Εσείς έχετε διαβάσει λογοτεχνία από Ανατολικό Τιμόρ και Σάο Τομέ και Πρίνσιπε;

Ανακαλύψτε παρακάτω δύο νέα βιβλία των εκδόσεων Βακχικόν, ένα μυθιστόρημα και μια ποιητική συλλογή από δύο πορτογαλόφωνες χώρες, το Ανατολικό Τιμόρ (Νοτιοανατολική Ασία) και το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (Αφρική).

Το χρονικό ενός ταξιδιού - Η εποχή της ερυθρίνας - Λουίς Καρντόσο

Μυθιστόρημα

Το 1999, έπειτα από 24 χρόνια, κατά τα οποία αποτελούσε περιοχή προσαρτημένη στην Ινδονησία, το Ανατολικό Τιμόρ επέλεξε να ακολουθήσει τον δρόμο προς την ανεξαρτησία. Πριν από αυτή, μέχρι το 1975, η χώρα αποτελούσε πορτογαλική αποικία.

Το χρονικό ενός ταξιδιού μοιάζει με ένα αποικιακό μυθιστόρημα ενηλικίωσης του συγγραφέα, όμως, στην πραγματικότητα, αποτελεί μια αυτοβιογραφία που ξεκινάει από την παιδική ηλικία και φτάνει στην ενηλικίωση στο Τιμόρ και την εξορία στη Λισαβόνα.

Το βιβλίο ρίχνει φως σε μια ελάχιστα γνωστή χώρα, σε μια σημαντική περίοδο της ιστορίας της, κατά την οποία αρχίζει να σχηματίζει ανεξάρτητο έθνος και απεικονίζει μια περιοχή που, παρά τις αδυναμίες του αποικιακού συστήματος, ήταν συνδεδεμένη με τον πορτογαλόφωνο πολιτιστικό κόσμο την εποχή που έλαβαν χώρα τα γεγονότα του 1975.

Από τους εκτοπισμένους του Σαλαζάρ που κατέληξαν στο Τιμόρ, μέχρι τους στρατιώτες από τη Μοζαμβίκη και τους ιεραπόστολους που εκπαιδεύτηκαν στο Μακάο, τους Κινέζους εμπόρους και τους φοιτητές που γύρισαν στο Τιμόρ από την Πορτογαλία, όλοι εμφανίζονται ή αναφέρονται στη μνήμη μιας χώρας που βρισκόταν υπό κατοχή.

Ανάμεσα σε θάλασσα και έρημο - Ολίντα Μπέγια

Ποίηση

Τα ποιήματα της Μπέγια είναι στενά συνδεδεμένα με την προσωπική της πορεία. Πολλά από αυτά αφορούν την κληρονομιά, την ταυτότητα και την πατρίδα. Δίνουν μια ζωντανή εικόνα της ζωής στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε και αντανακλούν σημαντικές εικόνες που σχετίζονται με τη μετα-αποικία και τους ανθρώπους της, μέχρι τον ωκεανό και τα δέντρα. […] Η Μπέγια επικαλείται, οικειοποιείται και επεξεργάζεται εκ νέου τα σημαίνοντα της πατρίδας της, προκειμένου να επαναχαρακτηρίσει το σηματοδοτούμενο έδαφος της εξουσίας, ενώ παράλληλα φέρει αντι-ιμπεριαλιστικές μορφές τοπικής και παγκόσμιας συνείδησης.

(απόσπασμα)

Το ποίημα έχει ρυθμό
του αλληλένδετου αίματός μας.
Στην ηλικία της πυκνότητας…
μυρίζει καυτή γη
οι φοίνικες της γιαγιάς Sipinge
απόσταση μεταξύ
ανατολής και δύσης
του βορρά και του νότου
το ποίημα
είναι η μόνη διαδρομή που αφήνει χαραγματιές στην προβλήτα
ανυπολόγιστες από το ποδοπάτημά μας.