Γιατί το μπαρ 'Quinn's' στα Ιλίσια είναι τόσο δημοφιλές;

Πριν μιλήσουμε για το 'Quinn's', ένα μικρό flash back. Τον περασμένο Οκτώβριο, σε μια κουβέντα που είχα με τον Lorenzo Antinori, τον άνθρωπο που τρέχει το καλύτερο μπαρ του κόσμου Bar Leone, στο Χονγκ Κονγκ, συζητούσαμε για τη σημασία των στεκιών της γειτονιάς. Ξέρεις, εκείνα τα μπαρ που παραμένουν φιλικά, οικεία και low profile, πληρώντας παράλληλα όλα τα ευ πίνειν κριτήρια της υψηλότερης κλίμακας. 

"Η πρώτη μας προτεραιότητα ήταν να ανοίξουμε ένα μέρος στο οποίο ο κόσμος θα θέλει να επιστρέφει. Θέλαμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο που να είναι συνδεδεμένος με την κοινότητά μας. Νομίζω πως δεν έχουν αλλάξει πραγματικά, γιατί το Bar Leone γεννήθηκε για να είναι ένα συνοικιακό cocktail bar" μου έλεγε μεταξύ άλλων ο Ιταλός μαέστρος του bartending και της φιλοξενίας, οριοθετώντας και μια από τις πιο δυνατές τάσεις του spirits & bars σύμπαντος σήμερα.

Τα θυμάμαι όλα αυτά κάθε φορά που επιστρέφω στο 'Quinn's', στο μπαρ της γειτονιάς μου, στα πέριξ του πάλαι ποτέ Χίλτον -νυν The Ilisian- και στο πλάι της Μιχαλακοπούλου, στην οδό Μαιάνδρου. To εν λόγω μέρος, δημιουργία του ταλαντούχου γευσιπλάστη και οικοδεσπότη Ηλία Μαρινάκη, τικάρει τα κουτάκια του high end μπαρ γειτονιάς, επιβεβαιώνοντας κάθε λέξη του αμέσως προηγούμενου χαρακτηρισμού. 

Δεν ξέρω αν έχεις περάσει από εκεί. Αν το έχεις κάνει, (μάλλον) γνωρίζεις καλά για τι πράγμα μιλάω (ή γράφω, ορθότερα). Αν όχι, έχε κατά νου ένα πανέμορφο μπαρ που σέβεται απόλυτα τη γειτονιά του, που σερβίρει εξαιρετικά ποτά αλλά και ωραίες μουσικές, που έχει τύπο και χαρακτήρα, και που συγκεντρώνει σχεδόν καθημερινά πολύ καλό κόσμο, οποιασδήποτε ηλικίας και συνθήκης.  Άθελά του -μπορεί και όχι- ο Μαρινάκης έφτιαξε ένα μπαρ που πατά στο τερέν ενός από των top trends της εποχής σε global επίπεδο: Εκείνο που θέλει τέτοια μέρη να κάνουν τη δουλειά τους (σοβαρά ποτά, κόνσεπτ κλπ) αλλά παράλληλα να μην έχουν ίχνος υπεροψίας ή μπλαζέ επιφάνειας. Μπαρ -και ποτά- που απευθύνονται στον κόσμο, στο κοινό.

Που δεν ενδιαφέρονται για το πρόσκαιρο hype του αλγορίθμου ή το προσωρινό clientele του πεζοδρομίου (αυτούς που πίνουν στα όρθια, σε πλαστικό ποτήρι, το ποτό τους - για να μην παρεξηγηθώ) αλλά αντιθέτως επενδύουν στο να περιποιούνται κάθε επισκέπτη σαν να είναι ο μοναδικός, κάθε φορά. Που θυμούνται ακόμη και τι πίνει ο κάθε ένας από αυτούς. Που είναι ποτάδικα καθαρόαιμα αλλά σέβονται απόλυτα χώρο και χρόνο.

Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook και το Instagram.