Τρία έργα γραμμένα από τρεις λογοτεχνικές ιδιοφυΐες τον προηγούμενο ή ακόμη και τον προπροηγούμενο αιώνα συνεχίζουν –καθόλου τυχαία– να αγγίζουν τις παιδικές ψυχές στις μέρες μας.
Μέσα από τα παραμύθια του, που είναι και τα ποιητικότερα και τρυφερότερα κείμενά του, ο μεγάλος Ιρλανδός Όσκαρ Ουάιλντ μας έχει κληροδοτήσει εικόνες καλοσύνης, ανθρωπισμού και γενναιότητας. Ένα από αυτά, τον «Νεαρό βασιλιά», μια αλληγορία για την κοινωνική και οικονομική ανισότητα ανεβάζει η ομάδα ΜΠΛΙΚ-ΠΑΜΠΛΙΚ στον πολυχώρο «Kremlino» στον Πειραιά. Ίσως την πιο εμβληματική ιστορία μετάβασης από την παιδικότητα στην ενηλικίωση, το αντιπολεμικό αριστούργημα του Αντουάν ντε Σεν-Εξιπερί «Ο Μικρός Πρίγκιπας», ανεβάζει η Ομάδα των Πέντε Εποχών στο 104, σε μια παράσταση δουλεμένη με τις τεχνικές του θεατρικού παιχνιδιού.
Πιθανώς δεν είναι τόσο γνωστό ότι ο «Πίτερ Παν», μία από τις πιο διάσημες παιδικές ιστορίες του 20ού αιώνα, γράφτηκε για να παιχτεί στο θέατρο. Ο Σκοτσέζος Τζέιμς Μπάρι εμπνεύστηκε τον ιπτάμενο αρχηγό των Χαμένων Παιδιών, που αρνείται να μεγαλώσει, από τα αγόρια της γειτονικής οικογένειας Λουέλιν Ντέιβις, όταν κατοικούσε στο Λονδίνο. Η ομάδα Μαγικές Σβούρες ανεβάζει το έργο στο Θέατρο Αθηνά, σε διασκευή και σκηνοθεσία Δημήτρη Αδάμη, κάνοντας άμεση αναφορά στο προσφυγικό ζήτημα και σε όλα τα χαμένα παιδιά του σήμερα.
