"Ο Θάνατος και η Κόρη" στο Αθηνών: Χειλάκης, Μαξίμου και Μυριαγκός σε ένα καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ

Το θεατρικό φθινόπωρο του 2026 φέρνει στη σκηνή του Θεάτρου Αθηνών μια συνεργασία που προμηνύεται... ηλεκτρική. Η δεδομένη, καλλιτεχνική και προσωπική χημεία ανάμεσα στην Αθηνά Μαξίμου και τον Αιμίλιο Χειλάκη συναντά τη στιβαρή σκηνική παρουσία του Αντώνη Μυριαγκού, ενός ηθοποιού με εκφραστική δύναμη. Αυτό το πρωταγωνιστικό τρίγωνο αποτελεί την ιδανική μαγιά για να ζωντανέψει από τον Οκτώβριο το εμβληματικό ψυχολογικό θρίλερ του Ariel Dorfman, "Ο Θάνατος και η Κόρη", σε μια συνσκηνοθεσία του Χειλάκη με τον Μανώλη Δούνια.

Στο σημείωμα για την παράσταση διαβάζουμε: "Με αριστοτεχνική δραματουργική ένταση, το έργο του Dorfman κρατά, με συνεχείς ανατροπές, αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία στιγμή, αφήνοντας το κοινό να αναρωτιέται διαρκώς τι είναι αλήθεια και τι όχι. Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας παίζει και το περίφημο κουαρτέτο εγχόρδων του Franz Schubert "Der Tod und das Mädchen" ("Ο Θάνατος και η Κόρη"), το οποίο λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο παρόν και τις σκοτεινές μνήμες των
πρωταγωνιστών".

Γραμμένο το 1990, το έργο παραμένει ένα συγκλονιστικό δείγμα πολιτικού θεάτρου που δεν γερνάει, καθώς ακουμπάει πάνω σε πανανθρώπινα, διαχρονικά τραύματα. Με φόντο μια χώρα που προσπαθεί να ανασάνει μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, παρακολουθούμε ένα ζευγάρι που πασχίζει να μαζέψει τα κομμάτια του. Η εύθραυστη ισορροπία τους ανατρέπεται βίαια όταν ένας απρόσκλητος επισκέπτης χτυπά την πόρτα τους, ξυπνώντας εφιάλτες φυλάκισης και βασανιστηρίων.

Η παράσταση στήνει ένα αριστοτεχνικό παιχνίδι εξουσίας και καχυποψίας, όπου το κοινό μετατρέπεται σε ένορκο. Τα ερωτήματα που θέτει ο Dorfman είναι αμείλικτα και δεν προσφέρουν εύκολες απαντήσεις: Πού σταματά η δίκαιη τιμωρία και πού ξεκινά η αυτοδικία; Μπορεί μια πληγωμένη κοινωνία να προχωρήσει χωρίς τη λήθη, ή μήπως η λήθη οδηγεί στην επανάληψη των ίδιων λαθών;

Καταλύτης στην πλοκή είναι το περίφημο κουαρτέτο εγχόρδων του Franz Schubert, που λειτουργεί ως μια μακάβρια γέφυρα ανάμεσα στο παρόν και το σκοτεινό παρελθόν των ηρώων.  Με μια σπουδαία ιστορία πίσω του —από το βραβείο Olivier και το Broadway μέχρι την κινηματογραφική μεταφορά του Roman Polanski— το έργο ευτυχεί φέτος σε μια παραγωγή με υψηλές καλλιτεχνικές προδιαγραφές. Η μετάφραση είναι του Χρήστου Καρχαδάκη, τα σκηνικά υπογράφει η Αθανασία Σμαραγδή, τα κοστούμια η Ιωάννα Τιμοθεάδου, ενώ ο Δημήτρης Καμαρωτός ντύνει την ένταση με την πρωτότυπη μουσική του. Την κίνηση επιμελείται η Φαίδρα Νταϊόγλου και τους φωτισμούς ο Νίκος Σωτηρόπουλος.