"Στα μαγικά Χριστούγεννα του Πινόκιο", ο Χρήστος Νικολάου ζωντανεύει το παιδί μέσα μας

Με τη σκηνοθετική μαγεία του Φωκά Ευαγγελινού και το πρωτότυπο, τρυφερό κείμενο του Στράτου Λύκου, τα "Μαγικά Χριστούγεννα του Πινόκιο" είναι μια παράσταση στο Christmas Theater που ξεπερνά το παραμύθι. Σαράντα ηθοποιοί και χορευτές γεμίζουν τη σκηνή με ζωντάνια, ενώ η εντυπωσιακή μουσική του Αντώνη Σκόκου, τα ονειρικά σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη, τα λαμπερά κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη, το καθηλωτικό video art του Παντελή Μάκκα και οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί του Γιώργου Τέλλου δημιουργούν έναν κόσμο που μοιάζει να ξεπήδησε από τη χριστουγεννιάτικη φαντασία. Μέσα σε αυτό το σύμπαν, ο πρωταγωνιστής της παράστασης Χρήστος Νικολάου καλεί μικρούς και μεγάλους να συναντήσουν ξανά το παιδί μέσα τους. Διαβάστε όσα μας είπε.

Ποια φράση του Πινόκιο ήταν εκείνη που σας έκανε να καταλάβετε πως αυτός ο ρόλος δεν είναι απλώς ρόλος, αλλά μια προσωπική πρόσκληση; 
Η φράση που με έκανε να καταλάβω ότι αυτός ρόλος είναι μια πρόκληση, δεν είναι μια φράση που λέει ο ίδιος ο Πινόκιο, αλλά μια φράση που ακούει όταν  πηγαίνει στην βιβλιοθήκη της Κυρίας Τάδε για να μάθει ποιος έκλεψε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μαθαίνει ότι το έκλεψε κάποιος ταξιδεύοντας μέσα από την φαντασία  του. Η φράση της Κυρίας Τάδε "μόνο κάποιος με μεγαλύτερη φαντασία θα καταφέρει να τον βρεί" ενεργοποιεί τον Πινόκιο που απαντάει "Ε λοιπόν εγώ θα τον βρω!" Μεγαλώνοντας σιγά-σιγά χάνουμε την φαντασία που έχουμε σαν παιδιά. Τα παιδιά μπορούν να φτιάξουν μαγικούς κόσμους από το τίποτα. Η πρόκληση λοιπόν για μένα ήταν να θυμηθώ αυτό και να το ενεργοποιήσω. Να θυμηθώ πως είναι να είσαι ξανά παιδί.

Ο Πινόκιο μπαίνει σε περιπέτειες που είναι άλλοτε αστείες, άλλοτε επικίνδυνες. Ποιες από αυτές νιώθετε ότι κουβαλούν αλήθειες και για εμάς τους "μεγάλους”; 
Οι περιπέτειες που περνάει ο Πινόκιο μέσα στην παράσταση , είτε αστείες είτε επικίνδυνες, στο τέλος έχουν πάντα σαν αποτέλεσμα κάποιος να αφήνει πίσω τα θέλω του και τα συμφέροντα του και να απλώνει το χέρι στον άλλον. Ο Πινόκιο πετυχαίνει το στόχο του με βοήθεια και έτσι στο τέλος και ο ίδιος μαθαίνει να απλώνει το χέρι του και να βοηθάει κάποιον να καταλάβει,  ότι η πραγματική ουσία βρίσκεται μέσα στο δόσιμο και στην αγάπη. Αυτή είναι μία αλήθεια που τείνουμε να ξεχνάμε.

Υπάρχει μια σκηνή που λειτουργεί σαν εξομολόγηση — μια στιγμή όπου νιώθετε πως δεν μιλάτε στον Πινόκιο, αλλά στον ίδιο σας τον εαυτό; 
Υπάρχει στο έργο  μία σκηνή που με συγκινεί πολύ και από τις αντιδράσεις μέσα στο θέατρο βλέπω ότι συγκινεί και τον κόσμο. Η σκηνή που ο έφηβος Πινόκιο συναντάει το παιδί Πινόκιο. Το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Ειδικά η φράση "Μα και να μην τα καταφέρεις, κανείς δεν πρόκειται να απογοητευτεί" Που λέει το παιδάκι Πινόκιο στον εαυτό του είναι μια φράση που την σκέφτομαι και μετά την παράσταση.

Πώς ήταν να δουλεύετε υπό τη σκηνοθεσία του Φωκά Ευαγγελινού, ενός ανθρώπου που ξέρει να μετατρέπει το παραμύθι σε σκηνική πραγματικότητα; 
Ο Φωκάς Ευαγγελινός είναι ένας άνθρωπος που έχει αποδείξει μέσα από τα χρόνια και από τις δουλειές που έχει κάνει πόσο υπέρταλαντούχος και επαγγελματίας είναι  με ότι καταπιάνεται . Το να δουλεύεις μαζί του είναι ευλογία. Ο κύριος Ευαγγελινός καταφέρνει να φτιάχνει μαγικούς κόσμους γιατί είναι ο ίδιος "μάγος". Έχει ένα σπάνιο χάρισμα, να καταφέρνει να ενώνει τους ανθρώπους και να γίνονται ομάδα. Να είναι ο σκηνοθέτης αλλά ταυτόχρονα και μέρος της παρέας. Αυτό είναι σπάνιο.

Η μουσική του Αντώνη Σκόκου και οι στίχοι του Στράτου Λύκου πόσο επηρέασαν το δικό σας ταξίδι μέσα στον ρόλο; Άλλαξαν τον τρόπο που "ακούτε” τον Πινόκιο; 
Ο Στράτος Λύκος έγραψε ένα καινούργιο κείμενο, μια καινούργια ιστορία για τον Πινόκιο. Μια ιστορία άρτια, με φανταστικούς ρόλους και πάρα πολλά μηνύματα. Οι στίχοι που έγραψε σε αυτό το κείμενο ήταν μαγικοί. Όταν τους πρωτοδιάβασα είχα μεγάλη ανυπομονησία για τη μουσική του Αντώνη Σκόκου. Και λέω ανυπομονησία γιατί ήμουνα σίγουρος ότι ο Αντώνης Σκοκος  θα έγραφε φανταστική  μουσική. Ήξερα ότι το αποτέλεσμα θα είναι τέλειο αλλά αυτό που τελικά φτιάχτηκε ήταν μαγικό. Όχι μόνο άλλαξαν αυτά τα τραγούδια τον τρόπο που "ακούω" τον Πινόκιο αλλά έγιναν για μένα ο Πινόκιο

Ο Πινόκιο λέει: " Πως θα μπορέσεις να ανατείλεις αν συνέχεια προς τη Δύση κοιτάς". Αυτό για εσάς πώς μεταφράζεται στη ζωή και στο θέατρο; 
Ο Πινόκιο ακούει αυτή τη φράση κάποια στιγμή στο έργο και την κάνει moto για να μπορέσει να συνεχίσει το δύσκολο ταξίδι του. Την επαναλαμβάνει. Αυτό προσπαθώ να μην το ξεχνάω ποτέ. Δε χρειάζεται να κοιτάμε πίσω,  προχωράμε μόνο μπροστά.

Τελικά, ποιο είναι — για εσάς προσωπικά — το μεγαλύτερο δώρο των Χριστουγέννων; Τι παίρνετε μαζί σας όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνής; 
Το μεγαλύτερο δώρο για μένα  είναι όταν πηγαίνω το βράδυ για ύπνο να είμαι καλά και χαρούμενος. Όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνής παίρνω μαζί μου την ευγνωμοσύνη που νιώθω και την ευλογία του να κάνω αυτό που αγαπώ και με κάνει χαρούμενο. Φυσικά και μερικές φορές αισθάνομαι είτε απογοήτευση είτε κούραση αλλά προσπαθώ πάντα να θυμάμαι ότι βρίσκομαι εκεί που θέλω να είμαι.

>>'Όλες οι θεατρικές παραστάσεις στον οδηγό θεάτρου του "α"

Προπώληση εισιτηρίων: more.com