"Αν ήμουν κόκκινο": Μια παράσταση για τα 50 χρόνια Πολυτεχνείο στο θέατρο Σημείο

Ο Αλέξανδρος Διαμαντής σκηνοθετεί το νέο έργο του Άκη Δήμου "Αν ήμουν κόκκινο", έργο γραμμένο κατά παραγγελία του θεάτρου Σημείο, με αφορμή την επέτειο των 50 χρόνων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και με έμπνευση τη θρυλική θεατρική συγγραφέα Λούλα Αναγνωστάκη. Πενήντα χρόνια Μεταπολίτευση, που τόσο ο Δήμου όσο και η Αναγνωστάκη αποτελούν ιδανικούς παρατηρητές της μαγικής αυτής εποχής, που ακόμα δεν έχει τελειώσει, και μάλιστα από απολύτως ξεχωριστό και προσωπικό "μετερίζι" ο καθένας. Στην παράσταση που κάνει πρεμιέρα στις 7 Δεκεμβρίου πρωταγωνιστούν οι Ιωάννα Μακρή και Ελίνα Παπαθεοδώρου.

Το "Αν ήμουν κόκκινο" περιγράφει μια απρόσμενη συνάντηση. Η Λούλα έχει απομονωθεί σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου κι εκεί αναμετράται με τον μεγαλύτερο εχθρό όλων των συγγραφέων, την λευκή σελίδα που περιμένει να γραφτεί. Ξαφνικά, ακούγεται ένα χτύπημα στην πόρτα και μια άγνωστη εισβάλει στο δωμάτιο – η Άννα. Φοράει στο λαιμό λευκά διαμάντια και στο χέρι της κρατάει ένα ζευγάρι γόβες, κατακόκκινες. Στο ίδιο χρώμα "του πάθους και της ήττας" είναι και οι κουβέντες των δυο γυναικών, για συζύγους κι εραστές, για την Αριστερά και τον Εμφύλιο, για την επανάσταση και το συμβιβασμό, για τον έρωτα και το θάνατο. Κρασί, ουίσκι και τσιγάρα, τραγούδια, δάκρυα και γέλια, μαύρα γυαλιά, κόκκινες γόβες και λευκά διαμάντια – όλα αυτά συνθέτουν το τέλειο περιβάλλον για μια βραδιά που "προμηνύεται θεαματική". 

Στο φόντο, η Ελλάδα και ο Κόσμος του 1989. Ο Δήμου τοποθετεί την δράση του έργου ακριβώς την στιγμή που όλα τελείωσαν και που, ταυτόχρονα, ξεκίνησαν: η πτώση της ΕΣΣΔ, η κορύφωση της πολιτικής των σκανδάλων στην Ελλάδα, η έναρξη, στη Δύση, του δόγματος ότι "ζούμε το τέλος της Ιστορίας". Η Πολιτική και η Ιστορία κρέμονται πάνω από τη συνάντηση των δύο γυναικών, σαν ήχοι από βόμβες που πέφτουν κι ακούγονται υπόκωφα, πίσω απ’ το κλειστό παράθυρο. Οι δύο ηρωίδες έχουν  πάθος για ζωή και ό,τι κι αν γίνεται γύρω τους, αρνούνται να το βάλουν κάτω.

Το 2024 είναι χρονιά πολέμων κι εκλογών, συγκρούσεων κι εξελίξεων και κανένας δεν ξέρει τί θα φέρει το 2025. Όσο κι αν η κοινωνία έχει προχωρήσει, το 1989, απ’ ό,τι όλα δείχνουν, δεν είναι και τόσο μακρινό. Με το "Αν ήμουν κόκκινο", το Θέατρο Σημείο επιθυμεί να θέσει ένα ερώτημα επείγον κι αναπόδραστο: Πώς γελάει κανείς σφίγγοντας τα δόντια;

Το σκηνοθετικό σημείωμα του Αλέξανδρου Διαμαντή

Ένας ποιητής κάποτε είπε ότι "ο Κόσμος δεν τελειώνει με μια έκρηξη, μα μ’ ένα κλαψούρισμα". Σήμερα, που ο Κόσμος πραγματικά μοιάζει να τελειώνει, σκέφτηκα ότι πρέπει ν’ ανατρέξω στην πηγή. Να δω, να θυμηθώ, ν’ αγγίξω και να μυρίσω αυτά και εκείνα που υπήρξαν τα πρώτα που γνώρισα. Οι γυναίκες: οι γυναίκες που γνώρισα στ’ αλήθεια, η μαμά μου, οι γιαγιάδες μου, οι δασκάλες μου, οι φίλες και οι σύντροφοι. Η θερμή τους αγκαλιά, το δόσιμό τους, η απογοήτευσή τους, η οργή τους και η συγχώρεσή τους. Κι έπειτα, η γυναίκα που έχω κι εγώ ο ίδιος μέσα μου, όπως άλλωστε κι όλοι οι άντρες, η θηλυκή μου πλευρά, η γόνιμη και η παρηγορητική, η όχι απαραιτήτως φιλοπόλεμη, αλλά επίμονη. Μου φάνηκε αναγκαίο, τώρα που γίνομαι 30 χρονών να κάνω πρώτα απ’ όλα μια παράσταση για τις γυναίκες – για τη δική μου σχέση μαζί τους.

Είναι, νομίζω, η σωστή στιγμή τώρα να προσπαθήσει ένας άντρας σκηνοθέτης να θέσει αυτό το ερώτημα στον εαυτό του: πώς μας βλέπουν οι γυναίκες; Όχι με την έννοια του όποιου πόθου ή της αυτονόητης κοινωνικής συναναστροφής, αλλά επί της ουσίας: τί πάει να πει να είσαι πατέρας, σύζυγος, αδελφός ή γιός;

Προπώληση εισιτηρίων: more.com