Η καινούργια δουλειά της Στρατηγούλας Γιαννικοπούλου στη Genesis αποτελεί μια εικαστική μελέτη της αναμέτρησης του ανθρώπου με το χώρο. Η ανθρώπινη φιγούρα, που αγωνίζεται να βολευτεί μέσα στην ασφυκτική περατότητα άκαμπτων τοπίων, παίρνει τη μορφή ακέφαλων κορμών, που αποπνέουν την οικειότητα αρχαίων αγαλμάτων. Όμως αυτή η απουσία των προσώπων υπερτονίζει την παρουσία τους, αφού καταφέρνει να αγκιστρώνει το βλέμμα ακριβώς σε αυτό που δεν φαίνεται, παρασύροντας το θεατή σε μια διαρκή προσπάθεια να ανασυγκροτήσει φυσιογνωμίες, προσωπικότητες και ενασχολήσεις, προστρέχοντας σε όσα απεικονίζονται: χέρια και σώματα, μήλα και πρόσφορα, ψάρια ή λουλούδια.
Στο εικαστικό σύμπαν των έργων με τίτλο "Εγγύς χώρος", ανθρώπινες φιγούρες κατοικούν ένα σαφώς δομημένο περιβάλλον, που επιδιώκει να ξεπεράσει το δευτερεύοντα ρόλο του φόντου αναδεικνύοντας τον χώρο ως την κυρίαρχη παράμετρο της εικόνας.
Σε "σκληρά σαν τη σιωπή" ασπρόμαυρα τοπία, ο χώρος, ακόμη και ως επίπεδη μεταβλητή δύο διαστάσεων, αναπτύσσει στενές σχέσεις με τους ανθρώπους, τους οποίους άλλοτε ξερνά και άλλοτε αφομοιώνει εξισώνοντας εξωτερικά με εσωτερικά περιβάλλοντα. Ακόμη και όταν οι πίνακες υπομνηματίζονται με μικρά τελάρα-ενδείξεις σήψης, ανθρώπινες φιγούρες, ενσωματωμένες σε τοπία αυστηρά και προϋπάρχοντα, παρεμβαίνουν χρηστικά και πολιτιστικά πάνω τους, μετατρέποντας τον αδιάλλακτο χώρο σε προσπελάσιμο τόπο.
Όπως αναφέρει η ιστορικός τέχνης Ίρις Κρητικού: "Επιτραπέζια μουσικά όργανα και πουλάκια που κελαηδούν και φτεροκοπούν ανάμεσα στις χαράδρες και τις σχισμές της σχεδίασης. Ιχθείς σε αναμονή ενός μικρού μαυρόασπρου θαύματος, γάτες σε αδέσποτο ραχιαίο τόξο και κρανία νεαρών σκύλων που αναρωτιούνται για τη ματαιότητα της ύπαρξης. Μήλα που σέπονται σιγανά, πιάτα αδειανά με ψίχουλα χθεσινής γιορτής και ευχαριστήριοι άρτοι μοιρασμένοι από τα σοφά αυτά χέρια που με τόση ευγλωττία, καρέ-καρέ, συλλογίζονται και κρατούν επτασφράγιστο το μυστικό της εικόνας. Μολύβδινα ίχνη ζωγραφισμένης γραφής, διηνεκή άνθινα, κύκλια, στρόβιλα και τριγωνικά μοτίβα, ανάκατα με πυκνά λευκά δίκτυα ύπαρξης που ορίζουν τη γεωγραφία ενός έσω τόπου σε περιδίνηση. Έμψυχες υποστάσεις αγαπημένων ανθρώπων, φουστάνια ρετρό λουλουδένια και πλεξούδες μικρών κοριτσιών με αυτοτέλεια κινήσεων που συμπλέκονται στην ψευδαίσθηση των ορίων και της αλήθειας, που χωνεύονται στο τεριρέμ του μοτίβου και χέονται πάλι, αιωρούμενες στην αναζήτηση της τρίτης διάστασης και του χαμένου χρόνου. Ο εγγύς χώρος των έργων της Στρατηγούλας Γιαννικοπούλου, δημιουργημένος κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών με σύσσωμες τις δυνάμεις ενός δεινού μαυρόασπρου σχεδιασμού που ξεπερνά, θεραπεύει και ενσωματώνει την ανάγκη του χρώματος, αποτελεί ένα συναρπαστικό αφηγηματικό ειλητάριο των μικρών εσοχών μιας ανήσυχης ανθρωπότητας. Ένα βιωματικά ιστορημένο αφιερωματικό κατακόρυφο τέμπλο με συμπληρωματικές μικροσκοπικές υπομνήσεις στη βάση του. Κατάγραφο από σημειώσεις προσωπικής συνθήκης και διάκενα ψιθυριστικής προσευχής, κατάστικτο από βραχεία συμπυκνώματα ιστορίας της τέχνης, υπαινικτικά μοτίβα και ενεργοποιημένα επί τον τύπον των ήλων κοσμικά και θρησκευτικά σύμβολα".
Εγκαίνια: 11/10 (8 μ.μ.)
Info: Genesis | 11/10-5/11 | Ώρες λειτουργίας: Τρ., Πεμ., Παρ.: 12-9 μ.μ., Σαβ.: 12-3 μ.μ. | Είσοδος ελεύθερη
