Ατζαράκης, Ρούμπος και Χιώτης μάς αποκαλύπτουν τα παρασκήνια της παράστασης "Ένα μωρό για τρεις"

Τι συμβαίνει όταν τρεις ορκισμένοι εργένηδες βρίσκουν ένα μωρό στο κατώφλι τους; Η απάντηση δίνεται φέτος το καλοκαίρι στο Θέατρο Αθηνά, όπου η απολαυστική κωμωδία "Ένα μωρό για τρεις" της Coline Serreau, σε απόδοση και σκηνοθεσία της Θέμιδας Μαρσέλλου, χαρίζει στο κοινό στιγμές απόλυτου χάους. Ο Διονύσης Ατζαράκης, ο Ζήσης Ρούμπος και ο Χάρης Χιώτης μπλέκονται σε μια καταιγιστική καθημερινότητα γεμάτη ευθύνες, ανατροπές και απρόβλεπτα ξεκαρδιστικές καταστάσεις, ανακαλύπτοντας –μέσα από το χάος– τη δύναμη της φροντίδας, της αγάπης και της πατρότητας. Μαζί τους, σε έναν ρόλο-έκπληξη, η καθηλωτική Ελένη Καρακάση, καθώς και οι Μαρία Βασιλάτου, Πέτρος Ιωάννου και Μαριλένα Λιακοπούλου.

Θέλοντας να τρυπώσουμε στα άδυτα των δοκιμών και των παραστάσεων, θέσαμε στους τρεις πρωταγωνιστές δύο κοινές, "καυτές" ερωτήσεις. Εκείνοι απάντησαν με το χαρακτηριστικό τους χιούμορ, "καρφώνοντας" ο ένας τον άλλον για τις κρίσεις πανικού, τα φλερτ με... δόλωμα και το ποιος παθαίνει το μεγαλύτερο νευρικό γέλιο πάνω στη σκηνή!

Ερώτηση 1: Τρεις εργένηδες κι ένα μωρό. Ποιος από τους τρεις σας είναι τελικά ο πιο επικίνδυνος για την ανατροφή του, ποιος παθαίνει κρίση πανικού στην πρώτη πάνα και ποιος θα το χρησιμοποιούσε ως "δόλωμα" για φλερτ;

Χάρης Χιώτης: Θεωρώ ότι ο πιο επικίνδυνος για την ανατροφή ενός παιδιού θα ήταν ο Διονύσης. Ενώ θα ήθελε να είναι φροντιστικός μέσα του θα υπερίσχυε η λογική της κατάστασης έναντι της πραγματικής ανάγκης του παιδιού με πιθανότητα το παιδί να άρχιζε γυμναστήριο από ενός μηνός καθώς και αυτό θα αποτελούσε αγάπη και φροντίδα για το σώμα του μωρού. Ο Ζήσης ξεκάθαρα θα πάθαινε την πρώτη κρίση πανικού αλλάζοντας πάνα αλλά μετά θα το μάθαινε και θα έπαιζε την αλλαγή στα δάχτυλα κάνοντας ταυτόχρονα ζογκλερικά με το μωρό. Και τέλος, το μωρό ως "δόλωμα” για να φλερτάρει πιθανότατα θα το χρησιμοποιούσα εγώ καθώς από γραφής ο ρόλος μου είναι ο πιο γκομενιάρης της παρέας.

Ζήσης Ρούμπος: Νομίζω ο πιο επικίνδυνος θα ήταν ο Ζαχαρίας (Χιώτης), κρίση πανικού θα πάθαινε ο Πέτρος (εγώ)  και ξεκάθαρα για φλερτ ο Μιχάλης (Ατζαράκης).

Διονύσης Ατζαράκης: Δε χρειάζεται να υποθέτουμε ποιος θα πάθαινε την πρώτη κρίση πανικού αλλάζοντας πάνα γιατί την αλλάζουν όντως πάνω στη σκηνή ο Μιχάλης και ο Πέτρος, οι χαρακτήρες που ενσαρκώνουμε εγώ και ο Ζήσης αντίστοιχα, και παθαίνουν ξεκάθαρα κρίση πανικού. Ελπίζω επικίνδυνος για την ανατροφή του παιδιού τελικά δεν θα ήταν κανείς μας γιατί στην πορεία -spoiler alert- μαθαίνουμε τα πάντα γύρω από τη φροντίδα ενός μωρού και μέχρι το τέλος του έργου έχουμε γίνει φοβεροί μπαμπάδες, όχι να το παινευτούμε δηλαδή. Αλλά απ’ την άλλη αν κάποιος χρησιμοποιούσε το μωρό για να φλερτάρει, αυτός θα ήταν σίγουρα ο Ζαχαρίας, ο χαρακτήρας του Χάρη. 

Ερώτηση 2: Η κωμωδία θέλει ακρίβεια, αλλά ποιος ήταν ο "αδύναμος κρίκος" στις πρόβες που πάθαινε το μεγαλύτερο νευρικό γέλιο (corpsing); Υπάρχει σκηνή που δυσκολεύεστε ακόμα και τώρα να βγάλετε σοβαροί;

Χάρης Χιώτης: Στις πρόβες όλος ο θίασος νομίζω γελούσε πολύ με τα αστεία και την μορφή που έπαιρνε το κείμενο και η παράσταση. Ήταν ένα μεγάλο συνεχόμενο γέλιο οι πρόβες μας. Στην τελευταία σκηνή του έργου, no spoiler, κάθε παράσταση ριψοκινδυνεύει να τιναχτεί από τα γέλια καθώς έχει δημιουργηθεί ένα inside joke, και αρκεί ένα παραπάνω βλέμμα για να συμβεί σπαστικό γέλιο. Μέχρι στιγμής τα έχουμε καταφέρει και έχουμε αντισταθεί με νύχια και με δόντια από το να συμβεί αυτό αλλά κάθε παράσταση είναι και μία νέα πρόκληση.

Ζήσης Ρούμπος: Στις πρόβες ήταν όλοι άψογοι και ακριβείς στην κωμωδία.  Πιο επιρρεπή στο γέλιο θα πω τον Χάρη που είναι από φύση χαρούμενος άνθρωπος. Η πιο δύσκολη σκηνή είναι η αλλαγή της πάνας αλλά δεν θέλω να κάνω σποιλ!

Διονύσης Ατζαράκης: Νομίζω ο πιο αδύναμος κρίκος σ’ αυτό είναι μάλλον ο Χιώτης. Δεν είναι ότι γελούσε στις πρόβες, αλλά συχνά αν συμβεί κάτι απρόοπτο πάνω στη σκηνή, είναι εκείνος που δυσκολεύεται περισσότερο να κρύψει το γέλιο του. Παίζουμε οι υπόλοιποι προσπαθώντας να παραμείνουμε σοβαροί και ο Χάρης μας κοιτάει μέσα στα μάτια με πλατύ χαμόγελο έτοιμος να εκραγεί από τα γέλια, οπότε είναι δύσκολο να κρατηθούμε και οι υπόλοιποι. Πέρα από εμάς τους τρεις όμως και η Μαρία Βασιλάτου είναι συνήθης ύποπτος σ’ αυτό και δυσκολεύεται συχνά να κρύψει το γέλιο της. Συγκεκριμένα υπάρχει μια σκηνή στο τέλος που είμαστε σοβαροί υποτίθεται, εγώ πάω να μιλήσω στη μαμά του μωρού και οι άλλοι δύο προσπαθούν με νοήματα να με σταματήσουν χωρίς εκείνη να το καταλάβει. Εκεί νομίζω γίνεται συνειδητή προσπάθεια από το Ζήση και το Χάρη να με "σπάσουν" με αυτά που κάνουν. Και δυο-τρεις φορές το έχουν καταφέρει είναι η αλήθεια, αλλά το δουλεύω. 

Προπώληση εισιτηρίων: more.com