Το θέατρο που αγαπά να κάνει η Γεωργία Μαυραγάνη ορίζεται εξαρχής από τη βαθιά πίστη στη δυναμική του ντοκουμέντου, τη συλλογική μνήμη και τη βιωματική σχέση με την κοινότητα. Μακριά από τις συμβάσεις μιας στείρας αναπαράστασης, η σκηνοθέτις προκρίνει μια θεατρική πρακτική που λειτουργεί ως ζωντανό αρχείο, όπου η επιτόπια έρευνα, οι προφορικές μαρτυρίες και τα ιστορικά τεκμήρια μετατρέπονται σε δραματουργική πρώτη ύλη.
Στη νέα της σκηνοθετική απόπειρα με τίτλο "Γη της Επαγγελίας" —μια φιλόδοξη συμπαραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης και του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου για το καλοκαίρι του 2026— η Μαυραγάνη επιστρατεύει ακριβώς αυτή την αισθητική της εντοπιότητας και της συλλογικής εμπειρίας για να αναδείξει ένα μείζον κοινωνικοπολιτικό διακύβευμα.
Η παράσταση, που παρουσιάζεται 14 & 15/7 στην Πειραιώς 260, εγγράφεται σε μια κομβική ιστορική συγκυρία, καθώς το 2026 σηματοδοτεί το οριστικό τέλος της λιγνιτικής εποχής στην Ελλάδα, μια μετάβαση που προαναγγέλθηκε το 2019 και αναδιατάσσει πλήρως την ταυτότητα της Δυτικής Μακεδονίας. Η δραματουργική δομή του έργου επιχειρεί μια αναδρομική βουτιά στις ρίζες του φαινομένου, ξεκινώντας από το Σχέδιο Μάρσαλ στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και την απαρχή της λιγνιτικής ανάπτυξης, χαρτογραφώντας την οικονομική άνθηση και τη "μονοκαλλιέργεια" της ΔΕΗ, για να φτάσει μέχρι τις αθέατες, τραυματικές όψεις αυτής της πορείας: τα εργατικά ατυχήματα, τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και τη σημερινή υπαρξιακή αβεβαιότητα της απολιγνιτοποίησης.
Η Μαυραγάνη, έπειτα από πολύμηνη έρευνα σε ιστορικά αρχεία και δημοσιογραφικές πηγές, συνθέτει ένα πολυφωνικό παλίμψηστο. Το ίδιο το κείμενο της παράστασης αποτελεί το οργανικό αποτέλεσμα αυτών των εκτενών συνεντεύξεων, της έρευνας και της σύνθεσης, ανήκοντας δικαιωματικά σε όλους όσοι συνέβαλαν με τις εμπειρίες τους στη διαμόρφωσή του. Πάνω στη σκηνή, η συνύπαρξη των επαγγελματιών ηθοποιών (Συμεών Κωστάκογλου, Ιωάννας Σίσκου, Ανατολής Τσακαλίδου, Γρηγόρη Ποιμενίδη, Δημήτρη Γαλανάκη) και των μελών της τοπικής κοινότητας πραγματώνει μια ιδιότυπη πολιτική και αισθητική χειρονομία, όπου το προσωπικό μεταγράφεται σε συλλογικό και το τεκμηριωμένο μετουσιώνεται σε ποιητικό. Όπως επισημαίνει και η ίδια η σκηνοθέτις, πίσω από κάθε διακόπτη ρεύματος κρύβεται η κοινωνική, οικονομική και περιβαλλοντική φυσιογνωμία ενός ολόκληρου λαού.
Αυτό το θέατρο-ντοκουμέντο δεν εξαντλείται σε μια τοπική καταγραφή, αλλά εντάσσεται στον στρατηγικό προσανατολισμό του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης για την παραγωγή σύγχρονου έργου σε διάλογο με τα ζητήματα της εποχής, λειτουργώντας ως πράξη εθνικής αυτογνωσίας. Η παρουσίασή του στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου συνιστά μια πολιτισμική συνδιαλλαγή, ένα ζωντανό μνημείο για την απώλεια, την εργασία και τη μετάβαση, το οποίο υποστηρίζεται δημιουργικά από τα σκηνικά και τα κοστούμια των Εύης Μιμίκου και Βενετίας Νάση, τους φωτισμούς της Εμορφίλης Τσιμπλίδου, τη μουσική του Χάρη Νείλα, την κινησιολογία της Μαριάννας Καβαλιεράτου και τη ματιά του κινηματογραφιστή Στάθη Γαλαζούλα.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
