Έχει μια ωραία ιστορία να αφηγηθεί το τελευταίο έργο του Γιάννη Καλαβριανού, γνωστή από την (συχνά ανεβασμένη σε θεατρική μορφή) νουβέλα του 18ου αι. "Μίχαελ Κόλχαας" του Χάινριχ φον Κλάιστ. Βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα του 1540, τόσο το πρωτότυπο όσο και το νέο έργο του Καλαβριανού αφηγούνται την ιστορία ενός νομοταγούς εμπόρου αλόγων από το Βραδεμβούργο που, αφού αδικήθηκε κατάφωρα από τον ηγεμόνα της Σαξονίας, εξαπέλυσε έναν οργισμένο αγώνα εκδίκησης, παίρνοντας το νόμο στα χέρια του, καίγοντας και λεηλατώντας τη Βιτεμβέργη – ενώ όσο ο αγώνας του γιγαντωνόταν όλο και περισσότεροι πολίτες έσπευδαν να τον ακολουθήσουν.
Στους "Μικρούς πυροβολισμούς", ο συγγραφέας αφήνει κατά μέρος το δραματουργικό στιλ των τελευταίων έργων του και δημιουργεί ένα κατά βάση αφηγηματικό κείμενο, μοιρασμένο σε τέσσερα πρόσωπα που λειτουργούν ως φορείς μιας παλιάς ιστορίας που πρέπει να συνεχίσει να λέγεται και να ακούγεται. Η κοινωνική και ταξική αδικία και ο αγώνας για δικαιοσύνη, ο ρόλος της Εκκλησίας (βρισκόμαστε στην περίοδο της Μεταρρύθμισης), τα ηθικά ερωτήματα που προκύπτουν (μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο καθένας για να βρει το δίκιο του;) μπαίνουν στο επίκεντρο του έργου, μαζί με τη –χαρακτηριστική του συγγραφέα– επιθυμία να αποτυπωθεί κάτι από το προσωρινό διάβα του ανθρώπου από τον κόσμο: ο έρωτας, η σχέση με το θεό, η πάλη της ύπαρξης.
Από άποψη οικονομίας, το κείμενο ρολάρει επί σκηνής, όμως ο συνεχής καταμερισμός του στα τέσσερα πρόσωπα δημιουργεί μια περίεργη αίσθηση βιασύνης και αποσπασματικότητας. Η αφήγηση κρατάει το ενδιαφέρον χάρη στη δυναμική της ιστορίας, όμως η ψυχή του κειμένου κάπου (μας) διαφεύγει. Ίσως αυτό οφείλεται στο συγκεκριμένο ανέβασμα, που υπογράφει από τη θέση του σκηνοθέτη ο ίδιος ο Καλαβριανός (όπως έχει κάνει με τα πρώτα ανεβάσματα όλων των έργων του). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο δρόμος της αφαίρεσης που ακολούθησε αποδεικνύεται ανεπαρκής. Στην άδεια σκηνή, που γεμίζει από τους πηχτούς φωτισμούς του Νίκου Βλασόπουλου, οι μαυροντυμένοι ηθοποιοί (ωραία τα κοστούμια της Βάνας Γιαννούλα) επιδίδονται σε ελάχιστες δράσεις, κι αυτές κυρίως περιγραφικές. Περιγραφική είναι και η κινησιολογία (της Αλεξίας Μπεζίκη), που έχει ως βασικό μοτίβο τον καλπασμό του αλόγου, ενώ η μουσική του Θοδωρή Οικονόμου εξαντλείται σε συνοδευτικό ρόλο, καθοδηγώντας τους ηθοποιούς. Ή ίσως το αποτέλεσμα οφείλεται στις ερμηνείες: καθώς έχουμε να κάνουμε με παράσταση ελάχιστης δράσης επιβάλλεται υψηλή ερμηνευτική δεξιοτεχνία ώστε να ανασυσταθεί ένας ολόκληρος κόσμος μόνο με το λόγο. Εδώ, ο Γιώργος Γλάστρας (στο ρόλο του Κόλχαας) έχει έναν περίεργο στόμφο, ενώ η Χριστίνα Μαξούρη, ο Μάνος Πετράκης και ο Γιώργος Σαββίδης εναλλάσσονται μεν με ευκολία στους πολλαπλούς ρόλους των υπόλοιπων προσώπων της ιστορίας, δεν καταφέρνουν, όμως, να τονώσουν επαρκώς τη σκηνική θερμοκρασία.
Περισσότερες πληροφορίες
Μικροί πυροβολισμοί μέσα στη νύχτα
Με αφετηρία το «Μίχαελ Κόλχαας» του Κλάιστ και την αληθινή ιστορία ενός φιλήσυχου ανθρώπου που αδικήθηκε από τον Άρχοντα, πήρε το δίκαιο στα χέρια του και κόντεψε να διαλύσει μια χώρα.
