Για τον Παντελή Καρασεβδά υπάρχει ανάγκη για ένα περιβάλλον που δε ζητά, αλλά επιτρέπει

Ο Παντελής Καρασεβδάς διοργανώνει την πρώτη του ατομική έκθεση με τίτλο MOROMO: Submerged Forms & Sounds στον χώρο Tzamia Krystalla, έναν χώρο αφιερωμένο στις επιτελεστικές τέχνες, το σώμα και την καλλιτεχνική του πολυμορφικότητα, τον ήχο, την αυθεντική δημιουργία. Ο δημιουργός και μουσικός με βάση την Αθήνα, χρησιμοποιεί ως βασικό εργαλείο τα μικρόφωνα επαφής, για να δημιουργήσει ηχητικά πεδία και να δώσει φωνή και ήχο σε αντικείμενα και επιφάνειες. 

Με παρόμοιο τρόπο, η MOROMO αποτελεί μια πολυμεσική εγκατάσταση, η οποία συνομιλώντας πλήρως με τον χώρο -που της ταιριάζει απόλυτα- δημιουργεί έναν διάλογο-παζλ ανάμεσα στον ήχο, την ύλη και το σώμα, καλώντας μας να γίνουμε μέρος ενός νέου περιβάλλοντος. Είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε μαζί του και να ακούσουμε λίγα παραπάνω για το νέο αυτό εγχείρημά του.

Τι σημαίνει ο τίτλος MOROMO, που συνοδεύει την πρώτη σου ατομική έκθεση;

Ξεκίνησε ως working title και έμεινε έως το τέλος, συνδέθηκα μαζί του και το αντιλαμβάνομαι ως το όνομα του χαρακτήρα τον οποίο ενσαρκώνει η performer και χορογράφος Αντωνία Οικονόμου. Εννοιολογικά, λειτούργησε καθώς έρχεται από πολύ βαθύ προσωπικό συνειρμό, δίνει όνομα σε έναν χαρακτήρα που μέσω της παιδικότητάς του περιπλανιέται σαν μια μπάλα άχυρου που βρέθηκε σε λάθος μέρος την σωστή στιγμή, που με κάθε στροφή, γρήγορη ή αργή, μαζεύει μέσα της το κάθε επόμενο τραύμα, το μεταβολίζει και συνεχίζει. Ίσως το MOROMO να λειτουργεί και σαν μια λέξη πριν αποκτήσει νόημα, κάτι δηλαδή που δεν έχει ακόμη μάθει να ονομάζει τον εαυτό του. 

Σίγουρα αποτελεί μια πολυαισθητηριακή εμπειρία. Υπάρχει συγκεκριμένη αντίδραση ή συναίσθημα που θα ήθελες να ενεργοποιήσεις στον θεατή-συμμετέχοντα;

Δεν έχω ακριβώς κάποια στόχευση σε σχέση με την ενεργοποίηση του συναισθήματος σε κανέναν, στην πραγματικότητα προσπάθησα να δημιουργήσω ένα περιβάλλον στο οποίο πρώτα εγώ νιώθω οικεία. Ήταν μια προσπάθεια να πάρω μαζί μου όλα τα στοιχεία που νιώθω να με μεγενθύνουν και ταυτόχρονα με κάνουν να νιώθω εσωτερική ηρεμία. Η υποβρύχια βοή, ο τρόπος που συντονίζονται τα μέταλλα με κάθε χτύπο, η σχέση μεταξύ φωτός και υλικών. Ίσως περισσότερο με ενδιέφερε να δημιουργηθεί ένας χώρος όπου μπορεί να προβληθεί κάτι προσωπικό για τον καθένα, ένα περιβάλλον που δεν ζητά, αλλά επιτρέπει.

Η Αντωνία Οικονόμου αναλαμβάνει ένα μέρος της εγκατάστασης, με μια περφόμανς, την οποία χαρακτηρίζεις ως "συνέχεια του χώρου", και όχι ως γεγονός. Πώς αντιλαμβάνεσαι αυτή τη σχέση και με ποιον τρόπο σε απασχολεί;

Το MOROMO είναι το παιδί, το παιδί που γεννάται, δυσκολεύεται να αποκολληθεί, επιτυγχάνει, αποτυγχάνει, επιστρέφει και ξαναφεύγει από τη μήτρα. Όπου παιδί, όλοι εμείς, όπου μήτρα, ό,τι μας κρατάει πίσω. Ήταν ζητούμενο για μένα να αποδοθεί κινησιολογικά η αγωνία του αναγκαίου απογαλακτισμού και ταυτόχρονα η αγωνία της προσκόλλησης. Μια άσκηση πάνω στην έννοια του μαζί και της αναγκαιότητας εναγκαλισμού με τη μοναξιά και τη μοναχικότητα. Η περφόρμανς δεν λειτουργεί σαν κορύφωση, αλλά σαν συνέχεια του χώρου, σαν μια διαδικασία που θα μπορούσε να συμβαίνει ήδη πριν φτάσουμε εκεί. 

Η υλικότητα είναι κάτι που χαρακτηρίζει έντονα την ταυτότητα του MOROMO, με έντονη την αίσθηση της βιομηχανικότητας και της φθοράς. Ποιες είναι οι σκέψεις σου πίσω από αυτήν την επιλογή;

Το ταξίδι για μένα πάντα ξεκινά από τον ήχο. Η αρχή της ιδέας ήρθε από μια περφόμανς που πραγματοποίησα στο Distortion Festival στην Κοπεγχάγη, πριν από περίπου ενάμιση χρόνο. Είχα γεμίσει μικρόφωνα επαφής ένα παλιό ΙΧ και στα υλικά του οχήματος και -κατ’ επέκταση- στις ιδιότητες τους που μεταφράστηκαν σε ήχο, βρήκα μια ελευθερία. Πρώτα ένιωσα και μετά κατάλαβα πως τα βαριά βιομηχανικά υλικά με βοηθούν να συνομιλήσω με έννοιες όπως η ευαλωτότητα, συγκεκριμένα στο ανδρικό φύλο. Σκέψεις περί του τι θα έπρεπε να είναι, τι είναι και τι κρύβεται πίσω από την αρρενωπότητα. Πώς αποφασίζουμε να μετακινηθούμε από το
παιδί στον άνδρα/κύριο, τι κρατάμε και πώς το μεταφράζουμε σε συμπεριφορές. Η φθορά είναι κάτι που με απασχολεί τελευταία· μέσα στον πανικό και την ταχύτητα του σήμερα, πώς προλαβαίνουμε να απαντήσουμε μέσα μας σε αυτές τις πρωτόγονες ανησυχίες. Η φθορά δεν είναι μόνο οπτική αλλά και ηχητική, κουβαλάει μέσα της χρόνο, πίεση και μια μορφή μνήμης.

Κοιτάζοντας το έργο σου συνολικά, υπάρχει κάποια τομή -από κάθε καλλιτεχνικό πεδίο- που πυροδοτεί την έμπνευσή σου και την προσωπική σου δημιουργία;

Θεωρώ πως όλα όσα καταναλώνουμε με κάποιον τρόπο ζουν μέσα μας. Η τομή για μένα ήρθε σε προσωπική στιγμή και από εσωτερική ανάγκη, όλες οι μορφές τέχνης ίσως λειτουργούν ως εργαλεία έκφρασης, ως πεδίο έρευνας, παιχνιδιού και αναζήτησης-συζήτησης. Κανένας δεν μας υπόσχεται πως ψάχνοντας κάτι θα βρούμε, αλλά σίγουρα αυτά τα μέσα κάνουν πιο ευχάριστο αυτό το αναγκαίο ταξίδι, της συνεχούς ανοιχτής συζήτησης με τον εαυτό και τον κόσμο γύρω μας. Μου θυμίζει ότι αυτή η εσωτερική συζήτηση είναι πιο σημαντική από την απόφαση, ότι δηλαδή κάτι βρήκα, θα ήθελα να μπορέσω να ζω καλύτερα στο ταξίδι πριν την απόφαση, να μην θεωρώ στόχο την κατάληξη, αλλά την άνεση μέσα στην έρευνα. Τελικά θα έλεγα πως περισσότερο από όλα με επηρέασαν, πρώτα οι άνθρωποι που δίπλα τους είδα τι σημαίνει καλλιτεχνική δημιουργία και καθημερινή πρακτική, και μετά οι καλλιτέχνες.  Δεν έχω καταφέρει να το κάνω βίο, αλλά μέσα από τη δουλειά για αυτή την έκθεση, μπορώ να πω ότι λειτουργεί με έναν τρόπο καταπραϋντικό σε όλες τις ανησυχίες που μπορεί να έχει ένας σύγχρονος δημιουργός — ή μάλλον καλύτερα ένας άνθρωπος που φαντάζεται έναν κόσμο και νιώθει πραγματική ανάγκη να τον εξηγήσει και να τον παρουσιάσει. 

Η τέχνη σου δημιουργεί μικρο-περιβάλλοντα όπου θεατής, ήχος, υλικά, σώμα, όλα συνομιλούν έντονα μεταξύ τους. Πιστεύεις ότι έχει έρθει η στιγμή που πρέπει να μπει ένα οριστικό τέλος στην ιδέα ότι το καλλιτεχνικό έργο οφείλει να εκτίθεται αποκομμένο, χωρίς να αλληλεπιδρά άμεσα με τον θεατή;

Δεν πιστεύω πως υπάρχει οριστικό τέλος στις τέχνες και αν υπήρχε μάλλον θα μου φαινόταν βαρετό. Πιστεύω περισσότερο στην ανάγκη της στιγμής του καθενός, στο ένστικτο. Μέσα από την ενασχόληση με τις παραστατικές τέχνες και ειδικότερα την μουσική συνειδητοποιώ πως δεν βρίσκω νόημα στο να προσπαθήσω να κατευθύνω την εμπειρία του επισκέπτη. Αντιθέτως, κατάλαβα ότι όσο πιο εσωτερική είναι η πηγή έμπνευσης, τόσο περισσότερες πιθανότητες ταύτισης κοινού και δημιουργού εμφανίζονται. Με ενδιαφέρει περισσότερο να μοιραστώ έναν χώρο παρά να ορίσω μια εμπειρία. Στην πραγματικότητα όμως, καταλαβαίνω πως υπάρχει ένα προνόμιο σε καλλιτέχνες που δοκιμάζουν τέτοιου είδους ολιστικές εμπειρίες. Προσωπικά και αυτό είναι μια μικρή μάχη, οι τύψεις που μπορεί να νιώθει κάποιος για αυτό ακριβώς το προνόμιο της δημιουργίας. Στην προκειμένη, το προνόμιο μαζί με την αναγκαιότητα της έκφρασης μου έδωσε και την ευλογία της δημιουργίας.

Την ευκαιρία να "ταξιδέψουμε" μέσα στα ηχητικά περιβάλοντα της εγκατάστασης MOROMO, την έχουμε από την Πέμπτη 2 Απριλίου στον χώρο Tzamia Krystalla (Αγίου Όρους 10, Κεραμεικός) με τα εγκαίνια στις 20.00, μέχρι τις 4 Απριλίου. Είσοδος ελεύθερη.

Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.