Κυκλοφόρησαν μόλις από τις εκδόσεις Πατάκη τρία νέα βιβλία: ένα μυθιστόρημα που μας μεταφέρει στο 1914, ένα με διηγήματα αντίδοτα στη λήθη αλλά και μια βιογραφία του Χαρίλαου Τρικούπη. Μάθετε περισσότερα για αυτά στη συνέχεια.

Ο κόσμος και όλα όσα περιέχει - Αλεξάντερ Χέμον
28 Ιουνίου 1914. Καθώς το Σεράγεβο υποδέχεται με κανονιοβολισμούς τον αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο της Αυστρίας, ο Ραφαέλ Πίντο ονειροπολεί μέσα στο φαρμακείο που κληρονόμησε από τον σεβάσμιο πατέρα του. Δεν είναι ακριβώς η ζωή που φανταζόταν ως φοιτητής στην ελευθεριάζουσα Βιέννη ο πολύγλωσσος αυτός Σεφαραδίτης Εβραίος• όμως μια στάλα λάβδανο, μια καλοκαιρινή βόλτα και οι ερωτικές φαντασιώσεις του του αρκούν για να αντέχει την καθημερινότητα στην ξεχασμένη από τον Θεό πόλη.
Ξαφνικοί πυροβολισμοί κόβουν το νήμα της ζωής του αρχιδούκα και τότε ο κόσμος όλος εκρήγνυται. Ο πόλεμος καταβροχθίζει όλα όσα γνώριζε ο Πίντο και το μόνο που του απομένει είναι η αγάπη του Οσμάν, του μουσουλμάνου συμπολεμιστή του στον αυστροουγγρικό στρατό.
Οι δυο τους θα καταφέρουν να επιβιώσουν στα χαρακώματα και να βγουν ζωντανοί από τις ρωσικές φυλακές. Σε μια οδύσσεια προς Ανατολάς, θα διασχίσουν οροσειρές και ερήμους ως την Τασκένδη και τη Σαγκάη, περνώντας από τον έναν κόσμο στον άλλον και από τη μια δεκαετία στην επόμενη. Καθώς ο εικοστός αιώνας προχωρά σαρώνοντας αυτοκρατορίες, σύνορα και ανθρώπους, η αγάπη αποδεικνύεται πολύ πιο ισχυρή από τον όλεθρο του πολέμου, την αιχμαλωσία, την εξορία. Πιο ισχυρή κι από τον ίδιο τον θάνατο.

Το πείσμα της λησμονιάς - Ηλίας Παπαμόσχος
Δεν ξέρω αν οι ιστορίες αυτές είναι αντίδοτα κατά της λησµονιάς ή συντονισµός µε τον ρυθµό της, αν δεν είναι συµπονετικές σπονδές απέναντι στον χρόνο, γιατί κι αυτός περνά και χάνεται. Δεν ξέρω αν αυτές τις ιστορίες τις έζησα ή τις φαντάστηκα, ξέρω όμως ότι είναι μια ακόμη οφειλή, επιπλέον χρόνος κρυμμένος στις πτυχές του τόπου. Νιώθω σαν χαρτογράφος αυτών των πτυχών, που για εργαλεία έχει τα αισθήματα, τη μνήμη, τις λέξεις.
Η. Λ. Π.

Χαρίλαος Τρικούπης: Ο πολιτικός του "Τις πταίει” και του "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν” - Λύντια Τρίχα
Βουλευτής στα 33, υπουργός στα 34, αρχηγός κόμματος στα 40 και πρωθυπουργός στα 43, o Χαρίλαος Τρικούπης δέσποσε στην πολιτική ζωή της χώρας από το 1875 μέχρι το 1895.
Πώς τον θυμόμαστε σήμερα; Και πώς θα έπρεπε να τον θυμόμαστε; Ήταν ένας χαρισματικός πολιτικός, πατέρας του ελληνικού κοινοβουλευτισμού και πρωθυπουργός του εκσυγχρονισμού και των μεγάλων δημόσιων έργων; Ή ήταν ο πρωθυπουργός των μεγάλων δανείων, των φόρων και του "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν"; Γιατί άλλοτε τον θεωρούσαν σωτήρα και άλλοτε κακό δαίμονα;
Η βιογραφία αυτή, που στηρίζεται σε αρχειακό και έντυπο υλικό της εποχής, διερευνά τον δημόσιο και τον ιδιωτικό βίο του Χαρίλαου Τρικούπη, αναλύει τον χαρακτήρα και τις ιδέες του, ενώ αναπλάθει συγχρόνως τον οικογενειακό και κοινωνικό του περίγυρο. Θέτει τα ερωτήματα που εξηγούν τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του, τις αποφάσεις του, την αποτελεσματικότητά του και τα ίχνη που άφησε στη χώρα η διακυβέρνησή του. Περιγράφει δηλαδή τον γνωστό και τον άγνωστο Τρικούπη, που άρχισε την πρωθυπουργική του σταδιοδρομία με το "Τις πταίει;" και την τελείωσε με το "ανθ’ ημών ο κύριος Γουλιμής".
