Η έκθεση "Wish" της Καρολίνας Κρασούλη δεν μοιάζει με ευχή αλλά με ψίθυρο. Ίσως επειδή η νέα αυτή σειρά έργων είναι φτιαγμένη με τη μανία, τη διαστροφή και το μουρμουρητό της επανάληψης που είναι ευλογία και κατάρα μαζί: απελευθερώνει το μυαλό και την ίδια στιγμή το σβήνει. Τότε η Καρολίνα γίνεται μόνο χέρια και πλησιάζει σ’ αυτό που οφείλει να είναι μια εικαστική έκθεση. Ένα πανόραμα του κενού. Στην περσινή της ατομική "Υπόσχεση" είχαμε δει κάτι. Όμως τώρα πάει ένα βήμα μπροστά. Δεν βλέπουμε τίποτα πια.
Δίπλα στα μεγάλα έργα, μια συνέχεια της προηγούμενης δουλειάς, ραμμένοι καμβάδες σαν σάβανα ή κρύπτες λέξεων που δεν θα διαβάσουμε ποτέ, υπάρχουν κομμένα φύλλα από ένα σχολικό τετράδιο, λες και η Καρολίνα είναι μια μαθήτρια που βαριέται στην τάξη και σχεδιάζει κύκλους μέχρι να υπνωτιστεί, την ώρα που η δασκάλα της παραδίδει εκείνο το μάθημα που ονομάζεται τέχνη, ανία, οικονομία. Αυτά τα μικρά σχέδια, κρεμασμένα στους τοίχους της γκαλερί, πετυχαίνουν λοιπόν ό,τι δεν τολμούν τα μεγαλύτερα. Κάνουν τους τοίχους της γκαλερί να σβήσουν. Όσοι δεν συμπαθούν τις γκαλερί, θα καταλάβουν.
Είναι εμφανής η αγάπη της Καρολίνας για τον ήπιο μινιμαλισμό της Άγκνες Μάρτιν, που χάθηκε κάπου στο Νέο Μεξικό και ζωγράφιζε μ’ ένα μακρύ πινέλο, σέρνοντας τις παντόφλες της στο στούντιο, ενώ τα πεινασμένα κογιότ την περίμεναν έξω από την πόρτα. Μα νομίζω πως μια τέτοιου είδους αναφορά είναι ένα κλειδί που κλειδώνει παρά ξεκλειδώνει τα σχέδια που παρουσιάζονται στην Καλφαγιάν. Γιατί αν το έργο της Μάρτιν είναι προβολές ενός μυαλού, κενού και τρελού, που δεν έχει όρεξη να γεμίσει τον άδειο καμβά, η Καρολίνα παίρνει όλες τις εικόνες και τα κείμενα (τη ζωγραφική, το σινεμά, τη λογοτεχνία) που έχει φορτώσει στο κεφάλι της και τ’ αδειάζει στα τετράδια της, μήπως σωθεί από τη βαβούρα.
Και βέβαια, τα έργα της δεν είναι αποσπάσματα, ούτε σημειώσεις. Είναι κάτι λιγότερο από σημειώσεις -δεν έχουν ωμότητα, είναι απαλά- και καταλήγουν να γίνουν κάτι παραπάνω από μια σημείωση αφού, κρεμασμένα στο χώρο, ολοκληρώνονται τελικά, όπως κάποιος που τραβά ακατάπαυστα γραμμές ώσπου ανακαλύπτει πως περνάνε από το ίδιο σημείο.
Τη φαντάζομαι να σχεδιάζει στο χαρτί σπασμένα μπλε όστρακα, προσηλωμένη ή νυσταγμένη, που είναι για μένα το ίδιο, χωρίς να ενδιαφέρεται αν ό,τι κάνει είναι βαθύ ή πρωτότυπο. Δεν έχει σημασία αν είναι βαθύ ή πρωτότυπο. Δεν έχει σημασία αν είναι αιχμηρό, ρηχό, λαμπερό, βαρετό ή καινούργιο. Σημασία έχει που υλοποιεί τη "σιωπή στο πάτωμα του σπιτιού της", όπως είχε γράψει η Μάρτιν.
Και ύστερα; Βγαίνω από το σιωπηλό ενυδρείο της γκαλερί, αφήνω το Κολωνάκι και φτάνω στον πανικό του Συντάγματος, με προσοχή, γιατί είναι σαν να κρατάω ένα σχολικό τετράδιο στο χέρι, έτοιμος να ποδοπατηθώ από τον κόσμο που σουλατσάρει αδιάφορος καθώς πέφτει το φως και τότε θέλω να ψιθυρίσω κάτι στη μέση της πλατείας παρόλο που κανείς δεν πρόκειται να μ’ ακούσει. Ο ψίθυρος θα είναι μυστικό, κατάρα, ευχή.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Καρολίνα Κρασούλη. Wish
Η έκθεση της Καρολίνας Κρασούλη συνεχίζει την έρευνα της καλλιτέχνιδος πάνω στην αναπαράσταση οπτικών φαινομένων, τα οποία συνδέονται με τις λειτουργίες της μνήμης και της γλώσσας. Ο θεατής καλείται να αποκρυπτογραφήσει την ‘ευχή’ που εκφράζει το κάθε έργο που ισορροπεί μεταξύ της έννοιας της ελπίδας και του απραγματοποίητου, της επιθυμίας και του ανικανοποίητου, ανάμεσα στο παρόν και στο μέλλον, στο υπαρκτό και το μεταφυσικό. Οι ‘ευχές’ της Κρασούλη άλλοτε λαμβάνουν τη μορφή σχεδίων με χρωματιστά μολύβια σε χαρτί, και άλλοτε εκφράζονται μέσα από τους ραμμένους καμβάδες της. Οι τελευταίοι είναι το αποτέλεσμα μιας χρονοβόρας διαδικασίας κατά την οποία η καλλιτέχνης προετοιμάζει τον καμβά, δημιουργεί τα χρώματα, βάφει τον καμβά με λάδι και gesso και στη συνέχεια τον ράβει με έντεχνο τρόπο αποκρύπτοντας τις ραφές. Η καλλιτέχνης δίνει στον καμβά σχήματα που παραπέμπουν για παράδειγμα σε διπλωμένες σελίδες χαρτιού, σε βιβλία ή φακέλους. Τα νέα της έργα αποτυπώνουν τους πολυεπίπεδους συμβολισμούς μιας ‘ευχής’, και ταυτόχρονα είναι ‘ανοιχτά’ σε ερμηνεία. Για τον Roland Barthes (‘Θεωρία των Κειμένων’) κάθε κείμενο είναι υφαντό παλιότερων αναφορών. Η ‘διακειμενικότητα’ αυτή εντοπίζεται και στα έργα της Κρασούλη. Υλική αποτύπωσή της αποτελεί μεταξύ άλλων και ο πολυεπίπεδος χαρακτήρας των νέων έργων. Η Κρασούλη μεταχειρίζεται και ‘διπλώνει’ τον καμβά σαν χαρτί, και στη συνέχεια προσθέτει στοιχεία γραφής.
