Ζωγράφος αλλά και πολύ πολύ γνωστός dj (ναι, ναι, αυτός είναι ο Κορμοράνος), ο Δημήτρης Ρόκος μάς συστήνει το τελευταίο εικαστικό έργο του με τίτλο THE END ("το πρώτο μέρος μιας τριλογίας, όπου κάθε βιβλίο θα αποτυπώνει από ένα στάδιο της δημιουργίας του ίδιου του έργου, κάνοντας έτσι την ίδια την διαδικασία πρωταγωνιστή της αφήγησης"), και συγχρόνως μάς συστήνεται:
"Παίζω σε διάφορα μέρη, πάρτυ και δικές μου διοργανώσεις σαν dj απ’ όταν ήμουν 17, μου αρέσει πολύ να ζωγραφίζω ακούγοντας μουσική, τηλεοπτικές εκπομπές ή youtube, κάποτε πήγαινα με μια παρέα κάθε βδομάδα για πινγκ πονγκ και πριν από λίγο καιρό δούλευα για έναν μήνα σαν οδηγός αυτοκινήτου στα γυρίσματα μιας ταινίας τρόμου".
Επίσης μάς προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου και στην έκθεση που οργανώνει στο HYPER HYPO (Βορέου 1, Μοναστηράκι) 2-11 Απριλίου, και αυτή ήταν μια καλή αφορμή για να μιλήσουμε για το THE END, τις αναφορές του, τη διαδικασία της δημιουργίας και όλα όσα έχει να μας πει, καθώς ο κόσμος (του) βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής. Ή μήπως όχι;
Σπουδές στη ζωγραφική αλλά και ένας από τους πιο γνωστούς δισκοθέτες της πόλης. Αν δεν ήξερα ότι το ΤΗΕ END σχετίζεται με τον κινηματογράφο θα έλεγα ότι θα δημιουργούσες κάτι πιο "μουσικό". Ποια η σχέση σου λοιπόν με το σινεμά;
Από μικρός είχα ένα πάθος να βλέπω ταινίες. Έχω αισθανθεί να διαμορφώνεται η προσωπικότητά μου σαν παιδάκι – ή να συντονίζεται με κάτι που μάλλον ήταν σημαντικό για εμένα από τότε χωρίς να το ξέρω – βλέποντας στο σινεμά ταινίες σαν το Do The Right Thing του Σπάικ Λι, το Goodfellas του Μάρτιν Σκορσέζε, το The Commitments του Άλαν Πάρκερ ή το The Player του Ρόμπερτ Άλτμαν τις χρονιές που κυκλοφόρησαν.
Παράλληλα, άρχισα να γυρίζω βιντεοταινίες/παρωδίες ειδών με φίλους τα καλοκαίρια, μετά στο σχολείο, στη συνέχεια (και μέχρι σήμερα) μπλέχτηκα με πολλών και διαφόρων ειδών οπτικοακουστικές περιπέτειες, και από το 2021 κάπως τυχαία ξεκίνησα να δουλεύω κάθε τόσο και σε κάποιες μεγαλύτερες κινηματογραφικές παραγωγές, συνήθως ως οδηγός ή βοηθός κάποιου.
Και ποια η αφορμή να δημιουργήσεις το THE END που παρά το όνομά του είναι η αρχή μιας τριλογίας. Τι βλέπουμε στο έργο αυτό;
Πάντα η ζωγραφική μου είχε επιρροές και στοιχεία από αυτό που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε ως κόμικς αλλά ποτέ δεν με ενδιέφερε να αφηγηθώ μια πιο συγκεκριμένη ιστορία με τον τρόπο που γίνεται συχνά σε αυτά. Πιστεύω ότι δεν θα μπορούσα κιόλας.
To THE END είναι το πρώτο μέρος μιας επικής τριλογίας επιστημονικής φαντασίας, όπου το κάθε επεισόδιο ουσιαστικά αποτυπώνει και μια συγκεκριμένη φάση στην καθ’εαυτή διαδικασία της δημιουργίας του ίδιου του έργου. Η ιδέα ήταν να μετατοπίσω τον αφηγηματικό άξονα από το τι συμβαίνει στην – έτσι κι αλλιώς αρκετά αφηρημένη στην περίπτωσή μου – "ιστορία", στο με ποιον τρόπο σχεδιάζεται αυτή (και στη συνέχεια χρωματίζεται).
Είναι σίγουρα ένα τελείως αυτοαναφορικό βιβλίο, με κεντρικό θέμα την μέθοδο με την οποία μου αρέσει να δουλεύω και το τι με απασχολεί δουλεύοντας, αλλά πιστεύω ότι μέσα από αυτό προκύπτουν τελικά πολλά και συναρπαστικά επίπεδα ενδιαφέροντος για πολλούς ακόμα.
Τι θα δούμε στη συνέχεια;
Στο δεύτερο μέρος θα συμπληρωθούν πολλά από τα κενά – το πρώτο δίνει σαφώς την αίσθηση ενός προσχεδίου – (και θ’ αρχίσει να μπαίνει χρώμα). ενώ στο τρίτο τα ίδια ακριβώς σχέδια θα πάρουν την υποτιθέμενη τελική μορφή τους, αυτή που θα τους έδινα έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν δεν αποτελούσαν μέρος μιας "ιστορίας".
Παράλληλα βέβαια, στις εικόνες διαδραματίζεται μια παρόμοιου τύπου δημιουργική "μάχη", όπου το καλλιτεχνικό αδιέξοδο ενός underachiever σκηνοθέτη φέρνει τον ίδιο, τους συνεργάτες του αλλά και όλη την ανθρωπότητα στα όρια της καταστροφής.
Με ποιες ταινίες συνομιλεί το THE END;
Ταινίες επιστημονικής φαντασίας που σίγουρα με έχουν επηρεάσει κατά καιρούς είναι το Brazil, το Terminator 2, το Matrix, έργα του Ντέιβιντ Λιντς, σκηνές του Γιοντορόφσκι και το multiverse των Avengers. Αλλά και από το υπο-είδος "ταινία μέσα σε ταινία" γενικότερα νομίζω έχω πολλές επιρροές, όπως με το The Player που ανέφερα πιο πάνω ή το προσωπικό αγαπημένο μου Chained for Life του Άαρον Σίμπεργκ.
"Από την αρχή ήθελα το αντικείμενο αυτό να μοιάζει σαν work in progress"
Ξεφυλλίζοντας το THE END, ένα πιο ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα από εμένα θέλει να πάρει το μολύβι του και να συνεχίσει κάποια σχέδια ή τις μπογιές του και να χρωματίσει κάποιες σελίδες. Το είχες εξ αρχής στο νου σου να εμπλέξεις και τους "αναγνώστες" στο έργο;
Εννοείται! Από την αρχή ήθελα το αντικείμενο αυτό να μοιάζει σαν work in progress και ο αναγνώστης να έχει κι αυτός την εντύπωση (ή την ψευδαίσθηση) ότι μπορεί να επηρεάσει την εξέλιξή του εξίσου μ’ εμένα. Είτε επιλέγοντας απλά τι είναι αυτό που του αρέσει περισσότερο στη διαδικασία μου και πού θα αποφάσιζε εκείνος να "τελειώσει" το "έργο" αν ήταν στο χέρι του είτε ακόμα και – όπως λες – επεμβαίνοντας κυριολεκτικά στα κενά με τα δικά του μέσα!
Είσαι ή θα μπορούσες να είσαι κάποιος από τους χαρακτήρες του έργου;
Προφανώς είμαι το κλασικό στερεότυπο του δημιουργού σε καλλιτεχνικό αδιέξοδο που ελλείψει κάποιας καλύτερης ιδέας στρέφει τον προβολέα στον εαυτό του και το ίδιο του το αδιέξοδο. Μάλλον δεν είμαι όμως ο άνθρωπος που θα τρέξει να πάρει τα όπλα για να υπερασπιστεί κάποιο συλλογικό ιδανικό.
Είμαστε κοντά στο τέλος του κόσμου; Ή να περιμένουμε καλύτερα τα δυο επόμενα βιβλία της τριλογίας; Κι αν είναι να περιμένουμε, τι χρονοδιάγραμμα έχεις στο μυαλό σου και τι άλλο ετοιμάζεις ή έχεις ετοιμάσει;
Έχω μια αίσθηση ότι θέματα που κάποτε εικονογραφούσα σαν σπανιότητες, cult φαινόμενα ή αρρωστημένα guilty pleasures έχουν τον τελευταίο καιρό γίνει mainstream πραγματικότητα, κάτι που σίγουρα μου φαίνεται ανησυχητικό.
Δεν είμαι όμως από αυτούς που φαντασιώνονται το τέλος του κόσμου, ούτε πιστεύω προσωπικά ότι υπάρχει καμία περίπτωση να βιώσω – ούτε εγώ ούτε κανένας! - μια τέτοια εμπειρία ως πραγματικό "τέλος".
Παρ’όλ’αυτά, το κυρίως σκεπτικό όταν ξεκίνησα αυτή τη σειρά βιβλίων ήταν όντως να καταφέρω να "τελειώσω" κάτι και να το παρουσιάσω στον κόσμο, πριν αυτός αλλάξει δραματικά. Και σίγουρα πριν σταματήσω εγώ να υπάρχω. Και γρήγορα άρχισα να πιάνω τον εαυτό μου να μεταθέτει για τόσο αργότερα το "τελειωτικό τέλος" που υποψιάζομαι πλέον ότι απλά ήθελα να δημιουργήσω από τη μία το περιβάλλον στο οποίο να απασχολούμαι με κάτι που μου αρέσει για πολύ καιρό χωρίς να βασανίζομαι να βρω τι θα είναι αυτό και από την άλλη την ψευδαίσθηση ότι τα "πράγματα" μέσα σε αυτό το τόσο μακρύ χρονικό διάστημα θα παραμείνουν "ίδια".
Η ζωή όμως είναι γεμάτη εκπλήξεις! Και με αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες, το υπόγειο του Hyper Hypo μπορεί να θυμίζει μεσοπολεμικό καταφύγιο λίγο πριν το ξέσπασμα μιας άγνωστης νέας κρίσης.
Αυτή τη στιγμή πάντως, η πρόθεσή μου είναι να βγάλω το επόμενο μέρος τέτοια εποχή του χρόνου, μετά να κυκλοφορήσω ένα εμβόλιμο θεωρητικό τεύχος τύπου appendix και κάποια στιγμή το 2029 να έχω ολοκληρώσει την τριλογία με το THE END νούμερο τρία. Ή να τα έχω παρατήσει όλα στη μέση. Ένα άδοξο μεν αλλά πολύ δυνατό "τέλος".
Τι θα δούμε στο HYPER HYPO αυτές τις μέρες;
Την Πέμπτη θα πω δυο λόγια για το βιβλίο, θα έχω μαζί μου έναν εξαιρετικά σπέσιαλ καλεσμένο-έκπληξη που όλοι αγαπάνε, θα παρουσιάσω κάποια σαλόνια του βιβλίου στην αυθεντική τους μορφή, τα αυθεντικά δηλαδή σχέδια όπως ακριβώς τα φτιάχνω (ένα από αυτά μάλιστα έχει εξελιχθεί σε σχέση με το στάδιο στο οποίο βρίσκεται στο βιβλίο) σε μια μικρή έκθεση, τρία καινούργια σχέδια εμπνευσμένα από τα θέματα του πρώτου μέρους, δύο αφίσες (πάλι ως αυθεντικά σχέδια) και λίγη μουσική υπόκρουση.
Η έκθεση θα συνεχίσει αυτόνομα μέχρι και το Σάββατο 11 Απριλίου.
Διαβάστε Επίσης
