Δύο όχι και τόσο γνωστές νουβέλες του Εμίλ Ζολά, σε μετάφραση Στέφανου Δάφνη, εκδόθηκαν πρόσφατα από τοις εκδόσεις Ατέχνως. Η νουβέλα των νεανικών του χρόνων η "Ματωμένη καρδιά" (Le Vœu d'une morte, ο τίτλος στα γαλλικά) και η νουβέλα "Για μια νύχτα αγάπης" (Pour une nuit d'amour).
Για μια νύχτα αγάπης
Με το "Για μια νύχτα αγάπης", αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο Εμίλ Ζολά ασχολείται με εγκλήματα πάθους. Ήδη, με το αριστουργηματικό "Thérèse Raquin” (Τερέζ Ρακέν, 1867), στο οποίο εξερευνά την τοξική μοιχεία που οδηγεί σε φόνο, ο συγγραφέας προσπάθησε να δείξει στον αναγνώστη πόσο η αγάπη μπορεί να είναι χειριστική και σκοτεινή όταν βιώνεται μέσα στην ανηθικότητα.
Πενήντα πέντε σελίδες ψυχολογικής ανάλυσης, που δεν κρύβουν τίποτα από την ανθρώπινη χειραγώγηση. Σε αυτό το διήγημα ο Εμίλ Ζολά, σκληρός και οξυδερκής, αποκαλύπτει τους δεσμούς μεταξύ αγάπης και θανάτου, ηδονής και πόνου, απατηλής ευτυχίας και σκληρής πραγματικότητας, μέσα από συναρπαστικούς χαρακτήρες. Μια φαινομενικά κοινότοπη πλοκή και χαρακτήρες που δεν είναι αυτό που φαίνονται.
Ο Ιουλιανός, ένας ντροπαλός και εσωστρεφής νεαρός, ζει μια μοναχική ζωή. Το φλάουτο είναι το μόνο του πάθος. Ερωτεύεται την Τερέζ ντε Μαρσάν, την ευγενή γειτόνισσά του. Αυτός ο έρωτας διαταράσσει τη μονότονη ύπαρξή του. Οι σκέψεις αυτές βασανίζουν τον ήρωά μας τα βράδια που παίζει φλάουτο κάτω από τα παράθυρά της. Η νεαρή κοπέλα τον αγνοεί μέχρι που μια νύχτα τον καλεί στο δωμάτιό της. Ο Ιουλιανός μένει άναυδος αντικρίζοντας το αντρικό πτώμα στο κρεβάτι της και αναρωτιέται πόσα μπορεί να κάνει για. . . μια νύχτα αγάπης.
Ματωμένη καρδιά
Η "Mατωμένη καρδιά" είναι από τα πρώιμα έργα του διάσημου συγγραφέα. Ο Ζολά καταπιάνεται με ένα δημοφιλές είδος μυθιστορήματος της εποχής που το χαρακτηρίζουν οι μανιχαϊστικοί χαρακτήρες, ανατροπές της δράσης, πάθος, όμορφα συναισθήματα, περιφρόνηση της αληθοφάνειας.
Πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα L'Événement από τις 11 έως τις 26 Σεπτεμβρίου 1866. Η ιστορία δεν κέρδισε την υποστήριξη του κοινού και ο διευθυντής της εφημερίδας, ζήτησε από τον Ζολά να σταματήσει τη δημοσίευση. Πριν εκδοθεί το 1889 με τον τίτλο Le Vœu d'une morte (Η ευχή μιας νεκρής γυναίκας) ουσιαστικά ξαναγράφτηκε από την αρχή.
Η Blanche de Rionne (Λευκή ντε Ριόν), μια νεαρή, δυστυχισμένα παντρεμένη αριστοκράτισσα, αναλαμβάνει την εκπαίδευση του Daniel (Δανιήλ), ενός μικρού αγοριού που γλιτώνει από θαύμα μια φωτιά. Στο νεκροκρέβατό της, του εμπιστεύτηκε την ηθική κηδεμονία της κόρης της, Jeanne (Ιωάννα), ηλικίας έξι ετών.
Όταν γύρισε από το μοναστήρι στα 18 τα η Ιωάννα, ο Δανιήλ έπαιξε το αόρατου φύλακα – βωβού παιδαγωγού, ακολουθώντας την παντού, ντυμένος στα μαύρα. Ερωτευμένος με την Ιωάννα δεν μπορεί να την εμποδίσει να κάνει έναν κακό γάμο και μετά να ερωτευτεί τον καλύτερό του φίλο, τον Ζωρζ, στον οποίο με τη σειρά του, στα πρόθυρα του θανάτου, την εμπιστεύεται.
Διαβάστε Επίσης
