«Κάθε καινούριο έργο είναι μια ακόμα περιπέτεια, μια ακόμα ζωή» δηλώνει η Κέλλυ Σταμουλάκη. Η πολυγραφότατη συγγραφέας και σκηνοθέτις μοιράζεται μαζί μας σκέψεις για τη μεγάλη της αγάπη, το παιδικό θέατρο.
«Σαν παιδί, συχνά επιθυμούσα να δραπετεύω από την πραγματικότητα και κόντρα σ’ αυτήν ένιωθα την ελευθερία που μου προσέφεραν τα ταξίδια της φαντασίας. Υποσυνείδητα, ήθελα να ξεπεράσω τα όρια που έθεταν οι αντιλήψεις των μεγάλων απέναντι στα παιδιά. Η συγγραφή, λοιπόν αργότερα, ήταν η μεγάλη ευκαιρία να εξερευνήσω το παιδί που πεισματικά επέμενε να κρύβεται μέσα μου. Θέλησα, διατηρώντας τη φρεσκάδα και το κέφι εκείνου του παιδιού να δημιουργώ ιστορίες, να καταθέτω σκέψεις και προβληματισμούς.
» Σύντομα συνειδητοποίησα, ότι συνδημιουργός μου ήταν το ίδιο το κοινό, τα παιδιά, που με οδηγούσαν με τις αυθόρμητες αντιδράσεις τους, τα σχόλια και τις ερωτήσεις τους στα θέματα που διάλεγα να επικοινωνήσω μαζί τους. Πολλές οι αιτίες, κοινωνικές, πολιτισμικές και παιδαγωγικές αλλά και οι ανατροπές που ανακάλυπτα στις συναντήσεις με τους λιλιπούτιους φίλους μου. Μαζί τους έχω ζήσει πολλές ζωές, έχω ταυτιστεί με πολλούς ήρωες και περιπέτειες. Κάθε καινούριο έργο είναι μια ακόμα περιπέτεια, μια ακόμα ζωή.
» Ως σκηνοθέτης νιώθω την ανάγκη να σφυγμομετρώ τον παλμό των ανθρώπων γύρω μου και να μοιράζομαι μαζί τους αυτό που συμβαίνει και εξελίσσεται τη στιγμή της παράστασης.
Το θέατρο μας βοηθά να έρθουμε πιο κοντά στην κατανόηση και μέσα από αυτήν να κατακτήσουμε την αποδοχή, ώστε να μπορέσουμε να έρθουμε ο ένας πλάι στον άλλο και όχι απέναντί του. Κι επειδή τα παιδιά είναι το πιο αυθόρμητο και αφτιασίδωτο κοινό μπορούμε μόνο με ειλικρίνεια να έρθουμε κοντά τους και να μοιραστούμε οτιδήποτε μαζί τους. Στο ταξίδι αυτό προσπάθησα να τα προσεγγίσω μέσα από τους κώδικές τους. Η ολοζώντανη και πλούσια μουσική μαζί με τις χορογραφίες έγιναν μέρος της γλώσσας και της επικοινωνίας μας με το κοινό και τα παιδιά, πράγμα το οποίο αποδεικνύεται και από την ανταπόκριση τους σε αυτούς.
» Την ίδια προσέγγιση είχαμε με το εικαστικό μέρος της δουλειάς μας, δηλαδή τα σκηνικά, τα κοστούμια, τους φωτισμούς και τα 3D Animation. Το αβίαστο γέλιο των παιδιών, η έκπληξή τους, οι φωνούλες τους, γίνονται η ανταμοιβή του δημιουργού καθώς και εκκίνηση για καινούρια ταξίδια του νου, για νέες διαδρομές στο μύθο, στην περιπέτεια της συγγραφής και της σκηνοθεσίας. Κι από τις δύο αυτές θέσεις η ευθύνη είναι τεράστια και το κέρδος μεγάλο. Εύχομαι πολλές ακόμα συναντήσεις με τους ήρωες, με τους αναγνώστες και τους θεατές. Είναι μαγικό το πόσο ανάγκη έχει ο ένας τον άλλο».
