Η παρουσίαση Like wildflowers in the cracks συγκεντρώνει οκτώ κινηματογραφικά έργα εννέα διεθνών καλλιτεχνών σε ένα διήμερο πρόγραμμα προβολών, το οποίο αναπτύσσεται σε δύο ενότητες: το Μέρος Α την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου και το Μέρος Β την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου. Οι προβολές θα γίνουν στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη. Πρόκειται για μια επιμελητική πρόταση της Δέσποινας Τζάνου που εστιάζει στην έννοια της ελπίδας, όχι ως αφηρημένο συναίσθημα, αλλά ως συλλογική επιθυμία και πολιτική πράξη απέναντι στην απογοήτευση, την κοινωνική αποξένωση και την εξάντληση.
Η ελπίδα εδώ δεν προσεγγίζεται ως αφελής προσδοκία, αλλά ως ενεργή στάση απέναντι σε συνθήκες κοινωνικής αποξένωσης, πολιτικής αδράνειας και εξάντλησης. Όπως μας υπενθυμίζει η bell hooks, αποτελεί αναγκαίο συστατικό κάθε πολιτικού αγώνα που στοχεύει σε ριζική μεταμόρφωση. Σε αυτή τη βάση, τα έργα του προγράμματος διερευνούν πώς η μνήμη, η αγάπη και η επιμονή μπορούν να λειτουργήσουν ως βαθιά ανθρώπινες πολιτικές πράξεις, αλλά και ως εργαλεία αντίστασης απέναντι σε δομές που παράγουν απάθεια και ματαίωση.
Ο τίτλος της παρουσίασης λειτουργεί ως κεντρική μεταφορά: όπως τα αγριολούλουδα φυτρώνουν μέσα από ρωγμές, έτσι και η ελπίδα αναδύεται σε στιγμές θραύσης, αμφισβήτησης ή κατάρρευσης. Εκεί όπου κάτι σπάει, δημιουργείται ταυτόχρονα ο χώρος για νέες, ενδεχομένως απρόβλεπτες εκδοχές της πραγματικότητας.
Μέρος Α
Like wildflowers in the cracks: What we carry
Πέμπτη 15 Ιανουαρίου | 20:00
Συνολική διάρκεια: 1 ώρα και 16 λεπτά
Το πρώτο μέρος του προγράμματος εστιάζει στη σχέση παρελθόντος και παρόντος, μνήμης και ταυτότητας. Οι ταινίες προσεγγίζουν τη μνήμη όχι ως κάτι στατικό, αλλά ως ένα ζωντανό, διαρκώς μεταβαλλόμενο πεδίο, που επανενεργοποιείται μέσα από την αφήγηση, την επανεξέταση αρχείων και τις βιωμένες εμπειρίες. Πρόκειται για πρακτικές που συχνά επιμένουν να επιβιώνουν στο περιθώριο των επίσημων ιστορικών αφηγήσεων, μεταβιβαζόμενες από γενιά σε γενιά.
Στο Ρίζες/Roots/Hundee (2024), η Αγάπη Χαρμάνη αντλεί από αρχειακό και προφορικό υλικό για να φωτίσει ιστορίες εκτοπισμού και μετανάστευσης, ακολουθώντας δύο οικογένειες που έζησαν επί δεκαετίες στην Αιθιοπία, σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Το έργο εξετάζει τις συνθήκες που οδήγησαν στον ξεριζωμό, αλλά και τις διαδικασίες επανα-ριζώματος σε νέους τόπους.
Η Shuruq Harb, στο The White Elephant (2018), συνθέτει ένα υβριδικό πορτρέτο παλαιστινιακής εφηβείας τη δεκαετία του 1990, χρησιμοποιώντας εικόνες της ισραηλινής ποπ κουλτούρας και διαδικτυακό αρχειακό υλικό. Η ταινία αναδεικνύει τον ρόλο της εικόνας στη διαμόρφωση ταυτότητας και μνήμης μέσα σε συνθήκες σύγκρουσης και αποικιοκρατικής βίας.
Στο Cry Me a Waterfall (2021), η Jala Wahid αξιοποιεί τη μορφή του μουσικού βίντεο για να εξερευνήσει τη σχέση διασποράς και πατρίδας, συνδυάζοντας κουρδικά και αγγλικά τραγούδια αγάπης. Η μουσική λειτουργεί ως φορέας συλλογικής μνήμης, πολιτισμικής συνέχειας και επιθυμίας για επανασύνδεση.
Το Deep Sea Rising (2022) των Diogo da Cruz και Fallon Mayanja κινείται ανάμεσα στην επιστημονική φαντασία, την οικολογική σκέψη και την πολιτική αλληγορία. Μέσα από μια αφηγηματική δομή που διαστέλλει τον χρόνο, το έργο στοχάζεται πάνω στη βαθιά εξόρυξη, την αποικιοποίηση της φύσης και τη δυνατότητα ύπαρξης ζωής πέρα από τον ανθρώπινο ορίζοντα.
Μέρος Β
Like wildflowers in the cracks: Signals from the otherwise
Παρασκευή 16 Ιανουαρίου | 20:00
Συνολική διάρκεια: 1 ώρα και 36 λεπτά
Το δεύτερο μέρος μετατοπίζει το ενδιαφέρον από τη μνήμη στη ριζική επανεξέταση της πραγματικότητας. Οι ταινίες δημιουργούν εναλλακτικούς κόσμους, στους οποίους οι κυρίαρχες αφηγήσεις —πατριαρχικές, καπιταλιστικές, νομικές ή τεχνολογικές— αμφισβητούνται, αποδομούνται και υπερβαίνονται. Η γραμμική αντίληψη του χρόνου καταρρέει, ενώ η έννοια της ατομικότητας διαλύεται προς όφελος συλλογικών και υβριδικών μορφών ύπαρξης.
Στο Don’t move (2024), η Phuong Thao Nguyen καταγράφει σιωπηλά έναν τόπο που λειτουργεί έξω από τους ρυθμούς του καπιταλισμού, υποδεικνύοντας ότι εναλλακτικοί τρόποι ζωής δεν είναι ουτοπικοί, αλλά ήδη παρόντες.
Το After the Law (2020) του Jonathan Uliel Saldanha φαντάζεται έναν κόσμο όπου ο νόμος και η γλώσσα καταρρέουν, ανοίγοντας χώρο για νέες μορφές δικαιοσύνης και συλλογικής δράσης, μέσα από ήχο, περφόρμανς και σωματικότητα.
Η Tai Shani, στο My Bodily Remains, Your Bodily Remains (2023), συνθέτει μια ποιητική, ονειρική αφήγηση γύρω από την αγάπη, την επανάσταση και τις ιστορίες αντίστασης, προτείνοντας έναν μετα-πατριαρχικό κόσμο όπου η φροντίδα και η ηδονή λειτουργούν ως επαναστατικές δυνάμεις.
Τέλος, στο Strong, Feeble, Unfixed (2022), η Εύα Παπαμαργαρίτη παρουσιάζει ένα υβριδικό σώμα σε διαρκή μεταμόρφωση, στοχασμό πάνω στην εντροπία, τον χρόνο και την πιθανότητα εναλλακτικών μορφών ύπαρξης.
Με την επιμέλεια της Δέσποινας Τζάνου, το Like wildflowers in the cracks συγκροτεί έναν χώρο συνάντησης κινηματογραφικών φωνών που επιμένουν να οραματίζονται τον κόσμο αλλιώς. Έναν χώρο όπου η ελπίδα δεν είναι απλώς συναίσθημα, αλλά πράξη, επιλογή και συλλογικό στοίχημα.
Κόστος συμμετοχής: 5€ | Φίλοι THF: 4,5€
Διαβάστε Επίσης
