Το βιβλίο του Χαρούκι Μουρακάμι "Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο" είναι μια ειλικρινής και προσωπική αναφορά στην εμπειρία του συγγραφέα ως δρομέα, στην επίδραση του τρεξίματος στην προσωπική του ζωή, αλλά και στην καλλιτεχνική του δημιουργία. Το έργο αυτό είναι περισσότερο από μια απλή αυτοβιογραφία ή μια καταγραφή προπονήσεων και αγώνων· είναι ένα ταξίδι ενδοσκόπησης, που συνδέει το τρέξιμο με τη συγγραφή και τη φιλοσοφία της ζωής.
Διαβάστε Επίσης
Μέσα από τις σελίδες του, ο Μουρακάμι μοιράζεται τις σκέψεις του για τον Μαραθώνιο και για τις πολλές φορές που έχει συμμετάσχει σε αγώνες μεγάλων αποστάσεων. Μια από τις πιο σημαντικές αναφορές του στο βιβλίο είναι η εμπειρία του από τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, που συνδέεται με την ιστορική διαδρομή των 42,195 χιλιομέτρων από τον Μαραθώνα προς την Αθήνα.
Το τρέξιμο για τον Μουρακάμι δεν είναι απλώς μια σωματική δραστηριότητα, αλλά μια πνευματική άσκηση, μια συνεχής αναμέτρηση με τον εαυτό του. Σε έναν κόσμο γεμάτο από θορυβώδη εξωτερικά ερεθίσματα και απαιτήσεις, το τρέξιμο γίνεται για τον συγγραφέα ένας τρόπος να βρει τη σιωπή, τη συγκέντρωση και τη διαύγεια. Οι σκέψεις που γεννιούνται εν ώρα τρεξίματος, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν είναι οργανωμένες ή σκοτεινές, αλλά απλώς ρέουν μέσα από την κίνηση, ενώ το σώμα επιτελεί την επαναλαμβανόμενη διαδικασία.
Η αναφορά στον Αυθεντικό Μαραθώνιο, όπου ο Μουρακάμι αποφάσισε να τρέξει από το ίδιο σημείο που αναμετρήθηκε για πρώτη φορά η αρχαία ιστορία, αποτυπώνει την προσωπική του σύνδεση με την παράδοση και την ιστορία του τρεξίματος. Για τον συγγραφέα, η διαδρομή του Μαραθωνίου δεν είναι μόνο μια φυσική πρόκληση, αλλά και ένα πνευματικό ταξίδι, το οποίο ενσωματώνει τον προσωπικό του αγώνα να κατανοήσει τον εαυτό του και τη ζωή του.
Αυτός ο συνδυασμός τρεξίματος και συγγραφής είναι που κάνει το βιβλίο τόσο ξεχωριστό. Μπορούμε να δούμε πώς το τρέξιμο, με τις διαρκείς επαναλήψεις του και την εσωτερική σιωπή του, επιτρέπει στον Μουρακάμι να αποσυρθεί από τον έξω κόσμο και να εξετάσει τον εαυτό του, τη δημιουργικότητά του και την καλλιτεχνική του πορεία. Στο τέλος, το τρέξιμο και η συγγραφή ενώνονται σε μια μοναδική συνθήκη, όπου το ένα ενισχύει το άλλο.
Ο Μουρακάμι εξηγεί ότι, για εκείνον, το τρέξιμο είναι μια προέκταση του συγγραφικού του έργου. Και τα δύο απαιτούν αφοσίωση και προσήλωση, καθώς και μια ειλικρινή ματιά στον εαυτό, χωρίς την ανάγκη για δικαιολογίες. Όπως γράφει, "το μόνο που κάνω είναι να τρέχω ασταμάτητα μες στο δικό μου, οικείο, χειροποίητο κενό, την δική μου προσωπική νοσταλγία. Κι αυτό είναι υπέροχο".
Διαβάστε Επίσης
