Την Πέμπτη 13 Νοεμβρίου, από τις 7 έως τις 9 μ.μ., η γκαλερί The Breeder στο Μεταξουργείο εγκαινιάζει δύο νέα εικαστικά πρότζεκτ από τους καλλιτέχνες Ανδρέα Λόλη και Ελένη Γκινοσάτη. Οι εκθέσεις θα διαρκέσουν έως τις 20 Δεκεμβρίου.
Οι εκθέσεις
Ανδρέας Λόλης: Accidental Monuments
"Για πάνω από δύο δεκαετίες, ο Λόλης εργάζεται µε το µάρµαρο – ένα από τα πιο ανθεκτικά υλικά στην ιστορία της τέχνης – αναπτύσσοντας µια ιδιαίτερη οπτική και ποιητική γλώσσα που βασίζεται στην φθαρτότητα, τη µετάβαση και το ίχνος. Γνωστός για τις ψευδοϋλικότητές (pseudomaterialities) του, µεταµορφώνει το µάρµαρο στις πιο οικείες µορφές, µετατρέποντας ένα υλικό διαχρονικότητας σε µορφές του εφήµερου - υλικά υπολείµµατα µιας ζωντανής παρουσίας. Η πρακτική του επαναπροσδιορίζει το γλυπτικό αντικείµενο ως αποτύπωµα εµπειρίας, όπου συνυπάρχουν το συναισθηµατικό και το καθηµερινό.
Αποτελούµενη από δεκατρία γλυπτά και γλυπτικές εγκαταστάσεις, η έκθεση εκτείνεται σε δύο ορόφους της γκαλερί, ενώ παράλληλα επεκτείνεται στον εξωτερικό της χώρο (The Breeder Skin), λειτουργώντας ως ένα οπτικό σηµειωµατάριο µε διαγραµµένες ηµεροµηνίες - µια ηµιτελής, ανοιχτή αφήγηση. Η διαδικασία του Λόλη είναι αγκιστρωµένη στη µνήµη, χαραγµένη στο σώµα και στο νου, ενώ ο ίδιος αφαιρεί σκόπιµα το προσωπικό στοιχείο, αντικαθιστώντας το µε αισθήσεις που αναφέρονται συλλογικά στην ανθρώπινη εµπειρία.
Ανάμεσα στα έργα, μια στοίβα από λευκά πουκάμισα, μια επιφάνεια από φελιζόλ με ίχνη από παπούτσια, ένα σκαμνί με δύο ξύλινες σανίδες ή μια πόρτα με φθαρμένα παπούτσια, ανακαλούν στο νου σκηνές βγαλμένες από τον εσωτερικό κόσμο του καλλιτέχνη – εικόνες που προέρχονται από οικογενειακά έθιμα, την απώλεια του πατέρα του, επισκέψεις στο λεπροκομείο της Χίου ή τα ερείπια ενός κτιρίου στον Πειραιά. Τα θραύσματα αυτά, αποσταγμένα από καθημερινά βιώματα, γίνονται μνημεία ευαλωτότητας, υποκειμενικότητας και του τυχαίου, παρέχοντας μια ανανεωμένη οπτική για ποιον - και για τι - μπορεί να υπάρχει ένα μνημείο.
Η έκθεση συνυφαίνει αυτές τις αναδυόμενες, ασύνδετες αναμνήσεις σε μια ιστορία χωρίς τέλος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Λόλης μας προσκαλεί να σταματήσουμε για μια στιγμή, να αναγνωρίσουμε το βάρος του απαρατήρητου, να δούμε το προσωρινό ως διαρκές και να αναλογιστούμε τα ίχνη που αφήνουμε πίσω μας: στον κόσμο, στους άλλους και μέσα μας. Επαναπροσδιορίζει την ίδια τη μνημειακότητα ως ανάμνηση που εξυμνεί το ηρωικό μέσα στις συνηθισμένες καταστάσεις της ζωής - εργασία, ανάπαυση, απώλεια, τρυφερότητα. Το πνεύμα της κλασικής γλυπτικής παραμένει και αφυπνίζεται στο παρόν μέσω της ευαλωτότητας, της υποκειμενικότητας και των διαλυόμενων ορίων του χρόνου" -Άκης Κόκκινος, Επιµελητής.
Ελένη Γκινοσάτη: Because Now
Η δηµιουργική διαδικασία της Γκινοσάτη ξεκινά µε αυθόρµητη περιέργεια, πριν ενταχθούν η σκέψη και η πρόθεση. Εµπνευσµένη από ακατέργαστα υλικά και ανεπεξέργαστες συναισθηµατικές εµπειρίες, η καλλιτέχνιδα ανταποκρίνεται σε µια έµφυτη ανάγκη για αλλαγή, µε την πιο κυριολεκτική έννοια του όρου. Η θέα ενός ασυνήθιστου κοµµατιού υφάσµατος ή µιας συνηθισµένης απόχρωσης του µπλε µπορεί να πυροδοτήσει µια µεταµορφωτική διαδικασία. ¨Οπως ο άνθρωπος µπορεί να επηρεαστεί από την αγάπη ενός άλλου, έτσι και η ίδια επιδιώκει να προκαλέσει συναισθηµατικές µεταβολές, αναδιαµορφώνοντας το συλλογικό συναίσθηµα µέσω του έργου της.
Ο καλλιτεχνικός της χαρακτήρας προκύπτει από τη δυναµική ένταση µεταξύ συνειδητής δράσης και υποσυνείδητης παρόρµησης. Πρόκειται για µια µη λεκτική, ενστικτώδη διαδικασία που βασίζεται στην καλλιτεχνική εµπειρία, τη µυϊκή µνήµη και µια επίµονη παρόρµηση προς την ανασύνθεση και τη δηµιουργία. Η σχέση της µε τη ζωγραφική είναι αµοιβαία, διαρκής και συνεχώς εξελισσόµενη, ισορροπώντας την αταξία µε τη σκόπιµη τεχνική. Αν και οι χρωµατικές της παλέτες µπορεί να επαναλαµβάνονται περιστασιακά, δεν υπάρχουν δύο πανοµοιότυπα έργα. Εναντιώνεται προς την επανάληψη και την µίµηση, αγκαλιάζοντας την αναδηµιουργία µε κάθε λευκό καµβά.
Τα χρώµατά της Γκινοσάτη παραπέµπουν σε πληγές, συγκρούσεις και θραύσµατα, ενώ ταυτόχρονα αντλούν έµπνευση από τη φύση και τις µεταβαλλόµενες εικόνες της. Νιώθει την ανάγκη να τοποθετήσει τον εαυτό της στο απέραντο µιας λευκής επιφάνειας, χρησιµοποιώντας αδρές κινήσεις για να περιηγηθεί την µεγάλη κλίµακα και να αποκαλύψει το έργο που κρύβεται µέσα στις µεταβαλλόµενες διαστάσεις. Ο καµβάς γίνεται χώρος διάνοιξης του εσωτερικού της ψυχισµού, ενώ το χρώµα και οι υφές αναδύονται µέσα από οικείες αλλά παράξενες φιγούρες και σχήµατα.
Οι αναζητήσεις της Γκινοσάτη εστιάζουν σε θέµατα αυτοπραγµάτωσης, συνεχούς µεταµόρφωσης και αµφισηµίας των άυλων µορφών, προκαλώντας τους θεατές να συµπληρώσουν τα κενά που αφήνει η αφηρηµένη φύση του καλλιτεχνικού της στυλ. Κάθε πίνακας λειτουργεί σαν ακτινογραφία του εσωτερικού της κόσµου, ενώ ταυτόχρονα µεταµορφώνεται σε καθρέφτης, αντανακλώντας την οπτική µνήµη και την εµπειρία του θεατή. Αποφεύγοντας τις άµεσες αφηγήσεις, ενδιαφέρεται για το αντίκτυπο της επαφής, για το πώς κάθε άτοµο, διαµορφωµένο από τη δική του προοπτική, ανακαλύπτει µια διαφορετική ιστορία µέσα στο ίδιο έργο. Είτε ο θεατής αποστρέφεται από τα υπολείµµατα των εντερικών της µορφών είτε ταυτίζεται µε τις πρισµατικές της εκρήξεις, το έργο έχει εκπληρώσει τον σκοπό του. Εντέλει, η πρακτική της υπογραµµίζει την λεπτή αλλά βαθιά επιρροή του αθέατου.
Δείτε όλες τις εκθέσεις της πόλης στον οδηγό τεχνών του athinorama.gr
Διαβάστε Επίσης
