"Ρομπέρτο Τσούκκο" ο Δημήτρης Καπουράνης, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά

Η σκηνοθετική διαδρομή του Δημήτρη Καραντζά αποτελεί μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, καθώς οι επιλογές του χαρακτηρίζονται από μια σπάνια δυναμική που ισορροπεί ανάμεσα στον φορμαλισμό και τον βαθύ υπαρξιακό προβληματισμό. Ο Καραντζάς ανασυνθέτει κόσμους. Η ικανότητά του να αποδομεί την κλασική φόρμα και να την επανασυνδέει με τη σύγχρονη πραγματικότητα δημιουργεί ένα θέατρο συνόλου, όπου το σώμα, ο λόγος και ο χώρος λειτουργούν ως ένας ενιαίος, παλλόμενος οργανισμός. Το είδαμε πρόσφατα στο "Λεωφορείο ο πόθος", στο "Cleansed" αλλά και σε άλλα έργα.

Κεντρικό πυλώνα αυτής της δυναμικής αποτελεί η επιλογή του πρωταγωνιστή, ο οποίος καλείται να γίνει ο αγωγός των σύνθετων σκηνοθετικών απαιτήσεων. Η συνεργασία του με ηθοποιούς που διαθέτουν πνευματικότητα και σωματική εγρήγορση, επιτρέπει στο έργο να "αναπνεύσει" πέρα από το χαρτί. Διόλου τυχαία δεν είναι, λοιπόν, η επιλογή του Δημήτρη Καπουράνη στο "Ρομπέρτο Τσούκκο" του Μπερνάρ Μαρί Κολτές που θα παρουσιάσει στο Θέατρο Προσκήνιο από 16 Οκτωβρίου. Ο Καπουράνης ( νικητής του Βραβείου "Δημήτρης Χορν" για τη σεζόν 2022-2023, για τους ρόλους του Μαρτίν/Φεδερίκου στο "Μια άλλη Θήβα" του Σέρχιο Μπλάνκο, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου)  είναι ένας ηθοποιός με έντονο σκηνικό εκτόπισμα, ο οποίος καλείται να ενσαρκώσει τον ομώνυμο ήρωα — τον μοναδικό χαρακτήρα στο έργο που διαθέτει όνομα.

Μεγάλη πρόκληση αυτή η συνεργασία! Η επιστροφή του Δημήτρη Καραντζά στο σύμπαν του Κολτές, μετά το "Ρομπ" (Στέγη, 2018),  ίσως είναι μια κομβική στιγμή για τη σύγχρονη εγχώρια σκηνή. Ο Καραντζάς, διαθέτοντας μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και στιβαρές σκηνοθετικές ταυτότητες της γενιάς του, επιλέγει να αναμετρηθεί με το εμβληματικό "κύκνειο άσμα" του Γάλλου δραματουργού, αναδεικνύοντας τη σκοτεινή και βαθιά πολιτική δυναμική ενός κειμένου που ισορροπεί ανάμεσα στον ωμό ρεαλισμό και τη μεταφυσική ποίηση.

Το έργο, μια ψυχική ακροβασία

Το "Ρομπέρτο Τσούκκο" είναι ένα έργο-σταθμός της σύγχρονης δραματουργίας (1988), εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία του Ιταλού serial killer Roberto Zucco. Ωστόσο, ο Κολτές υπερβαίνει τη βιογραφία για να δημιουργήσει έναν σύγχρονο αστικό μύθο. Η υπόθεση ξεκινά με τη διπλή πατροκτονία και τη δραπέτευση του ήρωα, η οποία εξελίσσεται σε μια οριακή πορεία προς την ελευθερία μέσω της καταστροφής. Το έργο είναι σημαντικό γιατί φωτίζει τον μηχανισμό που γεννά τη βία, παρουσιάζοντας την κοινωνία ως έναν ασφυκτικό μηχανισμό που εξορίζει καθετί μη συμμορφώσιμο. Η τελική "ανάληψη στον ήλιο" του Τσούκκο παραμένει μια από τις πιο αινιγματικές και ποιητικές σκηνές του παγκόσμιου θεάτρου.

Δεν περιμένουμε μια γραμμική αφήγηση στη σκηνοθεσία, αλλά μια σκηνική πρόταση που να εστιάζει στο συλλογικό αδιέξοδο μιας κοινωνίας που έχει χάσει τη μνήμη και τον προσανατολισμό της. Η δυναμική της παράστασης ενισχύεται από έναν θίασο σπουδαίων πρωταγωνιστών: Μανώλης Μαυροματάκης, Άννα Καλαϊτζίδου, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Μιχάλης Τιτόπουλος, Ιωάννα Δεμερτζίδου, Μπάμπης Αλεφάντης, Βασίλης Ζαφειρόπουλος.

Αυτή η ομάδα ηθοποιών πλαισιώνει τον Καπουράνη, δημιουργώντας ένα αποσυντεθειμένο τοπίο όπου οι λέξεις μοιάζουν ανίσχυρες. Η παράσταση στο Προσκήνιο θα είναι μια ψυχική ακροβασία; Μια κατάδυση στις παθογένειες του σήμερα, όπου ο Ρομπέρτο Τσούκκο λειτουργεί ως ο καθρέφτης των δικών μας κρυφών επιθυμιών για ρήξη και ελευθερία;

Προπώληση εισιτηρίων: more.com