«Πλανήτες»
Μετά τα όσα συνέβησαν πέρσι, θα περίμενε κανείς πως το κλίμα στο 48ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (8-14/9) θα ήταν άβολο. Όμως, το γεγονός πως στην πρώτη χρονιά του ως καλλιτεχνικός διευθυντής ο Γιώργος Αγγελόπουλος αφενός δείχνει να συνεχίζει το υψηλού επιπέδου έργο του προκατόχου Γιάννη Σακαρίδη, αφετέρου επιδεικνύει συνδυασμό σοβαρότητας και χαμηλών τόνων στους χειρισμούς του, εξασφαλίζει το θετικό κλίμα στη μακεδονική πόλη.
Ενδεικτικό της ιδιοσυγκρασίας του δε, το γεγονός πως στην τελετή έναρξης του θεσμού προβλήθηκε η βραβευμένη ποιητική μικρού μήκους "The Flowers Stand Silently, Witnessing" του παλαιστινιακής καταγωγής σκηνοθέτη Θοδωρή Παναγόπουλου, ο οποίος μίλησε για την ευθύνη όλων απέναντι στη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα. Μια κίνηση που τιμά το φεστιβάλ, τη στιγμή που έτερες διοργανώσεις επιλέγουν να αγνοούν επιδεικτικά το ζήτημα.
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές βρισκόμαστε περίπου στη μέση της εβδομάδας, με την προσοχή μας ως είθισται να επικεντρώνεται στο "βαρύ πυροβολικό" που δεν είναι άλλο από το Εθνικό Διαγωνιστικό Τμήμα. Πάμε, λοιπόν, να δούμε ποιες είναι οι πρώτες πέντε ταινίες που ξεχωρίσαμε.
Θυμίζουμε πως όλες οι ταινίες είναι προσβάσιμες δωρεάν μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας του φεστιβάλ, όπου μπορείτε, επίσης, να ψηφίζετε για το βραβείο κοινού.
"Hopepunk"
Στο ντεμπούτο της Βασιλικής Λαζαρίδου είχαμε αναφερθεί ξανά, όταν πριν από μερικούς μήνες πραγματοποίησε παγκόσμια πρεμιέρα στο BFI Flare. Τότε, είχαμε γράψει: "Η ταινία συστήνεται ως μια ‘αναρχική ιστορία εκδίκησης’, η οποία τοποθετείται σε μια μετα-αποκαλυπτική Αθήνα που έχει κατακλειστεί από ζόμπι, τα οποία είναι μεν σαρκοφάγα, αλλά και όχι ακριβώς. Ταυτόχρονα, την πρωτεύουσα οργώνει μια συμμορία από εθνικιστές ταξιτζήδες(!) με τους οποίους πρόκειται να συγκρουστεί η κεντρική ηρωίδα Άντι (Γιούλα Μπούνταλη). Στο ‘Hopepunk’ σμίγουν η λαχτάρα του ‘Κριστίν’ (Τζον Κάρπεντερ, 1983), η απενοχοποιημένη γραφικότητα του ‘Ιππότη της Ασφάλτου’, αλλά και λίγη από την ενέργεια του ‘Titane’ (Ζουλιά Ντικουρνό), σμιλεύοντας ένα… φρέσκο zombie movie με ανεπιτήδευτη b-movie αισθητική και ξεσηκωτικό κουήρ θράσος. Όλα αυτά δίχως η ταινία να παίρνει τον εαυτό της πιο σοβαρά από όσο χρειάζεται, αφήνοντάς μας κιόλας, στο φινάλε, να ζητάμε για λίγο παραπάνω".
"Κάνε Αυτό που Πρέπει"
Κάτι που διαχρονικά λείπει από τα μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ είναι οι ταινίες που δεν κάνουν ό,τι μπορούν για να μας πείσουν για τα *πάρα πολύ σοβαρά* θέματα που τις απασχολούν. Όχι πως η δουλειά του Μάνου Παπαδάκη δεν έχει βάθος, ίσα - ίσα, αρθρώνει το πιο ανεπιτήδευτο και νηφάλιο πολιτικό σχόλιο για την περίοδο του δημοψηφίσματος που έχουμε δει ποτέ. Κερδίζει το στοίχημα, όμως, γιατί κατά βάση αποτελεί ένα αβίαστα αστείο buddy movie, ξέρει πότε να βάλει τελεία και έπειτα, θυμίζει με τον πιο γλυκό τρόπο το σύνθημα "we always sing, even when we ‘re losing".
"Μίτση"
Ρεαλισμός που σμίγει με το υπερφυσικό, απολύτως μοντέρνοι, ουσιώδεις προβληματισμοί και η χειροπιαστή ανάγκη για ένα σινεμά που ενδυναμώνει, είναι οι ενέργειες που φορτίζουν το φιλμ της Γεύης Δημητρακοπούλου. Τα αιφνίδια "χτυπήματα" του μεγαλώματος και η δυσφορία του εγκλεισμού ανάμεσα σε αυτό που "πρέπει" να είσαι και αυτό που νιώθεις, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή μιας αφήγησης που, όμως, κρύβει αλλού τη δύναμή της. Υπό αυτήν την έννοια η μικρού μήκους εν μέρει αδικείται, διότι η αποκάλυψη των πραγματικών προθέσεών της έρχεται με μια αργοπορία που δε δικαιολογείται από τη ξεκάθαρη σκηνοθετική πυγμή που οδηγεί τη δραματουργία. Ακόμα κι έτσι, το "Μίτση" αποτελεί δείγμα ενός βλέμματος έτοιμου να αναμετρηθεί με περίπλοκες θεματικές και ταυτόχρονα να υποβάλλει με τις εικόνες που δημιουργεί.
"Πλανήτες"
Από τα ταλέντα που ανέδειξε νωρίς - νωρίς η Δράμα, η Φίλη Ολσέφσκι υπογράφει ένα ιδιοσυγκρασιακό sci-fi που όμοιό του αμφιβάλλω πως έχουμε ξαναδεί στην Ελλάδα. Μοναδικό σχετικά κοντινό παράδειγμα που μπορώ να θυμηθώ είναι το "Μάγμα" (Λία Τσάλτα), με τη διαφορά πως οι "Πλανήτες" κατασκευάζουν έναν ακόμα πιο διογκωμένο, σε βεληνεκές και εντυπωσιασμό, όσο και πρωτοτυπία κόσμο. Σαν το "On the Silver Globe" (Αντρέι Ζουλάφσκι, 1988) να αποκτά πιο… συγκρατημένο ριμέικ, συμπτωματικά αμφότερα διαχειρίζονται στον πυρήνα τους το τραύμα ενός χωρισμού, η ταινία της Ολσέφσκι αισθητικά αποτελεί ένα αδιαπραγμάτευτο επίτευγμα. Σεναριακά, βέβαια, αλλάζει η συζήτηση. Παρότι οι "Πλανήτες" δεν ακολουθούν έτσι κι αλλιώς μια συμβατική λογική, από την άλλη δεν υποστηρίζονται από μια πρόζα ικανεί να "κουβαλήσει" την πλοκή, αδυναμία που αφήνει εκτεθειμένη η διάρκεια του φιλμ. Ωστόσο, έχουμε να κάνουμε με ένα κατάφωρα προσωπικό έργο, το οποίο ταυτόχρονα παρουσιάζει μια κατασκευή που απαιτεί ξεχωριστή ικανότητα για να υλοποιηθεί. Ε και αυτό δεν είναι ποτέ αμελητέο.
"Αβαντάζ"
Όσο έβλεπα τη μικρού μήκους του Χρήστου Τάτση δεν μπόρεσα παρά να αναρωτηθώ: Μήπως έχει κορεστεί πια η συχνή ρομαντικοποίηση των σκυλάδικων, των αλά Μάκη Τσετσένογλου ανθρωπότυπων, ο "τσιωλισμός" και η μεταπήδηση ανάμεσα στο "Αυτή η Νύχτα Μένει" και την "Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς"; Πιθανώς ναι, διότι και το "Αβαντάζ" κάπου χάνεται μεταξύ αυθεντικότητας, ειρωνείας και καλτ, αλλά έχει πολλαπλά ατού στην τσέπη του. Πρωτίστως την ειλικρίνεια των προθέσεων, οι ήρωες ποτέ δε γίνονται το punchline ενός αστείου, το μεράκι στη δημιουργία ενός mockumentary για ένα πρόσωπο της λαϊκής νύχτας, ένα ευστοχότατο cast και δευτερευόντως, απενοχοποιημένο coolness.
