Το καλοκαίρι η οδός Πετράκη, μία από τις καθέτους στο πάνω μέρος της Ερμού, έγινε talk of the town, καθώς γέμισε ξαφνικά από κόσμο που ήθελε να δοκιμάσει τις καθημερινές fine drinking προτάσεις του Αλέξανδρου Τσελέπη και του Κωνσταντίνου Θεοδωρακόπουλου στο μπαρ με το ιντριγκαδόρικο όνομα "The bar in front of the bar". Την ίδια μεταχείριση φυσικά επιφύλασσαν στο μπαρ που ήταν "πίσω από το bar". Μπερδευτήκατε; Ας το αποκαλούμε πλέον "Rumble in the Jungle" και ας δούμε τι τρέχει μέσα στο ζουγκλο-σκηνικό του.
Αν δεν πας υποψιασμένος, δεν υπάρχει περίπτωση να το εντοπίσεις: τα παιδιά έχουν διατηρήσει το μυστήριο με πόρτες που αχνοφαίνονται πίσω από το εξωτερικό μπαρ. Περνώντας τες νιώθεις ότι έχεις διακτινιστεί αυτόματα από το κέντρο της Αθήνας στην καρδιά της ζούγκλας. Ο χώρος είναι ντυμένος με μια εκπληκτική ταπετσαρία εμπνευσμένη από έναν πίνακα του Ανρί Ρουσό – μπορεί ο μετα-ιμπρεσσιονιστής να μην είχε βρεθεί ποτέ στην Αφρική, αλλά μετέφερε με εκπληκτική ακρίβεια και φαντασία την αίσθηση του τοπίου. Η μεγάλη μπάρα από μάρμαρο με τους δύο καταψύκτες για να παγώνουν τα ποτά και τα ποτήρια στους -23°C, δεσπόζει στο χώρο. Την αίσθηση φινέτσας και ιδιωτικότητας ενισχύει το πριβέ σκηνικό που δημιουργούν οι βαριές πράσινες βελούδινες κουρτίνες.
Φυσικά, το βλέμμα πέφτει στον πίνακα με τον πιο γνωστό αγώνα στην ιστορία του μποξ, ανάμεσα στον Μοχάμεντ Άλι και τον Τζορτζ Φόρμαν τον Οκτώβριο του 1974... Και, κάπως έτσι, ξεδιπλώνεται όλη η φιλοσοφία του "Rumble in the Jungle", που πήρε το όνομά του από τον συγκεκριμένο αγώνα. Πάμε πίσω στην εποχή που, ενώ οι Αφροαμερικανοί μάχονταν για τα δικαιώματά τους, ο επίσημος τελικός της πυγμαχίας άλλαξε για πρώτη φορά ήπειρο και πραγματοποιήθηκε στην Αφρική, με τον Αφροαμερικανό outsider Μοχάμεντ Άλι να κερδίζει τον μέχρι τότε απόλυτο πρωταθλητή Φόρμαν. Ο Άλι κατάφερε να νικήσει με την τεχνική rope-a-dope, μια μέθοδο της πυγμαχίας κατά την οποία δέχεσαι κάποια χτυπήματα και αφήνεις τον αντίπαλο να χαλαρώσει ώστε να του δώσεις το… τελικό χτύπημα.
Το κοκτέιλ Rope a Dope, τώρα, είναι ένα από τα ευρηματικά must taste του καταλόγου, που αποτελείται από υλικά προορισμένα για πέταμα. Ο καφές που μένει στη μηχανή, οι φλούδες μανταρινιού και τα μυρωδικά που χρησιμοποιήθηκαν σε ένα σπιτικό φαλέρνουμ ενώνονται για τη δημιουργία ενός zero waste σιροπιού, βασικού συστατικού του κοκτέιλ. H επαναχρησιμοποίηση των υλικών και η ανακύκλωση είναι δύο μόνο από τις τεχνικές που αξιοποιεί η έμπειρη ομάδα. Ανάμεσα στα signature cocktails, που φέρουν ονόματα εμπνευσμένα από την ορολογία του μποξ, ξεχωρίζουν σύγχρονες εκτελέσεις ζυμώσεων, επαναζυμώσεων, απόσταξης και συντήρησης προϊόντων. Ξεχωρίσαμε το Palooka, μια ραφιναρισμένη παραλλαγή της Pina Colada, στο οποίο ζυμώνουν τα άμυλα του ρυζιού και του αμυγδάλου με διάφορα μπαχαρικά: το αποτέλεσμα θυμίζει ρυζόγαλο και δίνει φοβερή υφή και γεύση στο κοκτέιλ. Στο Caught Cold, μια πολύ προχωρημένη παραλλαγή του ουίσκι σόδα, το bourbon εμπλουτίζεται με κρέμα λεμονιού και homemade νερό μανταρινιού και ανθρακώνεται. Όσοι είναι οπαδοί του ουίσκι πρέπει να το δοκιμάσουν και να δουν πώς αναβαθμίζεται χάρη στις φυσαλίδες. Πολύ ενδιαφέρον είναι επίσης το Her Scent, ένα πειραγμένο gimlet με τρεις βότκες που φτιάχνεται in house: μία από γιασεμί, μία από εσπεριδοειδή με πρωταγωνιστή το περγαμόντο και μία από τριαντάφυλλο. Κάθε γουλιά είναι εκρηκτική και δυνατή σαν πληθωρικό γυναικείο άρωμα.
Τα δεκαοχτώ signature ποτά ακολουθούν την ίδια λογική και υψηλό επίπεδο, αξίζει όμως να δοκιμάσετε και τα κλασικά σερβιρίσματα, όπως ένα Dry Martini ή ένα Gin tonic, που έρχονται σε απίθανη δροσερή θερμοκρασία. Σημειώστε επίσης ότι υπάρχει ένα δικό τους εξαιρετικό κρασί από ρόδι, πιπεριά Φλωρίνης και μήλο και μια νόστιμη σπιτική μπίρα, που δημιουργούν από φλούδες ανανά. Εξίσου αξιοσημείωτη και καλοδουλεμένη είναι η λίστα των spirits. Μια συλλογή από αναπάντεχες ετικέτες συγκεντρωμένες από ανεξάρτητους παραγωγούς, με highlights τα αφρικάνικα gin. H μουσική –όταν με το καλό επανέλθει– κινείται, ανάλογα με την ημέρα, σε indie, άφρο, ροκ, χιπ χοπ, ακόμα και ηλεκτρονικά μονοπάτια.
