Όταν γνώρισα την Α.Β., μου εκμυστηρεύτηκε ότι κάθε μέρα κρεμούσε τα ρούχα της οικογένειας σύμφωνα με το χρώμα τους, κάθε βράδυ σπαταλούσε δύο ώρες να τακτοποιεί τα παιχνίδια των παιδιών της στις αρχικές τους συσκευασίες, ενώ είχε σταματήσει να καλεί κόσμο στο σπίτι, γιατί ακόμα και για να έρθει μια φίλη με το παιδί της για καφέ η Α.Β. χρειαζόταν τρεις μέρες να προετοιμαστεί. Το σπίτι της έμοιαζε τέλειο, πεντακάθαρο και τακτοποιημένο στην εντέλεια, σαν να μην είχε πατήσει άνθρωπος για μέρες, αλλά μέσα της η ψυχική της αναστάτωση, ή ‘ακαταστασία’ ήταν τεράστια.
Άνθρωποι που είναι τελειομανείς σαν την Α.Β. εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι τα έχουν όλα οργανωμένα και τακτοποιημένα στη ζωή τους. Αν δει κανείς κάτω από την καλογυαλισμένη επιφάνεια της τελειομανίας, θα ανακαλύψει ότι υπάρχει μεγάλο στρες, άγχος, στεναχώρια, ακόμα και έλλειψη αυτοπεποίθησης. Και βέβαια, όταν η μαμά είναι τελειομανής, το παιδί της ζορίζεται ιδιαίτερα. Οι τελειομανείς μαμάδες (και μπαμπάδες) πιέζουν το παιδί τους να είναι άριστο στα μαθήματα, στα σπορ, στα εξωσχολικά, στις κοινωνικές υποχρεώσεις του, στις δουλειές που έχει να κάνει στο σπίτι σε κάθε τι. Δεν επιτρέπεται κανένα λάθος και κάθε φορά ο πήχης ανεβαίνει όλο και ψηλότερα. Το αποτέλεσμα; Το παιδί να κυνηγάει διαρκώς το τέλειο, χωρίς όμως να το φτάνει.
Διαβάστε περισσότερα στο themamagers.gr.
