Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους

2,5

Η παράσταση επιχειρεί να δικαιώσει ένα έργο που ανήκει σε μια συγγραφική κλάση άλλης εποχής, όχι χωρίς μειονεκτήματα το ίδιο, πετυχαίνοντας αμφίρροπα αποτελέσματα.

Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους

Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι το κύκνειο άσμα του σπουδαίου Ευγένιου Ο’Νιλ μού ακούστηκε, εβδομήντα πέντε χρόνια μετά τη συγγραφή του, ένα «γερασμένο» έργο, που παρά το φιλόδοξο στόρι δεν αποφεύγει φλυαρίες και μελοδραματισμούς. Γραμμένο ως ξόρκι οδυνηρών οικογενειακών βιωμάτων, με εμφανή την επιρροή της αυστηρής καθολικής ανατροφής του συγγρα­φέα, αναπτύσσεται μέσα από μια ιδιότυπη, «πλατωνικού» χαρακτήρα ερωτική ιστορία και τη συνύπαρξη ανθρώπων που ορίζονται από προσωπικές αμαρτίες και συναισθηματικά βάρη, για να λειτουργήσει τελικά ως μια φορτισμένη παραβολή «εξαγνισμού».

Όπως και να ’χει όμως, ένα έργο που ανήκει στον «πατέρα» και αναμορφωτή του νεότερου αμερικανικού θεάτρου παραμένει ένα στιβαρό κοινωνικό δράμα υψηλών απαιτήσεων, που συχνά παραγνωρίζονται από τη σύγχρονη σκηνική πρακτική της ελλειπτικής έκφρασης και των μεταδραματικών προσεγγίσεων. Το «Φεγγάρι για τους καταραμένους» ανήκει σε εκείνη την παράδοση του ρεαλιστικού θεάτρου που ζητάει σκηνοθέτες (και ηθοποιούς) ασκημένους στο είδος. Οι υπόλοιπες αποχρώσεις του, κυρίως συμβολιστικές, δεν αναιρούν τη ρεαλιστική του ταυτότητα αλλά συμπορεύονται με αυτήν, ευνοούν τη διαχείριση των θεμάτων σε ένα βαθύτερο επίπεδο κι εμπλουτίζουν το δραματουργικό σύμπαν.

Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους - εικόνα 1

Η παρουσία του συμβολισμού, πάντως, φαίνεται να λειτουργεί ως κρίκος διασύνδεσης με το έργο για έναν σύγχρονο, νέο σκηνοθέτη· τουλάχιστον αυτό φάνηκε στη σκηνοθεσία της Μαριλίτας Λαμπροπούλου, η οποία έδωσε το προσωπικό της στίγμα επί του έργου στις σκηνές που ευνοούν την απεικόνιση του συμβολικού του υποστρώματος.

Σε ό,τι αφορά όμως την δουλειά που χρειαζόταν ώστε η παράσταση να εμβαθύνει και να αναδείξει περίπλοκες, ελλειμματικές προσωπικότητες και πολυεπίπεδες διαπροσωπικές σχέσεις, το αποτέλεσμα μένει κάπως μετέωρο, ενώ τουλάχιστον μια πιο αποφασιστική σύντ­μηση του έργου θα επενέβαινε στα τρωτά του σημεία και θα ευνοούσε την ευρυθμία της παράστασης. Η σκηνοθέτις φρόντισε για τη δημιουργία σκηνικής ατμόσφαιρας, η οποία όμως μένει στην επιφάνεια, την ίδια στιγμή που οι ηθοποιοί δείχνουν ακαθοδήγητοι στο κομμάτι της προσέγγισης και απόδοσης του ρόλου τους.

Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους - εικόνα 2

Βέβαια, η παράσταση έχει στην διάθεσή της μια δυνατή υποκριτική τριάδα, ηθοποιούς που επιτυγχάνουν μέχρις ενός σημείου να φωτίσουν και τις ατομικές ιδιοσυγκρασίες των ηρώων και τις μεταξύ τους σχέσεις: τόσο ο έμπειρος Γιάννης Νταλιάνης και η Ιωάννα Παππά όσο και ο πολύ νεότερος Γιώργος Τριανταφυλλίδης έχουν καλές στιγμές, και μάλιστα σε δύσκολους ρόλους από άποψη συναισθηματικών μεταπτώσεων και περίπλοκης ψυχολογίας, χρειάζονταν όμως ένα στιβαρότερο πλαίσιο δουλειάς – ειδικά ο τελευταίος έχει ήδη αποδείξει πως, όταν αυτό υπάρχει, μπορεί να μεγαλουργήσει. Στους άλλους δύο ρόλους, κατά πολύ μικρότερους σε έκταση και δραματικό εκτόπισμα, εμφανίζονται οι Νίκος Γκελαμέρης και Ιωάννης Κοτίδης.

ΠΟΡΕΙΑ ΑΤ VICTORIA Τρικόρφων 3-5 & 3ης Σεπτεμβρίου 69, Πλ. Βικτωρίας, 2108210991. Διάρκεια: 140΄.

Περισσότερες πληροφορίες

Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους

  • Δράμα
  • Διάρκεια: 120 '

Με αφετηρία τις σπαρακτικές σχέσεις των προσώπων, η παράσταση επιχειρεί να διανοίξει έναν νέο φαντασιακό χώρο στο ρεαλισμό του Ο’Νιλ.

Πορεία at Victoria

Τρικόρφων 3-5 & 3ης Σεπτεμβρίου 69

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Η "Ιφιγένεια εν Αυλίδι" στο Ηρώδειο

Η παράσταση που παρακολούθησαν στην Επίδαυρο περισσότεροι από 15.000 θεατές με τη Μαρία Πετεβή στον ομώνυμο ρόλο ολοκληρώνει την περιοδεία της στο Ηρώδειο.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
29/09/2022

Στο Άττις συνεχίζεται η "Αναφορά για μια Ακαδημία" του Κάφκα

Η παράσταση της ομάδας Σημείο Μηδέν σε σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου ανεβαίνει ξανά τον Νοέμβριο.

Ο Θωμάς Ζάμπρας με νέο σόλο στο Lunar Space

"Απόφοιτος Λυκείου" ονομάζεται η νέα παράσταση του γνωστού κωμικού που έρχεται για μία και μοναδική παράσταση στον Ελληνικό Κόσμο από το Cinema Alive.

Καταιγισμός θεατρικών επαναλήψεων στις σκηνές της Αθήνας

Συγκεντρώσαμε τις 23 παραστάσεις που σηκώνουν ξανά αυλαία αυτή την εβδομάδα και αξίζει να τις αναζητήσετε.

On Ego

Ερεθιστικά φιλοσοφικά ερωτήματα γύρω από την ιδέα του Εαυτού θέτει το γοητευτικό έργο του Βρετανού δραματουργού, που μας συστήνει ο Γιάννης Νταλιάνης σε μια προσεγμένη σκηνική παρουσίαση.

Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού

Η ιλαροτραγωδία του Φο απογειώνεται στη σπιντάτη σκηνική εκδοχή του Γιάννη Κακλέα, που μας την ξανασυστήνει φιλτραρισμένη μέσα από την ιταλική λαϊκή παράδοση, αλλά και από σύγχρονες αναφορές.

Το Σώσε

Ένα από τα ευτυχέστερα δείγματα του κωμικού είδους, μια ωδή στο θέατρο, ανεβαίνει σε μια καλοκουρδισμένη παράσταση υψηλής ενέργειας και απολαυστικών ερμηνειών.