5 πράγματα που πρέπει να ξέρετε για τον "Αίαντα", λίγο πριν φτάσει στον Λυκαβηττό

#1 "Αίας": Μια τραγωδία που παραμένει επίκαιρη

Ο "Αίας" είναι από τα πρώτα έργα του Σοφοκλή και μια από τις πιο συγκλονιστικές τραγωδίες του αρχαίου θεάτρου. Ο ομηρικός ήρωας, δεύτερος μετά τον Αχιλλέα σε ανδρεία, ζητά να κληρονομήσει τα όπλα του νεκρού συμπολεμιστή του. Όταν αυτά χαρίζονται με δόλο στον Οδυσσέα, ο Αίαντας νιώθει βαθιά προδομένος. Η οργή, η αίσθηση αδικίας και η ντροπή τον οδηγούν στην αυτοχειρία. Το έργο φωτίζει την ένταση ανάμεσα στην ωμή δύναμη και τον πολυμήχανο νου, ανάμεσα στην τιμή και τον ρεαλισμό, ανάμεσα στον παλιό και τον νέο τρόπο σκέψης. Χιλιάδες χρόνια μετά, εξακολουθεί να μας αγγίζει, γιατί μιλάει για ζητήματα διαχρονικά: την αδικία, την ανθρώπινη αδυναμία, την υπερηφάνεια, την ήττα, αλλά και την ποιητικότητα που μπορεί να αναδυθεί μέσα στην πτώση.
 

#2 Ένα ξεκίνημα που γεννήθηκε από μια φιλική κουβέντα

Η ιδέα για την παράσταση "Αίας", γεννήθηκε το 2017 σχεδόν τυχαία: ο Μιχάλης Σαράντης αφηγούνταν στον φίλο του, ζωγράφο Απόστολο Χαντζαρά, την ιστορία του Αίαντα που τον είχε συνεπάρει. Όταν τελείωσε, ο Χαντζαράς του έδειξε τη ζωγραφιά που είχε κάνει εκείνη την ώρα. Από εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε μια παράσταση που ακόμα συγκινεί. Ο Γιώργος Νανούρης ανέλαβε τη σκηνοθεσία, και μαζί έφτιαξαν έναν διαφορετικό, εσωτερικό και τολμηρό "Αίαντα", μια παράσταση που εξελίχθηκε σε θεατρικό γεγονός. Μέσα σε έξι χρόνια κατάφερε να συγκινήσει πάνω από 60.000 θεατές.
 

#3 Η σκηνοθετική πρόταση του Γιώργου Νανούρη

Ο Γιώργος Νανούρης προτείνει ένα θέατρο λιτό, χωρίς εντυπωσιασμούς, που βασίζεται στη δύναμη της φωνής, του βλέμματος και της σιωπής. Η παράσταση ξεκίνησε σε μικρούς χώρους, όπου το κοινό βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από τον ηθοποιό, κι αυτό τόνιζε την αμεσότητα και τη συγκίνηση. Στις μεγάλες καλοκαιρινές σκηνές, όπως στο Λυκαβηττό (στις 30/9), το μινιμαλιστικό ύφος παραμένει, αφήνοντας χώρο στον λόγο του Σοφοκλή να ακουστεί καθαρά και να φανεί η διαχρονικότητα της αδικίας και της ανθρώπινης τιμής. Όπως ο ίδιος τονίζει, "χιλιάδες χρόνια μετά, τα ίδια πράγματα μας ταλανίζουν".
 

# 4 'Ένα υποκριτικό στοίχημα: ένας ηθοποιός, εννιά ρόλοι

Ο Μιχάλης Σαράντης επωμίζεται την πρόκληση να δώσει φωνή σε όλους τους χαρακτήρες της τραγωδίας. Με συνεχή εναλλαγή ύφους και ενέργειας, ερμηνεύει εννιά ρόλους, αποκαλύπτοντας τις αντιθέσεις που ανέδειξε ο Σοφοκλής: την ωμή δύναμη του Αίαντα απέναντι στην πολυμήχανη σκέψη του Οδυσσέα, την ποίηση και την ευαισθησία που ξεπροβάλλουν μέσα από την ήττα ενός ήρωα. Ο Σαράντης χειρίζεται με μαεστρία τις μεταπτώσεις ανάμεσα στη σιωπή και την ένταση, την αγωνία και τη λυρική διάθεση, μεταμορφώνοντας τη σκηνή σε έναν χώρο όπου κάθε χαρακτήρας ζωντανεύει με πλήρη ψυχολογικό βάθος. Η υποκριτική του ικανότητα ανασύρει την τραγικότητα και την ανθρωπιά των προσώπων, επιτρέποντας στο κοινό να βιώσει από κοντά τον εσωτερικό κόσμο του Αίαντα και των γύρω του.
 

# 5 'Ένα σκηνικό παιχνίδι ανάμεσα στη ζωγραφική και το θέατρο

Η ζωγραφική του Απόστολου Χαντζαρά είναι ζωντανό στοιχείο που συνομιλεί με την υποκριτική. Οι φιγούρες του γεννιούνται μπροστά στα μάτια του κοινού, δημιουργώντας έναν πρωτότυπο διάλογο ανάμεσα στην εικόνα και τον λόγο. Η παράσταση έτσι ισορροπεί ανάμεσα στο θέατρο και την εικαστική τέχνη, προτείνοντας μια νέα σκηνική γλώσσα. Ο Χαντζαράς, με την έντονη γραμμή και τη σωματικότητα των μορφών του, φωτίζει τα σκοτάδια του μύθου. Τα παραμορφωμένα πρόσωπα και οι δυναμικές χειρονομίες των έργων του αποτυπώνουν την εσωτερική ταραχή του ήρωα, μεταφέροντας στον θεατή την ψυχική βία και το αδιέξοδο που διαπερνά τον Αίαντα. Έτσι, η ζωγραφική γίνεται δραματουργικό εργαλείο: υπογραμμίζει τον τραγικό τόνο του κειμένου και εντείνει την εμπειρία της κάθαρσης.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com