Απ’ όλη την Αθήνα καταφτάνουν για να ανακαλύψουν αυτό το «νησί», που μέχρι πριν από ένα χρόνο ήταν προνόμιο των Βορείων: μια πλακόστρωτη λωρίδα με καλόγουστα bars, αλκοολικές και διακοσμητικές εκπλήξεις, αλλά και τις παιδικές ασθένειες μιας πιάτσας που έγινε απότομα δημοφιλής.
Tο αστείο που επαναλαμβάναμε με τους φίλους οι οποίοι με συνόδευσαν στην εξερεύνηση της «νησιωτικής» πιάτσας της Νέας Ερυθραίας (αφήνοντας απ’ έξω την υπόλοιπη νυχτερινή κίνηση της περιοχής) ήταν ότι και μόνο τα ονόματα των bars να ανέφερα στο ρεπορτάζ, θα γέμιζα το κείμενο. Εδώ κάποτε βρισκόταν ένα εμπορικό κέντρο, όπως μόνο οι κάτοικοι της περιοχής θα θυμούνται πλέον και όπως μαρτυρά το ένα (1) εναπομείναν κατάστημα ρούχων, το οποίο αλλάζει χρήση ώστε να στεγάσει ένα ακόμα bar και να προλάβει την καλοκαιρινή σεζόν. Αυτός ο χώρος, μαζί με το under construction «Box» που θα καταλάβει σύντομα τα όπισθεν του «Flocafe», ανεβάζουν τον αριθμό των bars σε έντεκα! Και μιλάμε μόνο για όσα «βλέπουν» σ’ αυτό το «πες το open air πλατεία-πες το πεζόδρομο» πλακόστρωτο. Λίγα σκαλοπάτια ακριβώς από πάνω, υπάρχει ένα δεύτερο τετράγωνο ισόγειων καταστημάτων με μια ελεύθερη έκταση γκαζόν στη μέση, που υποψιάζομαι πως θα επεκτείνει την πιάτσα. Η αρχή έχει γίνει ήδη με το «Deck», έναν εντυπωσιακά διακοσμημένο με όλα τα «πρέπει» του βιομηχανικού design χώρο – το μάτι μου έπεσε στα κομμάτια αλουμινίου που ντύνουν τη βάση της μπάρας. Στα εξωτερικά τραπέζια του, όπου σύντομα θα σερβίρεται και ένα μικρό μενού, αράξαμε προτού ξανακατέβουμε στη δράση της «κάτω» πιάτσας. Εκεί που μόλις ένα χρόνο πριν, ο συνάδελφος Χρήστος Καρράς είχε πιει το ποτό του στο «Low» και στο «Backstreet», χωρίς να φαντάζεται το «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε» που συναντήσαμε εμείς. Και τα δύο bars ζουν και βασιλεύουν: το «Low» με τη μισο-εξωτική, μισο-νησιωτική ατμόσφαιρα της διακόσμησής του και τις freestyle μουσικές του μπορεί να περηφανεύεται ότι πρώτο όρισε το χαρακτήρα αυτής της πιάτσας, ενώ το «Backstreet» με το εμφανές τούβλο στους τοίχους και μια όμορφη τοιχογραφία-σκηνή τσίρκου, αφήνει χώρο για ξέφρενο χορό.
Στην ίδια πλευρά, το «Mouky» τραβάει αρχικά το μάτι με τους πίνακες της Μίνας Βαλυράκη, κρεμασμένους ακόμα και στο ταβάνι, αλλά κατοχυρώνει και τον τίτλο του μοναδικού cocktail bar της πιάτσας. Όχι πως δεν θα βρείτε όλες τις κλασικές συνταγές στα άλλα bars, όμως το «Mouky» με έβαλε σε πειρασμό να κάνω απιστίες στα αγαπημένα μου κοκτεϊλάδικα του downtown! Αν μάλιστα ο bartender Χρήστος Αξαρλής ξεκλέψει λίγο χρόνο, θα σας εξηγήσει με ενθουσιασμό και έντονες χειρονομίες τι πίνετε, ποιος το πρωτοεμπνεύστηκε και πώς το έχει «πειράξει» ο ίδιος. Πίνουμε μαζί του ένα τελευταίο σφηνάκι σε μίνι βαζάκι και προχωράμε με ελιγμούς προς τη δεξιά είσοδο της πιάτσας, μαζεύοντας λεπτομέρειες: τον θολωτό χώρο του «Mini Bar», που θυμίζει εκκλησάκι σε νησί, αντικαθιστά τα εξωτερικά stands με μανουάλια, είναι στρωμένο με ασπρόμαυρο παλιακό πλακάκι και έχει μια περίτεχνη μπάρα με ψεύτικα συρτάρια. τα θαυμάσια φωτιστικά στο «Nisi», από τον τεράστιο πολυέλαιο που μοιάζει με ανάποδη φωλιά πουλιού πλεγμένη με σίδερο και ξύλο, ως τις μεγάλες γυάλινες βεντούζες στο ταβάνι. το όνομα και πράγμα «Hole», μια φιλόξενη «τρύπα» που σε κάνει με την καλαμωτή πάνω από το κεφάλι και τις λαξευμένες καμάρες στον τοίχο να αισθάνεσαι πως έχεις πράγματι ταξιδέψει στο Αιγαίο. ή το αεράτο –χάρη στον επιτοίχιο καθρέφτη– «Barfly», που δίνει μια έξτρα προσοχή στα cocktails του. Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια δεξιά από το «Nisi», πατάς στο «Look Up», μια ταράτσα με ευρύχωρα πάσα και μεγάλες γλάστρες με πεύκα, που σε προκαλεί να… look down, αφού προσφέρει πανοραμική θέα στην πιάτσα. Αν ξεκολλήσεις από το χάζι υπάρχει κι ένας μικρός κλειστός χώρος που μοιάζει στο αδερφάκι «Hole» και ανεβάζει χορευτική ένταση. Στις όχθες της πιάτσας, τέλος, το «We Live», πρόσφατη άφιξη κι αυτό, παίζει τολμηρά με γκρι χρώματα και βιομηχανική αισθητική (τα μεταλλικά πλέγματα στη σκάλα και πίσω από την μπάρα είναι εμπνευσμένα από τα παλιά ασανσέρ), ενώ προσφέρει, εκτός από το ποτό, τη δυνατότητα για τσιμπολόγημα μέχρι αργά – οι πίτσες του μου φάνηκαν ιδανική επιλογή πριν ή αφού ολοκληρώσεις το bar crawling.
Αυτά τα… ολίγα μας πήρε δυο βραδιές να τα καταγράψουμε. Ψάξαμε πολλή ώρα για parking πριν φτάσουμε, στριμωχτήκαμε ανάμεσα στον κόσμο, που δεν δίνει όμως πολλή σημασία στο γεγονός, ζητήσαμε άφθονα νερά από τους σερβιτόρους που τους εντοπίζεις από τα glow sticks που έχουν περασμένα στο λαιμό, ζηλέψαμε όσους αράζουν με άνεση στην απομονωμένη ασβεστωμένη αυλίτσα του «Backstreet» ή στο χτιστό καναπέ έξω από το «Nisi», και δυσφορήσαμε με την αλληλοεπικαλυπτόμενη ένταση που ξεχυνόταν από τα bars, πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζεται μέχρι τη μία περίπου με κοινή μουσική για όλη την πιάτσα από τον DJ του «Low». Εν ολίγοις, όλα τα συν και τα πλην μιας καινούργιας πιάτσας: στα πρώτα, το ότι κάθε παρέα μπορεί να βρει αυτό που της ταιριάζει και μια χαρούμενη μαζικότητα που αυξάνει τις πιθανότητες για κανονισμένες και αναπάντεχες συναντήσεις. στα δεύτερα οι ατίθασες αυξητικές τάσεις που μπορεί να φέρουν νωρίτερα τον κορεσμό. Με ένα μόλις χρόνο ζωής, όμως, αυτό το «νησί» θα συνεχίσει να «βουλιάζει» στο πράσινο πέλαγος της Νέας Ερυθραίας.
