Αναπαράσταση

4,5

Μια εντελώς νεωτερική αισθητική πρόταση που άλλαξε το ελληνικό σινεμά, συνδυάζοντας αναφορές στην αρχαία τραγωδία, μοντέρνες θεματικές αναζητήσεις και ένα πολυδιάστατο σχόλιο πάνω στην αδυναμία κάθε εξουσίας να αναπαραστήσει την ιστορική αλήθεια.

Anaparastasi

Δίκαια χαρακτηρισμένη ως η ταινία η οποία ενηλικίωσε τον Νέο (αν όχι και ολόκληρο τον) Ελληνικό Κινηματογράφο, πέντε δεκαετίες μετά την πρεμιέρα της η "Αναπαράσταση" δεν έχει ρυτιδιάσει στο ελάχιστο. Σαν κεραυνός εν αιθρία στο αμήχανο εν μέσω δικτατορίας ελληνικό κινηματογραφικό τοπίο, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Θόδωρου Αγγελόπουλου (σε σενάριο δικό του και των Στρατή Καρρά, Θανάση Βαλτινού) ήταν μια εντελώς νεωτερική, απόλυτα μοντέρνα αισθητική πρόταση, η οποία είχε αφομοιώσει με δημιουργικό τρόπο τις αφηγηματικές ανησυχίες της ριζοσπαστικής δεκαετίας του ’60.

Με αφετηρία το φόνο ενός Έλληνα μετανάστη ο οποίος επιστρέφει στη γενέτειρά του, ένα χωριό της Ηπείρου, από τη γυναίκα του και τον εραστή της, η ιστορία ενός άγονου και εγκαταλελειμμένου τόπου ζωντανεύει μέσα από τα γενικά, μεγάλα σε διάρκεια πλάνα, τους αργούς, τελετουργικούς ρυθμούς και τις έμμεσες, μα σαφείς αναφορές στην αρχαία τραγωδία. Αυτή η ιστορία ορίζει και την αναπόδραστη μοίρα των ηρώων, τις συμπεριφορές και τα κίνητρα των οποίων δεν μπορεί να κατανοήσει η εισαγγελική και δημοσιογραφική έρευνα. Αυτή προχωρά μέσα από μια μη γραμμική διήγηση, η οποία ξεπερνά τόσο το ντοκιμαντερίστικο ρεαλισμό όσο και την ψυχολογική προσέγγιση, ακόμα και την εύκολη κοινωνιολογική ανάλυση. Η ματιά του Αγγελόπουλου είναι βαθιά πολιτική, ξεπηδά από την ζωντανή ανάσα του περιβάλλοντος χώρου – πρωταγωνιστή και σχολιάζει καίρια τη δραματική πραγματικότητα ενός έρημου και ακίνητου εθνικού παρόντος. Ταυτόχρονα, την αδυναμία κάθε εξουσίας (δικαστικής, αστυνομικής, δημοσιογραφικής, ακόμα και αυτής του σκηνοθέτη – αφηγητή) να αναπαραστήσει πιστά την ιστορική αλήθεια. Ένα πολυδιάστατο, διαχρονικό κινηματογραφικό αριστούργημα, το οποίο άνοιξε το δρόμο της παγκόσμιας καταξίωσης για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.

Α/Μ. Ελλάδα. 1970. Διάρκεια: 110΄. Διανομή: NEW STAR

Περισσότερες πληροφορίες

Αναπαράσταση

4,5
  • Σινεφίλ
  • 1970
  • Διάρκεια: 110 '
  • Θόδωρος Αγγελόπουλος

Έπειτα από χρόνια στη Γερμανία, ένας άντρας επιστρέφει στη γενέτειρά του, ένα χωριό της Ηπείρου. Λίγες ημέρες αργότερα, η γυναίκα του και ο εραστής της θα τον δολοφονήσουν και θα τον θάψουν στον κήπο, οι συγχωριανοί, όμως, θα τους υποπτευθούν και θα καλέσουν την αστυνομία.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

"Off The Rails": Ένα ντοκιμαντέρ για το παρκούρ έρχεται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Το CineDoc παρουσιάζει την ιστορία δύο εφήβων της αγγλικής εργατικής τάξης οι οποίοι αψηφούν τη βαρύτητα.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
02/02/2023

"Αστερίξ και Οβελίξ: Στο Δρόμο για την Κίνα": Η επιστροφή ενός μεγάλου ευρωπαϊκού μπλοκμπάστερ

Γκιγιόμ Κανέ, Ζιλ Λελούς, Μαριόν Κοτιγιάρ, Βενσάν Κασέλ, ακόμα και τον ποδοσφαιριστή Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς συναντάμε στη διανομή της νέας γαλλικής περιπέτειας που εμπνέεται από τα αγαπημένα κόμιξ των Αλμπέρ Ουντερζό και Ρενέ Γκοσινί.

Αστερίξ και Οβελίξ: Στο Δρόμο για την Κίνα

Πρωτότυπη ιστορία που μένει πιστή στο πνεύμα των Ουντερζό και Γκοσινί, χωρίς να εκμεταλλεύεται πλήρως τον ανατολίτικο εξωτισμό. Συμπαθής ο καινούριος Οβελίξ Ζιλ Λελούς, απολαυστικός ο Καίσαρας Βενσάν Κασέλ, αναιμικός ο πρωταγωνιστής (και σκηνοθέτης) Γκιγιόμ Κανέ.

Χτύπος στην Καλύβα

Ατμοσφαιρικός και σεναριακά ευρηματικός όπως πάντα, ο δημιουργός της "Έκτης Αίσθησης" εκτροχιάζει το υποβλητικό θρίλερ του σε μια αδέξια, χοντροκομμένη παραβολή πάνω στον εγωισμό, τη θυσία και την κοινωνική "απομόνωση".

Η Αυτοκρατορία του Φωτός

Γλυκόπικρα στρογγυλεμένο δράμα με σινεφίλ ευαισθησίες. Οσκαρικά υποψήφια φωτογραφία, ερμηνευτικό ρεσιτάλ της Ολίβια Κόλμαν, τα απλά και βασικά από τον σεναριογράφο – σκηνοθέτη Σαμ Μέντες ("American Beauty").

Μέρες Ξηρασίας

Πολιτική καταγγελία σκηνοθετημένη με σφρίγος σαν αποπνικτικό ψυχολογικό θρίλερ. Πλήθος φεστιβαλικών συμμετοχών και βραβείων, από τις Κάνες ως την Θεσσαλονίκη.

Καθαρτήριο

Σπονδυλωτό κοινωνικό δράμα με στοιχεία μαύρου χιούμορ. Έντονα αλληγορικό όσο και παντελώς άνισο, δυσκολεύεται να ενοποιήσει τη σκηνοθετική στιβαρότητα με τη σεναριακή αφέλεια.