Ένα νήμα αναρτήσεων στο Twitter ήταν αρκετό για να θυμίσει σε όλους την ειλικρινή σινεφιλία του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο. Ο οσκαρικός σκηνοθέτης της «Μορφής του Νερού» και του «Λαβύρινθου του Πάνα» μοιράστηκε με τους followers του τις ταινίες και τις σειρές που του κάνουν παρέα στην καραντίνα, με αποτέλεσμα σύντομα να ανταποκριθούν κι άλλοι γνωστοί συνάδελφοί του όπως οι Έντγκαρ Ράιτ («Shaun of the Dead», «Baby Driver»), Άβα ΝτιΒερνέ («Selma») και Άρι Άστερ («Η Διαδοχή», «Μεσοκαλόκαιρο»).
Ο Μεξικανός λοιπόν ξεκίνησε κάνοντας ειδική μνεία στο παραγνωρισμένο σινεμά του στιλίστα Μίτσελ Λίζεν, ο οποίος αναδείχθηκε στα χρυσά χρόνια του Χόλιγουντ στα '30s-'40s, προτείνοντάς μας μεταξύ άλλων τις ταινίες «Death Takes a Holiday» (1934) και «Easy Living» (1937). Στη συνέχεια μοιράστηκε τα διαμάντια που ανακάλυψε στο ψηφιακό κανάλι της Criterion, αναφέροντας τα κλασικά φιλμ «A Woman's Face» του Φιλανδού Γκουστάφ Μολάντερ και τη «Θέση» του Ερμάνο Όλμι. Βέβαια, ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στις ταινίες της ταλαντούχας Σελίν Σιαμά («Το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται») εκθειάζοντας τα «Κορίτσια» και «Αγοροκόριτσο». Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και σε σειρές που βλέπει τελευταία, μιλώντας συγκεκριμένα για την τελευταία σεζόν του «Better Call Saul» και το «Ozark», ενώ ομολόγησε πως ένοχη απόλαυσή του είναι το ριάλιτι μαγειρικής «Chopped».
Μια αξιαγάπητη στιγμή του νήματος ήταν όταν η ηθοποιός και σκηνοθέτιδα Σάρα Πόλεϊ («Ιστορίες της Ζωής μας») σχολιάζοντας τις αναρτήσεις του ντελ Τόρο, εκμυστηρεύτηκε πως είδε με τα παιδιά της την «Πιο Κουφή Μέρα του Φέρις Μπιούλερ» (1986, Τζον Χιούζ) και αφού πήγαν για ύπνο, έβαλε ξανά τη «Λεπτή Κόκκινη Γραμμή» (1998) του Τέρενς Μάλικ. Τότε ο Μεξικανός της πρότεινε να δει ακόμα με τα πιτσιρίκια τις ταινίες του Μιγιαζάκι αλλά και το σπαρακτικό «Iron Giant» (1999, Μπραντ Μπερντ).
Παράλληλα, ο Ράιτ πόσταρε ως βλέπει δύο με τρεις ταινίες τη μέρα, κυρίως πολεμικές αλλά από όλο τον κόσμο, ενώ ο Άστερ έκφρασε το θαυμασμό του για την τρίτη σεζόν του αριστουργηματικού «Sopranos». Ακόμα μια σειρά έγινε αποδέκτης επευφημιών, το παραγωγής Amazon «Patriot», το οποίο παρακολουθεί μανιωδώς ο Τζέιμς Γκαν («Φύλακες του Γαλαξία») όταν δεν ακούει στο repeat το δίσκο «Before Love Came To Kill Us» της Jessie Reyez (πολύ φίλος μας). Σε τελείως διαφορετικό μήκος κύματος, η Ντιβερνέ πέρασε μια μέρα βλέποντας διαδοχικά τα «Μια Βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» (1999, Ρότζερ Μίτσελ) και το δυσοίωνο «Άλογο του Τορίνο» (2011) του Μπέλα Ταρ (θα θέλαμε να μάθουμε πώς πήγε αυτό), ενώ τέλος, ο Ντάρεν Αρονόφσκι («Ρέκβιεμ Για Ένα Όνειρο») έκανε ασφαλείς θα λέγαμε επιλογές, βλέποντας τα «Μπάρτον Φινκ» (1991, Τζόελ Κόεν), «Αμελί» (2001, Ζαν-Πιερ Ζενέ), «Ρασομόν» (1950, Ακίρα Κουροσάβα) και «Ολική Επαναφορά» (1990, Πολ Βερχόφεν).
