Πέθανε η εικαστικός Υβόννη Συρμοπούλου

Η καλλιτέχνις ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την προσωπογραφία, κυρίως κατά τη δεκαετία του 1980, ενώ στα πιο πρόσφατα έργα της κυριαρχεί ο διάλογος μεταξύ ρεαλιστικών και αφαιρετικών στοιχείων.

Υβόννη Συρμοπούλου Αυτοπροσωπογραφία 2000. Αρχείο Νεοελληνικής Τέχνης «Σοφία Λασκαρίδου»

Έφυγε στις 30 Οκτωβρίου από την ζωή, η σπουδαία εικαστικός Υβόννη Συρμοπούλου, μία από τις πρωτοπόρες Ελληνίδες της αφαίρεσης στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε το 1936 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1955-1960) με δασκάλους τους Γ. Μόραλη, Γ. Κεφαλληνό και Γ. Γραμματόπουλο. Συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι στην Ecole des Beaux-Arts (1960-1964) στο εργαστήριο ζωγραφικής του Brianchon και παράλληλα στην Ecole Superieure des Arts Decoratifs, όπου ειδικεύτηκε στο σχέδιο και την τεχνική εκτύπωσης υφασμάτων. Παρουσίασε την πρώτη της ατομική έκθεση στη Γκαλερί Άστορ (Αθήνα 1965).

Στην πρώιμη δουλειά της επικρατούν οι αφηρημένες φόρμες, με έντονη λυρική διάθεση και ιδιαίτερη έμφαση στο χρώμα και τις ματιέρες. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1960 η ζωγραφική της αποκτά κάποια χαρακτηριστικά του φωτογραφικού ρεαλισμού, καθώς οι συνθέσεις της ενσωματώνουν εικόνες από την κοινωνική επικαιρότητα. Ο περιορισμός του χρώματος και η ακρίβεια της παρατήρησης χαρακτηρίζουν και την επόμενη φάση του έργου της, που έχει ως κέντρο το ανθρώπινο σώμα, κυρίως το γυναικείο γυμνό, σε αποσπασματικές απεικονίσεις. Στη συνέχεια στρέφεται προς πιο σύνθετες αποδόσεις της γυναικείας μορφής, διατηρώντας τα πιο σταθερά χαρακτηριστικά της δουλειάς της, δηλαδή την ποιητική προσέγγιση των θεμάτων, το λυρισμό και την ευαισθησία στην απόδοση των λεπτομερειών.

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την προσωπογραφία, κυρίως κατά τη δεκαετία του 1980, ενώ στα πιο πρόσφατα έργα της κυριαρχεί ο διάλογος μεταξύ ρεαλιστικών και αφαιρετικών στοιχείων, με συνθέσεις που παραπέμπουν σε απροσδιόριστες εικόνες χώρων, με έντονη την αίσθηση του παράδοξου και του φανταστικού.

Έχει διδάξει επί σειρά ετών στη Σχολή Βακαλό, στη Σχολή Δοξιάδη και στο Τμήμα Διακοσμητών των ΚΑΤΕΕ.

Έχει παρουσιάσει τη ζωγραφική της σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ενδεικτικά συμμετείχε στο Salon d’ Automne (Παρίσι 1962), στις Πανελλήνιες του 1974 και 1977, στη Μπιενάλε του Βελιγραδίου (1980) και στη Διεθνή Μπιενάλε Πορτραίτου της Τούζλα (Βοσνία), το 1984.

Έργα της βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Υπουργείο Πολιτισμού, στο Μουσείο Βορρέ και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
     
© φωτογραφίας εξωφύλλου: Υβόννη Συρμοπούλου – Αυτοπροσωπογραφία 2000. Αρχείο Νεοελληνικής Τέχνης "Σοφία Λασκαρίδου"

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Τέχνες

Η Δήμητρα Σιούκα παρουσιάζει "Το Μέσα Δάχτυλο"

Την Δευτέρα, 16 του Φλεβάρη η συγγραφέας συζητά με τη θεατρολόγο Ιλειάνα Δημάδη, για την πρώτη της ποιητική συλλογή.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
11/02/2026

Η Κινέζικη Πρωτοχρονιά μέσα από τα έργα μιας έκθεσης ζωγραφικής

Η Κινέζικη Πρωτοχρονιά που αποκαλείται και "Γιορτή της Άνοιξης" είναι η πιο σημαντική, παραδοσιακή, εθνική γιορτή στην Κίνα.

Το ανοιχτό μουσείο που ονομάζεται Αθήνα

Μία αναθεώρηση της ταυτότητας της πόλης μέσα από την σχέση της με την σύγχρονη τέχνη και κάποια από τα πιο χαρακτηριστικά έργα στους δρόμους της.

Η πρώτη έκθεση φωτογραφιών του Γιώργου Λάνθιμου στη Στέγη

Μια σπάνια φωτογραφική έκθεση που προσφέρει μια νέα οπτική της ιδιοσυγκρασίας του σημαντικού Έλληνα σκηνοθέτη, από τις 7 Μαρτίου έως τις 17 Μαΐου.

Θεματικές ξεναγήσεις σε ένα από τα πιο παλιά εργοστάσια της Αθήνας

Για τρεις Παρασκευές, από τον Φεβρουάριο μέχρι και τον Απρίλιο, η ιστορία του εργοστασίου ξεδιπλώνεται μέσα από διαφορετικές θεματικές προσεγγίσεις.

Ξενάγηση για τους αθέατους πρωταγωνιστές της Εθνικής Πινακοθήκης

Μέσα από τις μόνιμες συλλογές ξεναγούμαστε στις ιστορίες των ανθρώπων που συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση της Εθνικής Πινακοθήκης.

"Σύνδρομα του συνθετικού ποτέ": Μια ομαδική έκθεση στη φρέσκια γκαλερί της πόλης Upper Ankyle

Η έκθεση προσεγγίζει τους συνθετικούς κόσμους με διάθεση φιλοσοφικού αναστοχασμού, ανοίγοντας τον διάλογο για το πώς βιώνουμε, θυμόμαστε και νοηματοδοτούμε την εμπειρία μας μέσα σε επικαλυπτόμενα επίπεδα πραγματικότητας.