Geco

Υπάρχει πάντα μια δυσπιστία για το γαστρονομικό επίπεδο που μπορεί να πιάσει ένα all day εστιατόριο, κι είναι ίσως άδικο να έχει κάποιος αρνητική προδιάθεση απέναντι σ’ ένα μαγαζί που καταφέρνει να γεμίζει απ’ το πρωί ως το βράδυ, όμως η εμπειρία δείχνει πως οι χώροι συνεχούς μαζικής λειτουργίας, πετυχαίνουν το στόχο τους λειαίνοντας όλες εκείνες τις "γωνίες" που θα αποθάρρυναν τον ελάχιστο κοινό παρανομαστή από το να περάσει το κατώφλι τους – ή που θα ανέβαζαν το budget πιο ψηλά από τις απαιτήσεις του κοινού τους.

Να όμως που το "Geco", το all day εστιατόριο – bar – cafe στο ισόγειο του ξενοδοχείου "Gatsby Athens", ξεφεύγει από τον κανόνα κάνοντας κάτι ελαφρώς ανάποδο: υιοθετεί όλες εκείνες τις αισθητικές νόρμες που προσελκύουν το κοινό των social και τους τουρίστες του κέντρου, κρύβοντας κάτω από τις εξτραβαγκάν, κυλιόμενες διακοσμήσεις και τα φωτογενή live performances, μια γαστρονομική πρόταση απαιτητική. Που ποντάρει στην προσεγμένη πρώτη ύλη, και προσφέρει μεταγραφές κλασικών φαβορί του διεθνούς comfort συνταγολογίου σε élevée εκδοχές, με τεχνική επάρκεια και μεθοδικότητα που δε συναντάμε συχνά σε τέτοιου μεγέθους σάλες στην Ελλάδα.

Επί κεφαλής της κουζίνας εδώ είναι ο executive chef Παναγιώτης Φλάκας, πολυβραβευμένος superyacht chef με εμπειρία σε διεθνή θηρία όπως το "The Fat Duck" και το "Alchemist", αλλά και θητεία στην κουζίνα του "Funky Gourmet", ο οποίος ανδρώθηκε μαγειρικά υπό την καθοδήγηση του Χρόνη Δαλαμά – ένα σοβαρό εύσημο από μόνο του. Ψημένος στο διεθνές fusion σε crowd-pleaser εφαρμογή, έχει στο πλάι του τον Χρήστο Ρήγα ως head chef, να υλοποιεί με γνώση κι επιμέλεια, ένα γευστικό ρεπερτόριο πολυσυλλεκτικό, αλλά συγκροτημένο.

Το sashimi από ψάρι ημέρας (μια φρεσκότατη στείρα στη δική μας επίσκεψη), είναι μια ωραία πρώτη γνωριμία με την κουζίνα εδώ, και κυρίως με την πρώτη ύλη της. Αρτυμένο μόνο με yuzu, jalapeno, κόλιανδρο κι ένα εκφραστικό εξ. π. ελαιόλαδο, το ωμό αυτό ανοίγει όλα τα χαρτιά του στο τραπέζι, αποκαλύπτοντας ένα πολύ ορεκτικό φλος φρεσκάδας και ισορροπημένης έντασης, που αναδεικνύει το αφράτο δάγκωμα του ψαριού.

Μαζεμένο αλλά πλήρες, το κύριο μενού του "Geco" συμπληρώνεται από μια σειρά street food προτάσεων αναδιατυπωμένων σε εστιατορική μορφή (σκεφτείτε mini burgers, μοσχαρίσια σουβλάκια και κροκέτες καβουριού), απ’ όπου ο γύρος με Iberico ξεχωρίζει ως φαβορί – κι όταν έφτασε στο τραπέζι καταλάβαμε το γιατί. Μπορεί να μην έχει τις γενναιόδωρες εντάσεις που έχουμε συναντήσει για παράδειγμα στο αντίστοιχο πιάτο του "Άσωτου", έχει όμως μπουκιά αφράτη στο ποιοτικό του κρέας και dirty νοστιμιά στο καραμελωμένο λιπάκι του, ενώ το σερβίρισμα με οψιόν για DIY τυλιχτά με λιχούδικες ροδίτικες λαδόπιτες, δίνει έξτρα πόντους fun στην όλη διαδικασία.

Ενδεικτική της εξωστρέφειας του "Geco" είναι και η συνεργασία με τον Antonino Cannavacciuolo (3* για το "Villa Crespi"), που υπογράφει τα φρέσκα ζυμαρικά του μενού. 'Έτσι, ανάμεσα σε φρεσκαρισμένα classics, όπως η καρμπονάρα με κρέμα παρμεζάνας και αυγό, ή η cacio e pepe με φρέσκια τρούφα, συναντήσαμε και μια φινετσάτη pasta με αυγοτάραχο, όπου η βουτυρένια νοστιμιά από τις τροφαντές φετούλες, αλλά και το τρίμμα αυγοτάραχου από το Αιτωλικό, έρχεται ενισχυμένη από κρέμα σκόρδου με λεπτή επίγευση, συνθέτοντας πιάτο με χαρακτήρα, αλλά κι ένα σοβαρό φαλτσάρισμα: την ίδια τη χειροποίητη ταλιατέλα του, που αν και δεμένη με ζωμό ψαριού, με το αυγό της κοντράρει περισσότερο, παρά καλοδέχεται τη θαλασσινή αύρα.

Με τις μετοχές του σνίτσελ ιδιαίτερα ανεβασμένες στην αθηναϊκή εστίαση φέτος, δε θα μπορούσαμε να αδιαφορήσουμε για την εκδοχή του "Geco", που αποδεικνύεται η πιο "βιενέζικη" απ’ όσες έχουμε φάει τελευταία. Γίνεται με ελληνικό βιολογικό μοσχάρι πολύ σωστά φιλεταρισμένο και καθαρισμένο, ώστε να έχει αφράτο και γεμάτο δάγκωμα στο κρέας, και πανάρισμα συγκρατημένο, ανάλαφρο, σχεδόν ακαδημαϊκό. Το κλου είναι όμως η παρουσίαση, όχι μόνο για το μέγεθος, που απαιτεί εκκένωση του τραπεζιού πριν το σερβίρισμα, αλλά και για το χρυσό ψαλίδι που έρχεται από κοντά για το κόψιμο του κρέατος, σα σουβενίρ απ’ τα παλιά υφασματάδικα που ανθούσαν κάποτε στη γειτονιά.

Βέβαια, το highlight του μενού στη δική μας επίσκεψη, ήρθε απ’ ευθείας από την ελληνική παράδοση: αρνάκι απ’ τη Θεσσαλία (χεράκι ή λαιμός, ανάλογα με τη διαθεσιμότητα – εμείς πετύχαμε το δεύτερο), σιγομαγειρεμένο για ώρες και τελειωμένο στον ξυλόφουρνο, έτσι που να λιώνει στο δάγκωμα, γεμίζοντας το στόμα με τη μαυλιστική γλύκα από το αφράτο λιπάκι του. Το συνοδεύσαμε με τις τηγανητές πατάτες με τρούφα που μας προτάθηκαν, ένας μάλλον αχρείαστος διεθνισμός τον οποίο θα λέγαμε να αποφύγετε, απολαμβάνοντας αυτό το λουκουμάκι νέτο-σκέτο.

Για κλείσιμο, δοκιμάσαμε τη δροσερή κι αφράτη τιραμισού, σε συνταγή επίσης του σεφ Cannavacciuolo, βρήκαμε όμως τη σοκολατένια μους με παγωτό αλμυρής καραμέλας πιο ταιριαστή με τις πληθωρικές γεύσεις του μενού.

Η επίσκεψη του κριτικού έγινε στις 02/04.

GECO, Λέκκα 14, Σύνταγμα, 2103216001. Ωράριο λειτουργίας: Καθημερινά 5μμ – 11μμ. Τιμή: €65 – 85 (το άτομο χωρίς ποτά και κουβέρ). Πάρκινγκ: Στους γύρω δρόμους. Πρόσβαση ΑμεΑ: Ναι.