"Για καθαρά πολιτικούς λόγους, έχω πλέον αποφασίσει να αυτοπροσδιορίζομαι ως dyke, λεσβιάρα. Αν είχα μόνο σημερινούς όρους για να αυτοπροσδιοριστώ θα έλεγα ότι είμαι non binary", λέει η Maria Cyber, μια εμβληματική φιγούρα στο χωρο της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, μια μάχιμη λεσβία ακτιβίστρια, που εδώ και πολλά χρόνια έχει κολλήσει πολλά αγωνιστικά ένσημα στη μάχη κατά της πατριαρχίας και της καταπίεσης της ομοφυλόφιλης ερωτικής επιθυμίας, δίνοντας κυριολεκτικά τον εαυτό της στην υπεράσπιση του δικαιώματος στον αυτοπροσδιορισμό. "Τι είναι λεσβία για μένα;", αναρωτιέται, και δίνει μόνη της την απάντηση: "το σύνθημα που γράφαμε παλιά στα πλακάτ στις πορείες: η καλύτερή σου φαντασίωση και ο χειρότερός σου εφιάλτης".
Το βιβλίο της δεν είναι εύκολο ή ανώδυνο, και σίγουρα δεν είναι καθωσπρέπει - τουναντίον. Όμως είναι ένα χρήσιμο βιβλίο, ένα ντοκουμέντο με την προστιθέμενη αξία της προσωπικής μαρτυρίας, ένας οδικός χάρτης μιας κινηματικής διαδρομής, μια τολμηρή δήλωση θέσεων καρφωμένη στην εξώθυρα του κοινωνικού συντηρητισμού.
Η εξιστόρηση της ζωής και της πορείας της Μαρίας, η αφύπνιση της ερωτικής της ταυτότητας, οι πρώτες εμπειρίες, το ετήσιο θερινό προσκύνημα στην Ερεσό της Λέσβου, δηλαδή στον Παράδεισο (ή στο γκέτο...) των απανταχού λεσβιών, ή γωνιώδης, πολυεπίπεδη σχέση της συγγραφέως με τον κακοποιητικό, αλλά και αγαπημένο πατέρα της, οι θυελλώδεις λεσβιακές εμπειρίες της στο Βερολίνο, το Λονδίνο και σ’ άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, τα κοσμοϊστορικά της πάρτι, που κάποιες και κάποιοι από την αντίπερα πατριαρχική όχθη θα τα χαρακτήριζαν όργια αποχαλινωμένων μαινάδων, καθώς σ’ αυτά απαγορευόταν η είσοδος αντρών, αλλά και ο πολιτικότατος ακτιβισμός της, οι πολιτιστικές της παρεμβάσεις, όπως το φεστιβάλ ταινιών που έστησε, εισάγοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα τη λεσβιακή πορνογραφία, κι εν γένει ο ντόρος, το buzz που δημιούργησε η Maria Cyber όχι μόνο στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, αλλά και γενικά στην ελληνική κοινωνία, τεκμηριώνονται στο βιβλίο με πληθώρα φωτογραφιών από το προσωπικό της αρχείο.
Να πούμε πως στην καταγραφή των προφορικών αφηγήσεων της Μαρίας, στην τελική επιλογή του φωτογραφικού υλικού, και γενικά στην επιμέλεια της έκδοσης, συνεργάστηκαν με ετυπωσιακά αποτελέσματα η Ειρήνη Δαφέρμου, η Μυρτώ Τσιλιμπουνίδη, που έγραψε και τον πρόλογο, και η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, που υπογράφει και τον επίλογο του βιβλίου.
Η "Λεσβιακή ζωή" είναι μια προκλητική, μια θρασεία καταγραφή της εξέλιξης του λεσβιακού κινήματος στην Ελλάδα. Πολλές και πολλοί θα σοκαριστούν, και όχι μόνο από τις φωτογραφίες: για παράδειγμα, το κεφάλαιο "so quiet: η επιτελεστικότητα του μουνιού", διανθίζεται από δύο εικόνες του γυναικείου γεννητικού οργάνου, που δεν θα μπορούσαν να είναι πιο κοντινές. Εκτός όμως από τις εικόνες, είναι και το τι λέει η Κατσικαδάκου, δοκιμάζοντας τα όρια της ανοιχτομυαλιάς του αναγνώστη και της αναγνώστριας, εκτός βέβαια κι αν αυτή είναι μια dyke, μια δυναμική λεσβία, οπότε εντάξει.
Ας πούμε, εκεί που αφηγείται τη γνωριμία της με τα ντίλντο, τους πλαστικούς φαλλούς, τα harness και τα strap-on, που για εκείνη ήταν "μαγεία", αναφέρει τη διένεξη της με τις παραδοσιακότερες φεμινίστριες, το bullying που έφαγε, όταν τη ρωτούσαν "Γιατί δεν πας με το αληθινο που σαλεύει;"... Η Κατσικαδάκου συνεχίζει, λέγοντας πως "προσπαθούσα να τους εξηγήσω ότι το αληθινό που σαλεύει το θες για πέντε-δέκα λεπτά και θες μόνον αυτό κι οχι ό,τι βρίσκεται τριγύρω του: αν μπορούσα να το κόψω, θα το έπαιρνα, θα το χρησιμοποιούσα, θα το έπλενα και θα το έβαζα πίσω τη θέση του. Όλο το υπόλοιπο τι να το κάνω; Δε με ερέθιζε"... Εάν αντί του φαλλού που εννοείται, κάποιος διατύπωνε την ίδια πρόταση εννοώντας όμως ένα αιδοίο, όλες, όλοι και όλ@ θα έπεφταν πάνω του να τον φάνε ζωντανό, τον παλιοσεξιστή.
Τέλος πάντων, όπως είπαμε προηγουμένως, το βιβλίο ενίοτε ενοχλεί, αλλά αυτό είναι καλό. Γιατί η Κατσικαδάκου είναι ένας τίμιος, ανοιχτός , δοτικός άνθρωπος, ένα "μαγκάκι", όπως χαρακτηρίζει η ίδια τον εαυτό της. Ποτέ δεν υποκρίθηκε, ποτέ δεν χάιδεψε κανενός και καμιάς τ’ αυτί, και πάντα έπραττε ελευθέρως και κατά συνείδησιν, άρα έπραττε σωστά.
Και η ίδια μόνο τυχαία δεν είναι: στο βιογραφικό της, στο τέλος του βιβλίου, διαβάζω πως έχει σπουδάσει φωτογραφία, γραφικά, web design και κινηματογράφο, πως έχει δημιουργήσει τη μεγαλύτερη πύλη για λεσβίες στην Ελλάδα, το lesbian.gr, καθώς και το Outview Film Festival. Επίσης, η Maria Cyber έχει ιδρύσει το μεγαλύτερο διαδραστικό webradio της Ελλάδας, καθώς και το δημοφιλέστερο portal για άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, το glykouli.gr. Και εκτός των άλλων διακρίσεων, η Μαρία Κατσικαδάκου τιμήθηκε το Μάιο του 2021 με το Βραβείο Γραμμάτων και Τεχνών του γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού: Chevalier de l’ordre des Art et des Lettres.
