Αν και το ελληνικό διαδίκτυο διαρρέει από το πρωί τη δική του εκδοχή για τη δημοσιογραφική προβολή του «Okja» («Γιουχαϊτά διέκοψαν βίαια την προβολή των Κανών»), όσοι από εμάς βρεθήκαμε μέσα στην αίθουσα βιώσαμε μια λίγο πιο αστεία, σχεδόν κωμικοτραγική και σίγουρα ιστορική για το φεστιβάλ εμπειρία.
Η ταινία του Κορεάτη Μπονγκ Τζουν Χο («Snowpiercer») είναι μια γυρισμένη στην Κορέα και την Νέα Υόρκη περιπετειώδης σάτιρα που θυμίζει πολύ το δικό του «Επισκέπτη» (2006), παραγωγή του αμερικανικού συνδρομητικού καναλιού/διαδικτυακής πλατφόρμας Netflix. Μαζί με το αντίστοιχο Amazon, το Netflix είναι ο κύριος νέος παίκτης στην «κινηματογραφική» χρηματοδότηση, παράγοντας ταινίες οι οποίες προβάλλονται στη δική του πλατφόρμα είτε αποκλειστικά είτε με σχεδόν ταυτόχρονη, αλλά προς το παρόν περιορισμένη διανομή στις αίθουσες. Πλήθος ταλέντων της μεγάλης οθόνης βρίσκει καταφύγιο σ’ αυτή την εναλλακτική λύση κι έτσι οι φετινές Κάνες υποδέχτηκαν στο διαγωνιστικό πρόγραμμά τους δυο παραγωγές του Netflix, το «Okja και το «The Meyerowitz Stories» του Νόα Μπάουμπαχ, οι οποίες θα προβληθούν άμεσα on line (το «Okja» στις 28/6). Για την αυστηρή πολιτική που ακολουθεί το γαλλικό σινεμά, δίνοντας «παράθυρο προστασίας» μέχρι και 36 μήνες στους αιθουσάρχες, αυτή η εξέλιξη αποτέλεσε… casus belli. Η δημόσια αντιπαράθεση ήταν έντονη, με τον πρόεδρο της κριτικής επιτροπής Πέδρο Αλμοδόβαρ να υπερασπίζεται την «παραδοσιακή» πρακτική και το μέλος της Γουίλ Σμιθ την νέα πραγματικότητα, αναγκάζοντας τη διεύθυνση του φεστιβάλ να υποσχεθεί πως από του χρόνου όσα φιλμ συμμετέχουν στο διαγωνισμό θα υποχρεούνται να προστατεύουν την κινηματογραφική τους διανομή (στη Γαλλία), αλλά και τον Τεντ Σαράντος του Netflix να δηλώνει πως η φεστιβαλική πολιτική του καναλιού θα επανεξεταστεί άμεσα.
Δείτε τους συντελεστές της ταινίας να μιλάνε για το «Okja»:
Μετά απ’ όλα αυτά, η εμφάνιση του λογοτύπου του Netflix στα αρχικά credits «Okja», ενός διασκεδαστικού, θεαματικότατου, εσκεμμένα αφελούς και εφηβικά συγκινητικού διώρου οικολογικής συνειδητοποίησης, έγινε αντικείμενο χλευασμού, ήπιων γιουχαϊτών και ειρωνικών χειροκροτημάτων. Τα οποία άμεσα μετατράπηκαν σε κραυγές και σφυρίγματα, καθώς η ταινία άρχισε να προβάλλεται σε λάθος φορμά (η μισή έξω από την οθόνη). Αυτό συνεχίστηκε για πέντε ολόκληρα λεπτά, μέχρι που η προβολή διακόπηκε και άναψαν τα φώτα. Είναι μόλις η τρίτη φορά που συναντώ κάτι τέτοιο στα 30 χρόνια που παρακολουθώ το φεστιβάλ και μόλις η πρώτη που δεν αφορά μπλεγμένες μπομπίνες. Μετά από άλλα δέκα λεπτά, συνεχή γέλια και μπόλικο χαβαλέ («Δεν τρέχει τίποτα παιδιά, τον άλλο μήνα θα το δείξει το Netflix!») η ταινία ξεκίνησε πάλι από την αρχή και ολοκληρώθηκε, με post credit scene(!), μέσα σε χειροκροτήματα. Από τις στιγμές που έγραψαν φεστιβαλική ιστορία, το «Okja» ήταν μια σαφώς αταίριαστη επιλογή για το διαγωνιστικό τμήμα, το οποίο χθες το βράδυ βίωσε μια ακόμα άτυχη στιγμή του.
Κι όμως, το «Φεγγάρι του Δία» του Ούγγρου Κορνέλ Μουντρούτσο («Λευκός Θεός») ξεκινά με μια πρωτότυπη - και άκρως συμβολική – ιδέα. Ένας Σύρος πρόσφυγας πυροβολείται τρεις φορές στο στήθος από έναν Ούγγρο συνοριοφύλακα και αντί να πεθάνει, αποκτά την ικανότητα να πετά! Αυτό που ακολουθεί είναι ένα χιουμοριστικό, αγωνιώδες και κατά στιγμές σκοτεινό αλληγορικό δράμα, το οποίο προσπαθεί με μερικές χολιγουντιανά εντυπωσιακές σεκάνς να δώσει νεύρο σε ένα μπανάλ στόρι που εξαντλεί γρήγορα τις ιδέες του, μακρηγορεί και εκβιάζει ένα άτσαλο φινάλε.
Την ίδια στιγμή, τα παράλληλα προγράμματα του φεστιβάλ ξεκίνησαν – φυσικά επιμένοντας γαλλικά - με Κλερ Ντενί («Ένας Όμορφος Εσωτερικός Ήλιος») το «Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών» και Ματιέ Αμαλρίκ («Barbara») το «Ένα Κάποιο Βλέμμα», ενώ στο διαγωνιστικό παίρνει το βράδυ σειρά ο Ρόμπερτ Έστλουντ («Ανωτέρα Βία») και το σουηδικό «Η Πλατεία».
Δείτε παρακάτω τη συνέντευξη τύπου για την ταινία «Φεγγάρι του Δία»:
