικοί, φαντάζουν πιο ευάλωτοι, "εφήμεροι" και αναγκαστικά αφημένοι στα μεγάλα χέρια που τους εμψυχώνουν.
Περισσότερες πληροφορίες
Εφημερία
Πρόκειται για μία σύνθεση από μικρές ιστορίες τεσσάρων ασθενών σε ένα εφημερεύον νοσοκομείο. Η νοσοκομειακή καθημερινότητα μέσα από τα δικά τους μάτια, που αφηγούνται μια διαδικασία άλλοτε φροντιστική, άλλοτε ανυπόφορη, παράλογη και συγκινητική. Το έργο βασίζεται σε βιώματα και εμπειρίες της ομάδας, που την απαρτίζουν τέσσερις κουκλοπαίκτριες σε διαφορετική ηλικιακή δεκαετία η καθεμιά. Εμφανείς οι ίδιες δίπλα στις κούκλες-ασθενείς, τις κινούν μέσα από ρόλους γιατρών, νοσηλευτών, συνοδών. Η πρόθεσή της κουκλοπαίκτριας να ζωντανέψει μια άψυχη κούκλα συμπίπτει εδώ με την πρόθεση της γιατρού να κινητοποιήσει ένα ανήμπορο σώμα. Το σκηνικό: Ένας νοσκομειακός θάλαμος με τέσσερα κρεβάτια, τέσσερις κούκλες-ασθενείς. Μικρά στιγμιότυπα από την καθημερινότητας τους. Ασθενείς έρχονται, φεύγουν, οι ιστορίες τους περνάνε η μια δίπλα στην άλλη, χωρίς απαραίτητα να συναντιούνται. Το νοσοκομείο δεν αδειάζει ποτέ. Η επιγραφή “Εφημερεύει” παραμένει φωτισμένη. Η παράσταση παίζεται σε δύο κλίμακες: Ό,τι αντιπροσωπεύει τον κόσμο του νοσοκομείου και των ανθρώπων του είναι σε φυσικό μέγεθος, δυσανάλογα μεγάλο προς τις κούκλες-ασθενείς, που έτσι μικροί, μικροσκοπικοί, φαντάζουν πιο ευάλωτοι, "εφήμεροι" και αναγκαστικά αφημένοι στα μεγάλα χέρια που τους εμψυχώνουν.
