© Paris Tavitian
Η γκαλερί Two Boots, μια νέα πρωτοβουλία στον χώρο της τέχνης με έδρα την Αθήνα που δημιουργήθηκε από την Ines Niarchos και τη Suzy Alter, άνοιξε τις πόρτες της πριν λίγες μέρες στον πρώην βιομηχανικό χώρο των γραφείων του MPNYC με την ομαδική έκθεση "Aesthetic Disturbances". Η έκθεση συγκεντρώνει φωτογραφικά έργα καλλιτεχνών από διαφορετικές γενιές και πλαίσια και εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο η φωτογραφία μπορεί να διαταράξει τη σχέση ανάμεσα στην εικόνα και την πραγματικότητα που φαίνεται να αναπαριστά. Στο επίκεντρο της έκθεσης βρίσκεται η σχέση ανάμεσα στο οικείο και το παράξενο.
Η καλλιτεχνική διευθύντρια της Two Boots και επιμελήτρια της έκθεσης Aesthetic Disturbances Suzy Alter μας μιλά για τον χώρο που θα εστιάσει στη φωτογραφία και θα έχει νομαδική λογική, μέσα στην Αθήνα αλλά ανοίγοντας παράλληλα διαλόγους που ξεπερνούν τα όρια της πόλης.
Μια νομαδική γκαλερί για τη φωτογραφία
Πώς προέκυψε η ιδέα για την Two Boots Gallery στην Αθήνα;
Η Two Boots ιδρύθηκε από την Inès Niarchos και εμένα, από την κοινή μας επιθυμία να δημιουργήσουμε μια πλατφόρμα αφιερωμένη στη σύγχρονη φωτογραφία στην Αθήνα. Το δικό μου υπόβαθρο είναι στην καλλιτεχνική διεύθυνση και την έρευνα εικόνας και δουλεύω στενά με φωτογράφους. Το εγχείρημα προέκυψε φυσικά μέσα από αυτή τη σχέση με τις εικόνες και από την επιθυμία να τις μεταφέρουμε σε έναν φυσικό χώρο, όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να περνούν χρόνο μαζί τους. Η Inès έχει σπουδάσει φωτογραφία, οπότε έχουμε συμπληρωματικές οπτικές πάνω στην Two Boots: εγώ έχω την καλλιτεχνική και επιμελητική διεύθυνση, ενώ εκείνη συμβάλλει στη στρατηγική ανάπτυξη του εγχειρήματος.
Γιατί επιλέξατε τη συγκεκριμένη τοποθεσία για το πρώτο σας εγχείρημα; Πρόκειται για pop-up gallery;
Η Two Boots σχεδιάστηκε ως ένα ευέλικτο, νομαδικό εγχείρημα και η πρώτη μας έκθεση φιλοξενείται από το MPNYC στον Πειραιά. Η επιλογή ενός διαφορετικού χώρου για κάθε έκθεση αποτελεί μέρος της επιμελητικής μας προσέγγισης: κάθε τοποθεσία προσφέρει μια νέα ιστορία και έναν διαφορετικό τρόπο να φέρουμε τους καλλιτέχνες και τις ιδέες τους σε διάλογο. Μας επιτρέπει επίσης να εξερευνούμε διαφορετικές περιοχές μιας πόλης. Ανάλογα με το θέμα της έκθεσης, μπορεί να επιλέξουμε ένα white cube, ένα διαμέρισμα ή ένα εντελώς απρόσμενο χώρο.
Ποια είναι η ταυτότητα και ο βασικός προσανατολισμός της Two Boots Gallery;
Εστιάζουμε στη σύγχρονη φωτογραφία, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για εικόνες που διαθέτουν έντονη προσωπική φωνή και αντιστέκονται σε μια άμεση, μονοσήμαντη ανάγνωση.
Θέλουμε να φέρουμε κοντά καλλιτέχνες διαφορετικών γενεών και προελεύσεων, Έλληνες και διεθνείς φωτογράφους, δημιουργώντας διαλόγους ανάμεσα σε πρακτικές που συνήθως δεν παρουσιάζονται μαζί. Η ταυτότητα της Two Boots διαμορφώνεται μέσα από αυτές τις επιμελητικές σχέσεις: από τον τρόπο με τον οποίο μια φωτογραφία αλλάζει την αντίληψή μας για μια άλλη και από το πώς μια έκθεση μπορεί να ανοίξει νέους τρόπους θέασης.
Πέρα από το όμορφο και το άσχημο
Μιλήστε μας για την επιμελητική ιδέα της έκθεσης "Aesthetic Disturbances".
Η αφετηρία ήταν η έλξη μου για φωτογραφίες που με κάνουν να αισθάνομαι ελαφρώς αβέβαιη για αυτό που βλέπω. Μια εικόνα μπορεί να είναι οπτικά όμορφη, αλλά ταυτόχρονα να περιέχει κάτι αμήχανο, οικείο ή ανησυχητικό, που σε κάνει να επιστρέφεις ξανά σε αυτήν.
Η έκθεση συγκεντρώνει δέκα καλλιτέχνες με διαφορετικές προσεγγίσεις, των οποίων τα έργα μοιράζονται αυτή την ικανότητα να διαταράσσουν την πρώτη εντύπωση. Κινούνται ανάμεσα στην πραγματικότητα και την κατασκευή, την οικειότητα και την απόσταση, την ομορφιά και τη δυσφορία. Κάποιες φορές αυτό συμβαίνει μέσα από τη σκηνοθεσία, άλλες μέσα από μια χειρονομία, ένα κάδρο ή την κατεύθυνση ενός βλέμματος.
Ήθελα να δημιουργήσω μια έκθεση στην οποία το νόημα ξεδιπλώνεται σταδιακά και όπου ο θεατής έχει τον χώρο να παραμείνει σε μια κατάσταση αβεβαιότητας.
Το άσχημο και αυτό που μας φέρνει σε αμηχανία έχουν προσεγγιστεί με πολλούς τρόπους στο παρελθόν. Πώς τις επανεξετάζετε στην έκθεση;
Τις προσεγγίζω μέσα από την ίδια την εμπειρία της θέασης. Κάτι που αρχικά μοιάζει άβολο μπορεί να αποκαλύψει μια τρυφερότητα, ενώ μια φαινομενικά όμορφη εικόνα μπορεί, όσο περισσότερο την παρατηρείς, να γίνεται ολοένα πιο ανησυχητική.
"Κάτι που αρχικά μοιάζει άβολο μπορεί να αποκαλύψει μια τρυφερότητα, ενώ μια φαινομενικά όμορφη εικόνα μπορεί, όσο περισσότερο την παρατηρείς, να γίνεται ολοένα πιο ανησυχητική."
Αυτή η μετατόπιση με ενδιαφέρει περισσότερο από έναν σταθερό ορισμό του όμορφου ή του άσχημου. Η διατάραξη μπορεί να είναι εξαιρετικά διακριτική: ένα πρόσωπο που δεν μπορούμε να διαβάσουμε πλήρως, ένα οικείο αντικείμενο που ξαφνικά μοιάζει παράξενο ή ένα σώμα που γίνεται σχεδόν αφηρημένο. Η συνύπαρξη αυτών των έργων επιτρέπει στις εντάσεις να αναδυθούν μέσα από τις μεταξύ τους σχέσεις.
Πώς προσεγγίζετε τη φωτογραφία ως καλλιτεχνικό μέσο στην εποχή του Instagram και της αδιάκοπης ροής εικόνων;
Η καθημερινή μου ενασχόληση με τις εικόνες με έχει κάνει ιδιαίτερα συνειδητοποιημένη ως προς το πόσο γρήγορα τις καταναλώνουμε. Συχνά αισθανόμαστε ότι έχουμε κατανοήσει μια φωτογραφία μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Μια έκθεση προσφέρει έναν διαφορετικό ρυθμό. Η κλίμακα, η επιφάνεια μιας εκτύπωσης, το κάδρο και η απόσταση ανάμεσα στα έργα επηρεάζουν την εμπειρία μας. Μπορείς να πλησιάσεις, να απομακρυνθείς και να επιστρέψεις σε κάτι που νόμιζες ότι είχες ήδη δει.
Το Instagram μπορεί να αποτελέσει έναν πολύτιμο τρόπο ανακάλυψης της φωτογραφίας. Αυτό που με ενδιαφέρει εδώ είναι τι συμβαίνει όταν αυτή η πρώτη συνάντηση συνεχίζεται από κοντά και μια εικόνα αποκτά τον χρόνο και την προσοχή που της αναλογούν.
Τα περισσότερα έργα επικεντρώνονται στο ανθρώπινο πορτρέτο. Ποιες είναι οι διαφορετικές προσεγγίσεις των καλλιτεχνών που συμμετέχουν;
Η ανθρώπινη παρουσία αποτελεί έναν συνδετικό κρίκο, αν και ξεπερνά τα όρια του συμβατικού πορτρέτου.
Στα έργα του Felipe Romero Beltrán και του Philip-Lorca diCorcia, η σχέση ανάμεσα στη ντοκιμαντερίστικη γλώσσα και τη σκηνοθεσία μάς κάνει να αναρωτιόμαστε πώς έχει κατασκευαστεί μια σκηνή. Ο Yorgos Prinos εισάγει την αβεβαιότητα μέσα από κρυμμένα πρόσωπα, σκιές και απομονωμένες χειρονομίες. Στην περίπτωση της Talia Chetrit, η οικειότητα και η επίγνωση ότι κάποιος φωτογραφίζεται δημιουργούν μια φορτισμένη σχέση ανάμεσα στο υποκείμενο, τη φωτογραφική μηχανή και τον θεατή.
Οι εικόνες του Geoffroy de Boismenu επιτρέπουν επίσης στο σώμα να διαβαστεί ως τοπίο, ενώ η κούκλα της Delphine Kreuter εισάγει μια ανησυχητική τεχνητή παρουσία. Σε όλη την έκθεση, ένα πρόσωπο ή ένα σώμα δεν μας δίνει απαραίτητα πρόσβαση σε κάποιον· μπορεί αντίθετα να κάνει την παρουσία του ακόμη πιο μυστηριώδη.
Πώς βλέπετε το τοπικό πλαίσιο και την καλλιτεχνική σκηνή της Αθήνας;
Αυτό που με ελκύει στην Αθήνα είναι η εγγύτητα ανάμεσα στην τέχνη και την καθημερινή ζωή. Η αρχιτεκτονική, οι δρόμοι και οι διαφορετικές ιστορίες της πόλης είναι πολύ παρόντα στην εμπειρία μιας έκθεσης.
Το να ζω εδώ με έκανε να θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πλαίσιο και να συνεχίσω να μαθαίνω από αυτό. Η συνάντηση Ελλήνων και διεθνών καλλιτεχνών μου φάνηκε ένα ουσιαστικό σημείο εκκίνησης για την Two Boots. Ελπίζω, με τον καιρό, το εγχείρημα να δημιουργήσει σχέσεις με καλλιτέχνες, χώρους και κοινά της πόλης, ανοίγοντας παράλληλα διαλόγους που ξεπερνούν τα όρια της Αθήνας.
Διάρκεια έκθεσης "Aesthetic Disturbances": 1 Οκτωβρίου–7 Νοεμβρίου 2026
Two Boots Gallery, MPNYC, Μαυρομιχάλη 6Α & Πολυδεύκους 52, Πειραιάς
Ωράριο: Τρίτη - Σάββατο: 11:00. - 18:00. Είσοδος ελεύθερη.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
