'Hope'
Ένα χρόνο μετά, είναι εύκολο για τον καθένα να διαπιστώσει πόσο σπουδαία σοδειά ταινιών περιελάμβανε το 78ο Φεστιβάλ των Καννών. Ανάμεσα σ' άλλα, "Συναισθηματική Αξία", "Ένα Απλό Ατύχημα", "Ο Μυστικός Πράκτορας", "Sirat", "Nouvelle Vague", "Ο Ήχος της Πτώσης"... Φέτος τα πράγματα μοιάζουν λιγότερο συναρπαστικά, με τις εντυπώσεις να μοιράζονται ανάμεσα σε δυο ελαφρά φαβορί, μια σειρά ενδιαφερόντων φιλμ και λιγοστές ηχηρές απογοητεύσεις. Η ταινία η οποία προηγείται στις προτιμήσεις των κριτικών, έχοντας βαθμολογία 3,3/4 στον πίνακα με τα αστεράκια του Daily Screen, είναι δικαίως το "Fatherland" του Πάβελ Παβλικόφσκι. Πίσω του, με 3,1/4, πλασάρεται το διαλογικό "All of a Sudden" του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι, ένα χαμηλότονο δράμα – φιλοσοφικό δοκίμιο διάρκειας 196 λεπτών.
Ο οσκαρικός Ιάπωνας ("Drive my Car") εμπνέεται από τις επιστολές της φιλοσόφου Μακίκο Μιγιάνο για να σχολιάσει τα περί ζωής, θανάτου, πίστης και προσωπικών αξιών μέσα από τη φιλία μιας Γαλλίδας υπεύθυνης ενός κέντρου περίθαλψης υπερηλίκων (Βιρζινί Εφιρά) και μιας Γιαπωνέζας ακαδημαϊκού που πάσχει από καρκίνο (Τάο Οκαμότο). Λεκτική "χορογραφία" τελετουργικών ρυθμών η οποία φλερτάρει με το μελόδραμα, απλά και μόνο για να αφήσει τα συναισθήματα να πλημμυρίσουν την οθόνη, το φεστιβαλικής κοπής "All of a Sudden" αποκαλύπτει υπαρξιακές αλήθειες με έναν αβίαστο τρόπο που συγκινεί χωρίς να εκβιάζει και προβληματίζει δίχως να μεμψιμοιρεί.
Το δραματικό θρίλερ εποχής (Νέα Υόρκη στα μέσα των 80s) "Paper Tiger" του Τζέιμς Γκρέι απευθύνεται σε ένα ευρύτερο κοινό και το σινεφίλ "The Beloved" του Ροδρίγο Σορογκογιέν στέκει κάπου στο ενδιάμεσο. Ο Αμερικανός δημιουργός των "Η Μικρή Οδησσός", "Σε Επικίνδυνη Τροχιά" και "Η Νύχτα Μας Ανήκει" επαναλαμβάνει τον εαυτό του με μια ιστορία οικογενειακών δεσμών που δοκιμάζονται όταν η καπιταλιστική πλεονεξία συναντά (ξανά) τη ρώσικη μαφία. Νεονουάρ ατμόσφαιρα, έμπνευση από αρχαία τραγωδία, νατουραλίστικες ερμηνείες (Άνταμ Ντράιβερ, Μάιλς Τέλερ, Σκάρλετ Γιόχανσον) και σεναριακές ευκολίες συναντιούνται όλα μαζί σε ένα γνώριμη κινηματογραφικά συνθήκη. Ο Ισπανός σκηνοθέτης τού "Ο Εχθρός Δίπλα μου", από την άλλη, δοκιμάζει κάτι πιο ριψοκίνδυνο, αφηγούμενος την ιστορία ενός καταξιωμένου συναδέλφου του ο οποίος προτείνει στην αποξενωμένη κόρη του και δευτεροκλασάτη ηθοποιό τον πρωταγωνιστικό ρόλο της επόμενης ταινίας του. Με άλλη θερμοκρασία και διαφορετική κινηματογραφική προσέγγιση από τη δομικά άρτια "Συναισθηματική Αξία", το "The Beloved" εντυπωσιάζει με την ιδιοφυή εναρκτήρια σκηνή του, διαθέτει εκρηκτικές στιγμές και υποστηρίζεται από μια ερμηνεία για βραβείο από τον Χαβιέρ Μπαρδέμ. Δεν διαθέτει, όμως, μια αφηγηματική ομοιογένεια, ενώ παρασύρεται στα βαθιά από την ασυγκράτητη πληθωρικότητά του.
Σαν να εμφανίστηκε από ένα διαφορετικό σινε-σύμπαν, το "Hope" προσγειώθηκε με κρότο στην Κρουαζέτ και ξεσήκωσε όλους τους ακομπλεξάριστους κινηματογραφόφιλους. Είναι μόνο κρίμα που η θεαματικότατη περιπέτεια φαντασίας του Να Χονγκ-τζιν ("Ο Κυνηγός", "The Wailing") σπαταλιέται στα χορογραφημένα, μα ατελείωτα κυνηγητά και περιφρονεί ένα στοιχειωδώς υποστηρικτικό σενάριο: μια νοτιοκορεάτικη συνοριακή κωμόπολη δέχεται την επίθεση τεράτων αγνώστου προελεύσεως και κακού CGI. Τελεία και παύλα. Ακολουθεί μια καταστροφή χολιγουντιανών διαστάσεων, η επί δυο ώρες απορία "μα πότε θα εμφανιστούν οι Μάικλ Φασμπέντερ και Αλίσια Βικάντερ;", πολλές αστείες παρεξηγήσεις και ακόμα περισσότερη δράση, η οποία στα 160 λεπτά βάζει άνω τελεία, μιας και ακολουθεί, από ότι όλα δείχνουν, τουλάχιστον ακόμα ένα σίκουελ.
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines για την υποστήριξή της στην πραγματοποίηση του ταξιδιού.
