Ένα νέο μεγάλο opening, all-day χώροι και
καθαρόαιμα bars φέρνουν ύστερα από αρκετά χρόνια το κέντρο της Κηφισιάς ξανά στο προσκήνιο, διαφοροποιώντας το από το γειτονικό Κεφαλάρι. Γνωστοί mixologists, design χωρίς υπερβολές, προσεγμένες casual γεύσεις, διακριτικές μουσικές και, το σημαντικότερο, συνειδητοποιημένη
οικονομική πολιτική συνθέτουν μια καινούργια
πιάτσα ανοιχτή για όλους.
Εξοχικό σκηνικό με πλατάνια και πεύκα, θερμοκρασία αισθητά χαμηλότερη από τις περισσότερες περιοχές του λεκανοπεδίου, χάζι στις πολύφωτες βιτρίνες που ενισχύουν το bar-hopping με ακριβές καταναλωτικές φαντασιώσεις, χαλαρότητα που μεταφράζεται σε λογικό ωράριο εξόδου, πρόσβαση ακόμη και με τον ηλεκτρικό ή το λεωφορείο (για την επιστροφή υπάρχει νυχτερινό δρομολόγιο προς το Σύνταγμα – όπως Λονδίνο!).
Γιατί να παραδοθείς στον ψυχαναγκασμό της παραλιακής όταν το κέντρο της Κηφισιάς σου προσφέρει όλα τα παραπάνω – συν το γεγονός ότι είναι μια πιάτσα που μετράει μόλις ένα χρόνο ζωής και θα σου δώσει την ικανοποίηση ότι την ανακαλύπτεις και τη ζεις στην ακμή της; Όπως μπορεί να σου θυμίσει κάθε γόνος της περιοχής που είχε στην κατοχή του πολλά ζευγάρια Timberland, το ορόσημο υπήρξε για δύο τουλάχιστο δεκαετίες (’80s και ’90s) το «Musi Cafe» της Λεβίδου, όπου η χρυσή βορειοπροαστιακή νεολαία δοκίμαζε τα πρώτα της κοκτέιλ και έκανε τοπικιστικό bonding.
Όταν το νυχτερινό action άρχισε σιγά σιγά να μεταφέρεται στο Κεφαλάρι, το κέντρο της Κηφισιάς, συγκεκριμένα από τα μέσα του 2000 και μετά, ερήμωσε, διατηρώντας μόνο την εστιατορική του κίνηση. Φαίνεται όμως ότι, μετά το από παλιά εκδημοκρατισμένο Κεφαλάρι και τη νεότερη busy πιάτσα της Νέας Ερυθραίας που συγκεντρώνουν κόσμο απ’ όλη την Αθήνα ήρθε η ώρα και για το πάλαι ποτέ ελιτίστικο κέντρο της Κηφισιάς να επαναπροσδιορίσει το προφίλ του απευθυνόμενο σε ένα νέο κοινό.
Ο Τάκης Φορνέζης του «Bellini Aperitivo» μου λέει ότι το κέντρο της Κηφισιάς χρειαζόταν εδώ και χρόνια ένα νέο concept ώστε όχι μόνο να αποκτήσει interaction με τα εμπορικά καταστήματα, αλλά και να υποδεχτεί ένα νέο κοινό που «σνόμπαρε» την περιοχή γιατί αισθανόταν ότι τον σνομπάρει κι αυτή. Αν η τιμή του κοκτέιλ είναι ένα ασφαλές κριτήριο προσέλκυσης του κόσμου, τότε η απόσταση ανάμεσα στο downtown ή τις άλλες κοκτεϊλίστικες πιάτσες και το κέντρο της Κηφισιάς έχει πια εκμηδενιστεί!
Το μεγάλο και φιλόδοξο opening των τελευταίων ημερών είναι το The Dalliance House (Κυριαζή 19, 2106230557) στο νεοκλασικό όπου στεγαζόταν ο «Carouzos». «Στόχος μας ήταν να διατηρήσουμε στοιχεία από το νεοκλασικό τονίζοντας την αλλαγή χρήσης του χώρου από οικία σε αποθήκη αποξήρανσης φράουλας και κατόπιν σε εμπορικό κατάστημα», μου λέει ο bartender Γιάννης Σαμαράς (συνιδιοκτήτης μαζί με τον Λευτέρη Μπακόπουλο του χαλανδριώτικου «Mona’s»).
Πράγματι, εδώ νιώθεις σαν να ξεφυλλίζεις ένα περιοδικό διακόσμησης ή να μπαίνεις σε ένα κατάστημα vintage επίπλων. Το team που ανέλαβε τη διαμόρφωση του χώρου (ο Τάκης Φούντας των Nine Design, η αρχιτέκτονας Κωνσταντίνα Παναγιώτου και η Μαριλένα Σπανουδάκη) έσπασε και έξυσε τοίχους, άπλωσε ταπετσαρίες tattoo αισθητικής, διάλεξε κλασικά και μοντέρνα έπιπλα, μα κυρίως μαγεύτηκε από το άρωμα του παλιού κτιρίου επιθυμώντας το ίδιο και δι’ ημάς.
Όπως προδίδει και το ανοιχτό στην ελληνική του απόδοση όνομα του μαγαζιού, εδώ θα κινηθείς ανάλογα με τη διάθεσή σου, από νωρίς το πρωί, μεταξύ της μεγάλης πίσω αυλής, της μπάρας με το ιδιαίτερο βραζιλιάνικο ξύλο, του πιο πριβέ πάνω ορόφου και της μπροστινής «σε-βλέπω-με-βλέπεις» κοσμικής βεράντας.
Στο pre-opening του μαγαζιού, πιάσαμε το φερ φορζέ πράσινο τραπέζι στην πίσω αυλή (αν ήμασταν μεγαλύτερη παρέα θα προτιμούσαμε το μεγάλο μακρόστενο τραπέζι με τις υπερυψωμένες σχολικές καρέκλες) και τσιμπήσαμε από το βραδινό μενού (στην κουζίνα και το ζαχαροπλαστείο η Αυγερία Σταπάκη) που «είναι σχεδιασμένο για να μοιράζεται, να ευνοεί την επικοινωνία, την παρέα και την κοινωνικότητα» αν και η νοστιμιά του σολομού με τζελ horseradish θα εξαφανίσει την προθυμία σου να τον μοιραστείς!
Στην ίδια λογική του μοιράσματος, ο Σαμαράς έχει φτιάξει punches σε μπουκάλια και μπολ, ενώ έχει επανεφεύρει παρεξηγημένα κοκτέιλ («μα, καρπούζι θα πάρεις;» είναι σαν να αναρωτιέται το όνομα του κοκτέιλ Karpouzi. KARPOUZI?) και ανανεώνει το ενδιαφέρον για το Bloody Mary με τρεις προτάσεις-έκπληξη που θα ήθελα πολύ να αποκαλύψω, αλλά δεν θα το κάνω.
Φεύγοντας από το «The Dalliance House» ανταλλάζαμε με την παρέα μου ερωτήσεις για το αν παρατηρήσαμε την τάδε ή τη δείνα διακοσμητική λεπτομέρεια, μέχρι που πέσαμε στο πλήθος που ήταν μαζεμένο έξω από το Bronco (Διομήδους Κυριακού 17, 2106236691). Φίσκα μέσα και έξω, το ροκάδικο success story δεν το παρακάνει με το αμερικανικό φολκλόρ στη διακόσμηση, αλλά προτιμάει να σφραγίζει την ταυτότητά του με τη μουσική και την αγάπη του για την μπίρα! Λίγα βήματα παρακάτω, καθώς αντικρίζεις τον Τάκη τον Μουστάκη στην ταμπέλα του Moustaki (Δροσίνη 5, 2114047612), νιώθεις ότι έχεις διακτινιστεί στο κέντρο.
Μέσα, ένας μαυροπίνακας με σχεδιασμένες τις πρώτες ύλες από τις οποίες εξάγεται αλκοόλ και ο χημικός του τύπος δεσπόζει ψηλά, ο πλαϊνός τοίχος από μπετόν δίνει το βασικό χαρακτήρα του χώρου, πίσω από την μπάρα ο Λυκούργος Αθανασίου φτιάχνει Forestini από τον καινούργιο κατάλογο για όσους αγαπούν τα φρούτα του δάσους και ο ενημερωμένος Κωνσταντίνος Πιλάβιος του OFFradio παίζει μουσικές. Κρατώντας χρωματιστά πλαστικά ποτήρια στο χέρι, ο Δημοσθένης Σκαρλάτος και ο Γιάννης Παναγιωτίδης μου εξηγούν πως ήθελαν να φέρουν στο κέντρο της Κηφισιάς «τη χύμα ατμόσφαιρα του κέντρου» και επιβεβαιώνω ότι το πέτυχαν.
Ανεβαίνοντας τη Λεβίδου προς το Κεφαλάρι, βρίσκουμε τα μαγαζιά που μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα δοκίμασαν και πέτυχαν την επιθυμητή συνέχεια στην ολοήμερη λειτουργία τους. Το ενός έτους Bellini Aperitivo (Λεβίδου 11, 2108082117), υπεύθυνο σε μεγάλο βαθμό για την αναγέννηση του κηφισιώτικου κέντρου, έριξε πρώτο την ιδέα ενός all-day χώρου που ικανοποιεί τόσο την ανάγκη για after-shopping/office χαλάρωση όσο και το βραδινό άραγμα από νωρίς.
Έξω στο φαρδύ πεζοδρόμιο, με ένα κοκτέιλ Beppa Fioraia πλημμυρισμένο στα αρώματα των εσπεριδοειδών (ο Δημήτρης Παπαϊωάννου έχει φτιάξει τη λίστα) και τσιμπολογώντας ιταλικές γεύσεις από τα χέρια του Giorgio Spanakis, εύκολα ξεχνάς την εξίσωση «καλοκαίρι ίσον θάλασσα». Στο Recipe (Κασαβέττη 12, 2106230600) οι αδερφοί Μορφέση (έχουν το «Shark» στην Πάρο και ο Νίκος, η μουσική ψυχή του μαγαζιού, είναι γνώριμη ραδιοφωνική φωνή παλιότερα του Best και τώρα του ιντερνετικού Join Radio) γνωρίζουν καλά τη συνταγή για να μαζέψουν τους beautiful people.
Τα panini, οι πίτσες και οι σαλάτες είναι τα (καλοφτιαγμένα) basics που χρειάζεσαι για να χορτάσεις, ενώ τα κοκτέιλ του Νίκου Γαρτζολάκη και του Παναγιώτη Νάκου είναι πολύ ενδιαφέροντα – από την καινούργια λίστα με δρόσισε απίστευτα ένα Dark ’n’ Spiced Julep, το Count Negroni συνοδεύτηκε από ένα «μπράβο» για το twist του, τη δε μετατροπή του Zombie σε The Walking Dead την εκτίμησα ιδιαίτερα ως τηλεορασόπληκτος.
Το επόμενο ραντεβού κλείστηκε οπωσδήποτε για πρωινό με στραπατσάδα και αβγά μπένεντικτ. Επόμενη στάση το J (Αργυροπούλου 6, 2108013896). Ή μήπως η Νέα Υόρκη; Οι Γαβαλάς και Μουρίκης έχουν δώσει μητροπολιτική αισθητική στο χώρο (είναι πράγματι εντυπωσιακή η θέα πίσω από την μπάρα – και όχι μόνο), ο Γιάννης Κοροβέσης επιμελείται τα κοκτέιλ οπότε θα πέσεις μέσα σε όποια επιλογή κι αν κάνεις, το φαγητό συντονίζεται με την casual ατμόσφαιρα και τα περιστασιακά guest DJ sets όπως πρόσφατα του JP Rigaud είναι καλοδεχούμενα.
Μια γνώριμη υπογραφή, τέλος, εκείνη του Πικάσο, σε υποδέχεται στο Pablo T. Bar (Παπαδιαμάντη 4, 2106231151), σχεδιασμένο, όπως και το «Bellini Aperitivo», από τον Σωτήρη Μπακόπουλο, ο οποίος έβαλε μια εντυπωσιακή ξύλινη κυματομορφή πίσω από την μπάρα και γενικά άντλησε έμπνευση από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Τις επιδόσεις του μαγαζιού στα tapas (του σεφ Γιάννη Χρυσοχοΐδη) δεν προλάβαμε να τις αξιολογήσουμε καθώς φτάσαμε αργά (αν και πολύ ήθελα να δοκιμάσω τα πιτάκια με γέμιση τόνου ή το τυρί manchego σερβιρισμένο με μέλι), αλλά είδαμε την Κηφισιά να παρτάρει αλά ελληνικά μέσα και να πίνει ποτά από την ικανοποιητική λίστα στην πίσω αυλή.
