Ανατυπώθηκαν πρόσφατα και ξανακυκλοφορούν από τις εκδόσεις Άγρα οι παρακάτω 8 σπουδαίοι και κλασικοί τίτλοι.
Η μανία με τον Καραβάτζο (Oliver Banks, μτφρ. Ανδρέας Αποστολίδης)
Ένας μικρέμπορος έργων τέχνης σ' έναν μικρό οίκο πλειστηριασμών στη Νέα Υόρκη, που ετοιμάζεται να παίξει το μεγάλο παιχνίδι της ζωής του σε μια κλειστή δημοπρασία κλεμμένων αναγεννησιακών έργων, βρίσκεται δολοφονημένος μ' ένα μαχαίρι στην πλάτη, και ο ντετέκτιβ ΄Ειμος Χάτσερ, που δουλεύει στην εξιχνίαση κλοπών έργων τέχνης, φεύγει για τη Ρώμη να βρει τη λύση. Αρχίζοντας από μία μοναδική ένδειξη –μία πρόστυχη επιγραφή σε αρχαΐζοντα ιταλικά– ο Χάτσερ συνθέτει ένα τρομακτικό αντιφατικό πορτρέτο του δολοφόνου: Πρόκειται για έναν αλλόκοτο εγκληματικό εγκέφαλο με εξαιρετική πολυμάθεια και απάνθρωπα ένστικτα, που λατρεύει τον Καραβάτζο.
Η κυρία τραγουδάει τα μπλουζ (Billie Holiday, μτφρ. Ιουλία Ραλλίδη)
Η συγκλονιστική αυτοβιογραφία της Billie Holiday, μιας απ' τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες της τζαζ. Γεννήθηκε το 1915 και πέθανε απ' τα ναρκωτικά το 1959 στη Νέα Υόρκη. Η Μπίλλυ Χόλιντεϋ μεγάλωσε στα γκέτο, τα πορνεία και τα αναμορφωτήρια της μαύρης Αμερικής. Στην αυτοβιογραφία της, σε μια γλώσσα σκληρή και χωρίς συναισθηματισμούς, καταγράφει την περιπετειώδη ζωή της, τις ιστορίες της με τους άντρες, την ανέλιξή της στο χώρο της μουσικής και της σόου μπίζνες καθώς και τα προβλήματά της με τα ναρκωτικά, τις φυλακίσεις και το κυνηγητό της αστυνομίας που την κατέστρεψε.
Το βιβλίο μιλάει γενικότερα για το τί σημαίνει να 'σαι φτωχός και μαύρος στην Αμερική, για το πώς φτιαχνόταν η μουσική της τζαζ στις δεκαετίες '30-'40 -κλαμπ, περιοδείες, ηχογραφήσεις, εταιρείες, κτλ.- καθώς και για τον τρόπο που μια "αρρωστημένα διεφθαρμένη κοινωνία κυνήγησε αυτή τη μεγαλοφυΐα της τζαζ σ' ένα αυτοκαταστροφικό αδιέξοδο απ' όπου δεν υπήρχε διαφυγή".
Το τέλος του δρόμου (Γιάννης Μαρής)
Πρόκειται για την απεγνωσμένη ιστορία έρωτα ενός μοναχικού ώριμου γοητευτικού άνδρα και μιας εκπάγλου καλλονής νεαρής γυναίκας, με πράσινα μάτια και πεταχτά μήλα, που είναι το αντικείμενο του πόθου πολλών ανδρών –καλλιτεχνών, κοσμικών και πλουσίων– και έχει ξοδέψει το σώμα της και την ψυχή της με κάθε είδους εραστές. Η ιστορία διαδραματίζεται στην Εκάλη, σε πλούσια αθηναϊκά σπίτια, σε γκαλερί τέχνης, στα στέκια των "μοντέρνων ποιητών"και καλλιτεχνών του κέντρου της πόλης, στου Λουμίδη, στου "Zonar’s", στο "Μπραζίλ", στα κοσμικά "Αστέρια" της Γλυφάδας, αλλά και στις καλοκαιρινές διακοπές της κοσμικής και κοσμοπολίτικης Μυκόνου. Ο Μαρής, συχνά καυστικός και διακριτικά επικριτικός, στήνει σε αυτό το μυθιστόρημά του ένα θαυμάσιο σκηνικό και μας παρουσιάζει το πορτραίτο της αστικής Αθήνας του 1957.
Ο 13ος επιβάτης (Γιάννης Μαρής)
"Ο 13ος επιβάτης" του Γιάννη Μαρή πρωτοδημοσιεύτηκε το 1962 σε 129 συνέχειες στην Απογευματινή, με εικονογράφηση του Μ. Γάλλια, και κυκλοφόρησε σε βιβλίο το 1971 από τις βραχύβιες εκδόσεις "Περγαμηνή". Έκτοτε, αν και είναι ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα του πολυγραφότατου συγγραφέα, δεν ξανακυκλοφόρησε.
Οι Εκδόσεις Άγρα, το 2012, ξεκίνησαν με τον 13ο επιβάτη μια σειρά εκδόσεων "χαμένων" κειμένων του "πατέρα" του ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος. Οι δύο μεγάλες υποθέσεις του αστυνόμου Μπέκα ήταν το "Έγκλημα στο Κολωνάκι" και η περίπλοκη υπόθεση κληρονομιάς στον "13ο επιβάτη". "Ο 13ος επιβάτης" είναι το πιο τυπικό έργο του Μαρή με ήρωα τον Μπέκα. Η υπόθεση της μεγάλης κληρονομιάς "ήταν η σοβαρότερη και η χειρότερη υπόθεση που ανέλαβε στα τριάντα χρόνια της αστυνομικής του ζωής. Μια υπόθεση στην οποία απέτυχε".
Η χρησιμότητα του άχρηστου (Nuccio Ordine, μτφρ. Ανταίος Χρυσοστομίδης)
Σε αυτό το φλογερό κείμενο, ο Νούτσιο Όρντινε εφιστά την προσοχή μας στη χρησιμότητα του άχρηστου και στην αχρηστία του χρήσιμου. Μέσα από τους στοχασμούς μεγάλων φιλοσόφων, ο Νούτσιο Όρντινε δείχνει πως η εμμονή της κατοχής και η λατρεία της χρησιμότητας καταλήγουν να στραγγίζουν το ανθρώπινο πνεύμα, αποσταθεροποιώντας και βάζοντας σε κίνδυνο τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, την τέχνη και τη δημιουργικότητα, καθώς και θεμελιώδεις αξίες όπως η dignitas hominis, η αγάπη και η αλήθεια. Ο 'Άμπρααμ Φλέξνερ, στο συναρπαστικό κείμενό του, που μεταφράζεται πρώτη φορά εδώ, μας θυμίζει ότι μόνο οι επιστήμες μας διδάσκουν τη χρησιμότητα του άχρηστου. Χωρίς το δωρεάν και το άχρηστο, πνίγοντας εκείνες τις πολυτέλειες που θεωρούνται περιττές, πολύ δύσκολα ο homo sapiens θα καταφέρει να κάνει πιο ανθρώπινη την ανθρωπότητα.
Γιατί έφαγα τον πατέρα μου (Roy Lewis, μτφρ. Έλση Τσούτη)
Συναντήστε τον Homo Sapiens. Γνωρίστε μια προϊστορική οικογένεια: Τον 'Έντουαρντ, τον πατέρα, τον ιδιοφυή εφευρέτη που θα αλλάξει την όψη του κόσμου, φέρνοντας τη φωτιά. Τον Βάνυα, τον αντιδραστικό θείο, πολέμιο της προόδου. Τον αφηγητή 'Έρνεστ, λιγάκι αφελή. Την 'Έλζυ, την Γκριζέλντα και τις άλλες γοητευτικές δεσποσύνες.
Καταστάσεις κωμικοτραγικές, πρόσωπα ιλαρά ενός κόσμου όπου o "άνθρωπος", παρ' όλα αυτά, είναι ήδη άνθρωπος: καβγατζής, ζηλόφθονος, αγνώμων, εφευρετικός και συνάμα οπισθοδρομικός. 'Ένας καθρέφτης που καλό είναι να τον συμβουλευόμαστε συχνά –και για να γελάμε άλλα και για να σκεφτόμαστε.
'Ίρβιν Γιάλομ, Για την ψυχοθεραπεία και την ανθρώπινη εμπειρία (Josselson Ruthellen, μτφρ. Ευαγγελία Ανδριτσάνου)
Μια μελέτη της συνεργάτιδας του Irvin Yalom, με εκτενές πρωτότυπο υλικό συνεντεύξεων και συζητήσεων της συγγραφέως με τον μεγάλο ψυχοθεραπευτή.
Γράφοντας σε ένα λογοτεχνικό ύφος που οι κριτικοί το συγκρίνουν με του Φρόυντ, ο Γιάλομ περιγράφει τί πραγματικά λαβαίνει χώρα σε αυτό το πλησίασμα δύο ανθρώπων που συντελείται στην ψυχοθεραπεία. Δεν διστάζει να εκθέσει τις προσωπικές του σκέψεις και τα συναισθήματά του για ό,τι συμβαίνει στη συνεδρία· είναι και ο ίδιος ένα ευάλωτο ανθρώπινο ον. Αφήνει να διαφανούν καθαρά οι σκέψεις που κάνει για τους θεραπευόμενούς του, παρουσιάζοντας ανοιχτά τις αμφιβολίες του, τις επιφυλάξεις, αλλά και τις εμπνευσμένες παρεμβάσεις του. Σε ολόκληρο το έργο του διερευνά τις απεριόριστες και σύνθετες δυνατότητες ίασης που προσφέρει η γνήσια ανθρώπινη επαφή και η επίγνωση των διλημμάτων της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το εγκώμιο της σκιάς (Junichiro Tanizaki, μτφρ. Παναγιώτης Ευαγγελίδης)
"Το Εγκώμιο της σκιάς" είναι μια πολύ εύγλωττη έκθεση της αντίληψης του Τανιζάκι (1886-1965) - ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Ιαπωνίας - για την ομορφιά, αυτήν της γιαπωνέζικης και κατά προέκταση ανατολίτικης αισθητικής στις τέχνες και κυρίως στην καθημερινή ζωή. Μας δηλώνει εξαρχής πως η φύση αυτής της ομορφιάς είναι αυτή των σκιών και του ομιχλώδους, πως ο όρος γέννησης και ύπαρξής της είναι το σκοτάδι και η ασάφεια, μια ομορφιά που είναι τέτοια, γιατί είναι κρυμμένη, και αμυδρή, μισοϊδωμένη σαν μέσα σε όνειρο, αντίθετα με το αντικείμενο της δυτικής ομορφιάς που πρέπει πριν παραδοθεί στη θέα να στιλβωθεί και να φωτιστεί ολοκληρωτικά, γιατί μόνον έτσι θα αναδειχθεί σε όλη του τη δόξα.
