Casa Fish

Η μεγάλη άνθηση της αθηναϊκής ακτογραμμής συνεχίζεται ακάθεκτη, με νέα projects να ξεφυτρώνουν το ένα πίσω από το άλλο ακόμη και εν μέσω θέρους. Εκεί όπου παλιότερα συναντούσαμε το "Riviera Coast", ο όμιλος Σταθοκωστόπουλου αποκάλυψε στα μέσα Ιουνίου το "Casa Fish", έναν ολοκαίνουριο χώρο αφιερωμένο στην ψαροφαγία. Εντυπωσιακό, λουσάτο και άκρως καλοκαιρινό, το setup μυρίζει ακόμη καινουργίλα, με έπιπλα και φινιρίσματα να εκπέμπουν εξωστρεφή πολυτέλεια και το θεαματικό location, πάνω από τη θάλασσα της Βούλας, με τον ορίζοντα ανεμπόδιστο στο βάθος, να συμπληρώνει την εικόνα.

Η ουσιαστικότερη δήλωση προθέσεων, ωστόσο, βρίσκεται λίγο πιο μέσα: στην εντυπωσιακή ψαριέρα που τελεί χρέη υποδοχής εξίσου με τις εντυπωσιακές παρουσίες στην actual υποδοχή του εστιατορίου. Το βράδυ της επίσκεψής μας ήταν στολισμένη με μπάνικους ροφούς, τροφαντές τσιπούρες, πολλά υποσχόμενες καραβίδες και δυο-τρεις ορεκτικές σκορπίνες, προϊδεάζοντας για το αληθινό ατού του "Casa Fish": την εξαιρετική πρώτη ύλη.

Τη διαχείρισή της έχει αναλάβει ο σεφ Γιώργος Οικονομίδης, ένας μάγειρας που έχει συνδέσει το όνομά του με το ψάρι και τα θαλασσινά, τόσο από τη δράση του στο αδελφό "Blue Fish" λίγο πιο κάτω στην ακτογραμμή, όσο και μέσα από δικά του projects όπως το 45° Fish Butchery, με tailored υπηρεσίες "χασαπικής" ψαριού σε χώρους εστίασης. Εδώ υπογράφει ένα μενού που ισορροπεί ανάμεσα στη μοντέρνα και την κλασική ψαροφαγία, απευθυνόμενο εμφανώς σε ένα κοινό που, μαζί με το καλό ψάρι, αναζητά και το ανάλογο lifestyle πακέτο.

Το στίγμα το δίνει και η wine list: σαστίσαμε που δεν βρήκαμε ούτε μία Σαντορίνη, ή έστω μια Ρομπόλα, στις by-the-glass επιλογές – κάτι που αναμένεται να θεραπευτεί συν τω χρόνω, μας ενημέρωσε η ομάδα. Αντιθέτως, η ευρεία κολεξιόν από σαμπάνιες και ελληνικές φυσαλίδες μοιάζει απολύτως συντονισμένη με το καλοβαλμένο crowd που πετύχαμε να απλώνει την ευμάρειά του στα όμορφα τραπέζια, σ’ αυτό το σχετικά ήσυχο βράδυ Τρίτης – κι όταν λέμε ήσυχο, εννοούμε σε σύγκριση με τα 250+ κουβέρ που μετρά η ομάδα τα Σαββατοκύριακα.

Κάναμε λοιπόν ρεζερβέ μία από τις σκορπίνες της ψαριέρας και ξεκινήσαμε την περιήγησή μας στα ψαροφαγικά ύδατα του Οικονομίδη με ένα μπαμπάτσικο γαλλικό στρείδι, που είχε την απλόχωρη ιωδούχα χάρη του μπουσταρισμένη από μαρινάδα τσίλι. Το διαδέχτηκε ο αφράτος, μαγιονεζάτης υφής ταραμάς, στολισμένος με τρίμμα αυγοτάραχου, που αποδείχθηκε όμως λίγο άτονος, ιδίως ως follow-up στο τόσο σπιντάτο ξεκίνημα του στρειδιού. Στις αρχές, μάλιστα, ο ταραμάς ερχόταν ταιριασμένος με χαλβά μπακάλικο, συνδυασμός που μας φάνηκε ιδιαίτερα ιντριγκαδόρικος ως ιδέα, αλλά αποδείχθηκε προφανώς πολύ περιπετειώδης για το κοινό των ΝουΠου και αποσύρθηκε νωρίς.Στο μαγιάτικο crudo, που έρχεται στολισμένο με σάλτσα εσπεριδοειδών, mango, τσίλι και χαβιάρι, αν και χαρήκαμε το βουτυράτο δάγκωμα στην πλούσια μπουκιά με το ωραίο ζύγισμα γλύκας και δροσιάς, είδαμε χώρο βελτίωσης στο φιλετάρισμα του ψαριού. Στα δε ντολμαδάκια με γαύρο μαρινάτο – ένα ιδιότυπο ελληνικό nigiri που κανονικοποιείται ολοένα τα τελευταία χρόνια – εκτιμήσαμε ιδιαίτερα την τσιμπιτή οξύτητα στον αφράτο γαύρο, όμως μας έλειψε λίγη παραπάνω προσοχή στο ίδιο το ντολμαδάκι, ώστε να μη μένει κομπάρσος στη μπουκιά.

Το μενού συγκεντρώνει όμως και πιο κλασικές θαλασσοφαγικές προτάσεις, όπως η αχνιστή σουπιά με σπανάκι: το ωραία μαστιχωτό δάγκωμα στη νόστιμη σουπιά έδειχνε σωστή διαχείριση του θαλασσινού, αν και το άτονο σε αρώματα και γεύσεις σπανάκι στερούσε δύναμη από το πιάτο, που έφερνε και λίγο σε φρικασέ, με τα μαρούλια που πρόσθεταν το "απαραίτητο" τραγανό στοιχείο στη μπουκιά (τη δυνάστευση κι αυτή)… Πολύ καλή ήταν η αθηναϊκή του, που γίνεται με σφυρίδα και… méthode traditionnelle: τουτέστιν με χοντρό κόψιμο σε λαχανικά και ψάρι – θα ήταν όμως πιο πιστή στην αρχοντική εκδοχή του κλασικού αστικού πιάτου αν σερβιριζόταν πιο δροσερή και πιο γενναιόδωρη στις οξύτητες.

Στις αρχετυπικές τεχνικές ψαρομάγαζου το "Casa Fish" είχε μικτές αποδόσεις: το τηγάνι, ας πούμε, δεν είναι το δυνατό του σημείο, αν κρίνουμε από τα δυο τροφαντά μπαρμπουνάκια που ήρθαν ελαφρώς στεγνωμένα στο τραπέζι μας. Όμως, στη σχάρα έχει εμφανώς μεγαλύτερη ευχέρεια, όπως φάνηκε από το ψητό καλαμάρι (όπου η σάλτσα λαδολέμονου με μουστάρδα ήταν κάπως πιο κομπλικέ απ’ όσο χρειαζόταν η γλυκιά σάρκα του πρωταγωνιστή) κι επιβεβαιώθηκε από τα παϊδάκια ροφού, που ήρθαν ζουμερά κι ωραία αρπαγμένα από τη φωτιά, ντρεσαρισμένα με ιντριγκαδόρικη ponzu sauce με flakes παλαμίδας, κάνοντάς τα crowd pleaser τόσο γευστικά όσο και οπτικά.

Όσο για εκείνη τη σκορπίνα που είχαμε αγκαζάρει στην άφιξή μας, την απολαύσαμε με δύο τρόπους: τη μισή αχνιστή σε μακαρονάδα, με τη σάρκα της σαν αφράτο συννεφάκι και τα κόκκαλά της να γίνονται βάση για την πλούσια σάλτσα που αγκάλιαζε τα paccheri του πιάτου, και την υπόλοιπη άριστα ψημένη, με το ζουμερό της κρέας να αναδύει θαλασσινή γοητεία.

Το τελευταίο πιάτο θα μπορούσε να θεωρηθεί και επιδόρπιο, έτσι γλυκοφάγωτο που ήταν το ψαράκι, όμως φινάλε γράψαμε ανάλαφρο και δροσερό παγωτό γιαούρτι, με καραμελωμένα καρύδια και μέλι ανθέων.

Η επίσκεψη του κριτικού έγινε στις 21/07.

CASA FISH, Λεωφ. Κων/νου Καραμανλή 18, Βούλα, 2108992454. Ωράριο λειτουργίας: Δευ. – Παρ. 2μμ – 11.30μμ, Σαβ - Κυρ: 1μμ - 12πμ. Τιμή: €45 – 100 (το άτομο, χωρίς ποτά και κουβέρ). Πρόσβαση ΑμεΑ: Ναι. Πάρκινγκ: Valet service.