Κυκλοφόρησαν μόλις από τις εκδόσεις Κέδρος δύο νέα βιβλία από λογοτέχνες της "παλιάς φρουράς". Ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος κοιτά "Σε πλάγιο φωτισμό" σημαντικούς ανθρώπους και γεγονότα της ζωής του, ενώ ο Φίλιππος Δρακονταειδής μάς παραθέτει ένα πλούσιο μωσαϊκό ιστοριών που συνέβησαν "Προ πολλού και προ ολίγου". Διαβάστε παρακάτω τις περιλήψεις τους.
Σε πλάγιο φωτισμό - Γιώργος Μαρκόπουλος
Kείμενα γραμμένα από το 1968 έως το 2023 για πρόσωπα, γεγονότα και ημέρες που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ποιητική πορεία και στη ζωή του Γιώργου Μαρκόπουλου. Ποιητές από την εποχή του Μεσοπολέμου (Μήτσος Παπανικολάου), από τη Γενιά του ’30 (Γιώργος Σεφέρης, Γιάννης Ρίτσος, Οδυσσέας Ελύτης), από την Πρώτη και τη Δεύτερη Μεταπολεμική Γενιά (Μιχάλης Κατσαρός, Τάσος Λειβαδίτης, Δημήτρης Δούκαρης, Σταύρος Βαβούρης, Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Μάνος Ελευθερίου, Αγγελική Ελευθερίου) και από τη Γενιά του ’70, τη δική του γενιά, παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου. Ηθοποιοί (Εύα Κοταμανίδου), μουσικοσυνθέτες (Γιώργος Τσαγκάρης), πεζογράφοι (Τηλέμαχος Αλαβέρας), μελετητές (Ηλίας Πετρόπουλος) και σχόλια για το έργο ζωγράφων, από τους παλαιότερους (Πέτρος Ζουμπουλάκης) μέχρι τους νεότερους, συμπληρώνουν το καλλιτεχνικό τοπίο.
Στον Πλάγιο φωτισμό αναβιώνουν η μετοικεσία του συγγραφέα οικογενειακώς από τη Μεσσήνη στην Αθήνα, η μεταγραφή του στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων της οδού Χέυδεν και Αχαρνών, οι σπουδές του, η ενεργός συμμετοχή του στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα και "η χαρούμενη περίοδος" της Μεταπολίτευσης.
Προ πολλού και προ ολίγου - Φίλιππος Α. Δρακονταειδής
Είτε προ πολλού, από τα χρόνια του Λεονάρντο ντα Βίντσι και έως τα τέλη του 19ου αιώνα, είτε προ ολίγου, από τις αρχές του 20ού αιώνα έως τις μέρες μας, οι ανθρώπινες πράξεις και επιθυμίες καλλιεργούνται στον κήπο της Ζωής και θορυβούν στα μονοπάτια του Βίου. Εκεί στριμώχνονται άνθρωποι με αυταπάτες που φαίνονται παρθένες και πείσμονες, όπως είναι ο έρωτας, η αγάπη, το μοιραίο, το σπουδαίο και το ταπεινό. Εκεί προβάλλουν η Τζοκόντα, ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο Μότσαρτ, ο κυρ Ζαχαρίας, που έφερε την πανώλη στην Αθήνα, ο Μιχάλης ο οδοντοτεχνίτης, η γάτα της Λοζάνης, ο Φραντς Κάφκα του Χέρμαν, η Φλωρεντία στο Μουσείο του Λούβρου, η καλλονή κόρη στη Σιγκισοάρα, ο Ότο φον Μπίσμαρκ, ο Μαρδοχαίος εραστής της Μαρίας Θηρεσίας, η ηγουμένη Γερτρούδη, ο Σιγισμόνδος, που μπήκε σε λάθος δωμάτιο, η Λίνα Μαρμαντασβίλι, που δεν βιαζόταν, στην Τιφλίδα. Ο συγγραφέας χαράζει σε αυτά τα διηγήματα τον λόγο του με κατανόηση και άλλη τόση συμπάθεια, επειδή όταν πλέκεις μια ιστορία πρέπει να έχεις μαλλί για πλέξιμο. Και επειδή το γέλιο είναι το χαρακτηριστικό του ανθρώπου, συχνά μέχρι δακρύων.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
