Ο Γιώργος Κουτλής σκηνοθετεί στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Με θεατρικές σπουδές στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και αργότερα στην Ακαδημία Θεατρικής Τέχνης GITIS της Μόσχας (μετά από αυτές της Νομικής, που δεν στάθηκαν ικανές να τον κρατήσουν από την πραγματική κλίση του), ο Γιώργος Κουτλής μας συστήθηκε -και έκανε εξαρχής εντύπωση- το 2020, όταν ανέβασε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, το έργο των σύγχρονων Ρώσων συγγραφέων, Όλεγκ και Βλαντιμίρ Πρεσνιακόφ, "Παίζοντας το θύμα". Λάτρης της ρωσικής δραματουργίας, και χάρη των σπουδών του, συνέχισε με την εκρηκτική talk of the town παράσταση των "Παικτών" του Νικολάι Γκόγκολ, με το "Όνειρο ενός γελοίου" του Ντοστογιέφσκι και έπειτα μας σύστησε τον Ντμίτρι Ντανίλοφ και τον "Άνθρωπο απ’ το Παντόλσκ". Κι αν έκανε ένα διάλειμμα με τον Γερμανό Μάριους φον Μάγενμπουργκ ("Η νύχτα, ο σκύλος και το μαχαίρι", "Ο άσχημος"), με τη νέα σεζόν θα επανέλθει στη ρωσική δραματουργία.

Συγκεκριμένα, ετοιμάζει για την πρώτη του συνεργασία με τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, τον ερχόμενο Νοέμβριο, το "Οξυγόνο" του Ιβάν Βιριπάγιεφ, ένα έργο που τον απασχολούσε από παλιά, σύμφωνα με δήλωσή του στο "α". Πρόκειται για το δεύτερο έργο που έγραψε ο Ρώσος συγγραφέας, το 2001, και είναι αυτό που θεωρήθηκε το "μανιφέστο" του Νέου (ρωσικού) Δράματος. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία, βραβεύτηκε και, πολύ νωρίς, παίχτηκε και εκτός των ρωσικών συνόρων. Σύμφωνα με την ελληνική έκδοση (Ύψιλον/Θέατρο), "το έργο, με αφετηρία τις Δέκα (Αντι)Εντολές, δομημένο σε δέκα χορικά, εγείρει τα μεγάλα ηθικά προβλήματα του σήμερα και σκιαγραφεί μια γενιά που ζητά εξηγήσεις. Εγκαλεί την Ιστορία και ανασκολοπίζει έναν 21ο αιώνα που ασφυκτιά, ανιχνεύοντας τη σχέση θεάτρου και εξωτερικού κόσμου, τέχνης και πολιτικής".

Για τις ανάγκες της νέας παραγωγής του, καλεί σε ακρόαση επαγγελματίες (και τελειόφοιτους) ηθοποιούς και χορευτές, ανεξαρτήτως ταυτότητας φύλου με ερμηνευτική ηλικία έως 30 ετών. Τα ενδιαφερόμενα άτομα παρακαλούνται να στείλουν το βιογραφικό τους σημείωμα και δύο πρόσφατες φωτογραφίες (μία ολόσωμη και μία κοντινή) έως και τις 3/3 στο email: oxygen.audition@gmail.com αναγράφοντας ως θέμα του email: "ΑΚΡΟΑΣΗ - ΟΞΥΓΟΝΟ - ΗΘΟΠΟΙΟΣ” ή "ΑΚΡΟΑΣΗ- ΟΞΥΓΟΝΟ - ΧΟΡΕΥΤΗΣ” ανάλογα με την προτίμησή τους. Οι ακροάσεις θα πραγματοποιηθούν στο διάστημα από 28/3 έως 7/4. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση τον Noέμβριο του 2024. Οι πρόβες θα ξεκινήσουν τον Σεπτέμβριο του 2024 και οι παραστάσεις θα έχουν ολοκληρωθεί έως το τέλος Ιανουαρίου 2025.

Ποιος είναι ο Ιβάν Βιριπάγιεφ

Ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του νέου ρωσικού δράματος, επικηρυγμένος πλέον από το ρωσικό καθεστώς και πολιτογραφημένος ως Πολωνός, συστήθηκε στην Ελλάδα το 2007 με το "Οξυγόνο", σε σκηνοθεσία της Μαρίας Λουίζας Παπαδοπούλου (στον εξώστη του Αμόρε), ακολούθησε το "Γένεσις Νο2" από τον Γιάννη Λεοντάρη, το 2009 (Θέατρο Τέχνης), ενώ το 2011-12 είδαμε τις συναρπαστικές "Ψευδαισθήσεις", που σκηνοθέτησε η Κατερίνα Ευαγγελάτου (Θέατρο της Οδού Κυκλάδων). Γεννήθηκε στο Ιρκούτσκ της Σιβηρίας το 1974 και μπήκε πολύ νέος και πολύ δυναμικά στο θεατρικό προσκήνιο. Αντιδρώντας στο ασφυκτικό θεατρικό κατεστημένο της γενέτειράς του, υπήρξε από τους στυλοβάτες του Νέου (ρωσικού) Δράματος, που, χρησιμοποιώντας τεχνικές του Θεάτρου-Ντοκουμέντου, ανανέωσε ριζικά τα θέματα και τη μορφή της ρωσικής δραματουργίας. Εντάσσοντας από την αρχή μία υπαρξιακή θεματική στα έργα του, ο Βιριπάγιεφ απομακρύνθηκε σταδιακά από τον πολιτικό προσανατολισμό του Θεάτρου-Ντοκουμέντου, χωρίς να εγκαταλείπει όμως τις βασικές δραματουργικές τεχνικές του: αρχές του μοντάζ, ενδιαφέρον για το θέμα και όχι την υπόθεση, αποφυγή γραμμικής εξέλιξης, μη ψυχολογικό θέατρο. Πλέον είναι επικηρυγμένος από το ρωσικό κράτος και τα έργα του έχουν απαγορευτεί στη ρωσική επικράτεια. Τον Μάιο του 2023 συνελήφθη στη Μόσχα με την επίσημη κατηγορία της "διάδοσης ψευδών ειδήσεων" σχετικά με τον ρωσικό στρατό και έκτοτε εγκαταστάθηκε στην Πολωνία, όπου και ζει μέχρι σήμερα, ενώ άλλαξε και υπηκοότητα. Ως σκηνοθέτης έγινε γνωστός κυρίως μετά την ταινία "Euphoria", η οποία διαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και έλαβε το "βραβείο της Κριτικής Επιτροπής για νέους δημιουργούς" και τον "Μικρό Χρυσό Λέοντα" ως καλύτερη ταινία στην κατηγορία.