Κυκλοφόρησαν μόλις τέσσερα νέα βιβλία από τις εκδόσεις Κέδρος: ένα μυθιστόρημα της Έρης Ρίτσου και μικροδιηγήματα και δυο ποιητικές συλλογές. Μάθετε περισσότερα για αυτά στη συνέχεια του κειμένου.
Το κάστρο της Θυραμιάς - Έρη Ρίτσου
Ένα αδύνατο κορίτσι πορεύεται στον σκονισμένο δρόμο κρατώντας ένα μεγάλο, στρογγυλό κουτί. Είναι η Λόπη, που σύντομα θα βρεθεί υπηρέτρια στο σπίτι της εύπορης οικογένειας Γιωργαρά.
Η οικογένεια ετοιμάζεται να υποδεχτεί τον Στέφανο Πλούσιο, που προορίζεται για σύζυγος της Ελένης Γιωργαρά. Η ζωή όμως ακολουθεί συχνά τον δικό της δρόμο, κι έτσι ο Στέφανος θα ζητήσει εντέλει το χέρι της μικρότερης αδελφής της Ελένης, της Στεφανίας.
Η Στεφανία οδηγείται σ’ αυτό τον γάμο από οικογενειακή πίεση και κοινωνική σκοπιμότητα, χωρίς αληθινό συναίσθημα, την ώρα μάλιστα που έχει συναντήσει τον Λεωνίδα, έναν νέο με τον οποίο έχουν πολλά κοινά ενδιαφέροντα και έχει αισθανθεί ερωτική έλξη γι’ αυτόν. Μετά τον γάμο της μεταφέρεται στο Κάστρο της Θυραμιάς, έναν τόπο σκοτεινό, σκληρό και ασφυκτικό, όπου νιώθει παγιδευμένη.
Στο μεταξύ η Λόπη μεγαλώνοντας επιστρατεύει την οξυδέρκεια και τις ικανότητές της, παρατηρεί, μαθαίνει και σταδιακά αλλάζει ριζικά τη ζωή της.
Όπως συχνά συμβαίνει, αργά ή γρήγορα οι δρόμοι των ηρώων διασταυρώνονται ξανά.
Δεν έμαθα ποτέ να φεύγω - Μαρία Τζιαούρη-Χίλμερ,
Τριάντα δύο μικροδιηγήματα ποικίλης θεματολογίας. Οι ιστορίες αφηγούνται με πυκνότητα στην περιγραφή, με εσωτερικούς μονολόγους και διαλόγους κομβικές στιγμές στη ζωή των ανθρώπων και συμβάντα που στιγμάτισαν καθοριστικά το είναι τους. Οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τον χρόνο, τα όρια, τις ήττες, τις νίκες, τις απώλειες, την προσωπική και κοινωνική κρίση και τη βαθιά ανάγκη τους για αποδοχή και αγάπη, επαφή και επικοινωνία. Όλες οι ιστορίες συγκλίνουν ως προς την ευθραυστότητα της ζωής και τη δυσκολία των σύγχρονων ανθρώπων να απομακρυνθούν από πρόσωπα και καταστάσεις που τους προκαλούν πόνο, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει η πρωταγωνίστρια στο τελευταίο διήγημα της συλλογής, το οποίο δίνει και τον τίτλο του βιβλίου.
Άπαντα τα ποιήματα, Τόμος Α' 1970-1990 - Μανόλης Πρατικάκης
Περιέχει τις συλλογές:
- Θαλασσινές φωνές
- Ποίηση 1971-1974
- Οι παραχαράκτες
- Λιβιδώ
- Νύχτα εφημερίας
- Η παραλοϊσμένη
- Το σώμα της γραφής
- Γενεαλογία
- Η γυναίκα της θάλασσας
- Οντοφάνεια
- Η κοίμηση και η ανάσταση των σωμάτων του Δομήνικου
- Κιβωτός
Ο Αγκαίος στην Ιωλκό - Δημήτρης Πιστικός
Ένα απόσπασμα:
Ιωλκός
"...υπέρ Παγασηΐδας ακτάς.
Ένθα δ’ αριστήων Μινυών λόχος ηγερέθοντο.
στείνόν δη ψαμάθους ομάδω, ρηγμίνά τ’ Αναύρου".
Ορφικά Αργοναυτικά, στίχ. 112-114
Στην Ιωλκό αρχίζουνε κι εκεί τελειώνουν όλα.
Γενάρης μήνας, ηλιόλουστος. Μια Ιωλκός ντυμένη
με γιορτινά στολίδια που κρέμασε ο δήμος στις μυρτιές
γεμάτη χαρούμενες φωνές και σιωπές συννεφιασμένες.
Γελούσαν οι νεώσοικοι και τα μικρά καρνάγια
κοροϊδεύοντας το θάνατο,
ποτάμια ήσυχα, ξεθυμασμένα. Στην όχθη τους ρίζες από σφεντάμια
κατεβασμένες πέτρες στα χωράφια, ξεκοιλιασμένοι δρόμοι
ποζάτοι κόμβοι, σαν γενέθλιες τούρτες, όπως έλεγες
και κόσμος βουερός στο ανοιχτό λιμάνι
μαζεμένος γύρω από την Αργώ.
Πατέρα, Δία, τι σκάφος!
Αρματωμένη με τα ξάρτια και τα πενήντα της κουπιά.
Ντόπιοι και ξένοι στο αραξοβόλι
στριμώχνονται να δουν το έργο τής Γλαυκώπιδος και του Άργου.
(Τους ξυλοκόπους και τους καραβομαραγκούς
κανείς δεν τους θυμάται τέτοιαν ώρα).
