Κώστας Ταξιντάρης, Βλάσης Πασιούδης, Ανδριάννα Στρωματιά©
Μια φθινοπωρινή ακρογιαλιά, η μυρωδιά της αλμύρας και το αιώνιο φόντο της θάλασσας γίνονται ο καμβάς για μια από τις πιο συγκινητικές επιστροφές της φετινής θεατρικής σεζόν. Μετά την περσινή της επιτυχία, η παράσταση "Η φώκια", ένας μονόλογος που κέρδισε τις καρδιές των θεατών, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά. Από τις 3 Οκτωβρίου, το Θέατρο Άβατον ανοίγει τις πόρτες του προσκαλώντας μας να βυθιστούμε ξανά σε μια ιστορία που μοιάζει με καθρέφτη της δικής μας ζωής.
Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται ένας πατέρας με τον τριών μηνών γιο του, απομονωμένοι σε μια ερημική παραλία την ώρα που δύει ο ήλιος. Καθώς το νερό πηγαινοέρχεται, κάθε κύμα ξεβράζει στην ακτή μνήμες, έρωτες, διαψεύσεις, θυμό και λάθη μιας ολόκληρης πορείας. Ο ήρωας, σε έναν παραληρηματικό και βαθιά αποκαλυπτικό μονόλογο, αναμετριέται με όσα δεν τόλμησε να γίνει, αναζητώντας τη δύναμη να δώσει υποσχέσεις για το μέλλον και να κάνει το επόμενο βήμα.
Ο Μάνος Θηραίος, που υπογράφει το καθηλωτικό κείμενο, και ο Βλάσης Πασιούδης, που ενσαρκώνει τον ήρωα, συναντιούνται ξανά δημιουργικά μετά τις "Λέξεις των Άλλων". Οι δυο τους συνυπογράφουν τη σκηνοθεσία, τους φωτισμούς και την εικαστική ταυτότητα του χώρου, στήνοντας μια σπάνια σκηνική συνθήκη. Το ατμοσφαιρικό αυτό ταξίδι ολοκληρώνεται με τη μουσική και τους ambient ήχους του Γρηγόρη Λιόλιου, το σκηνικό του Γιάννη Βουρουτζή, το οπτικό υλικό των Κώστα Ταξιντάρη, Βλάση Πασιούδη και Ανδριάννας Στρωματιά (δημιουργικό).
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Η φώκια
Ένας πατέρας μαζί με τον τριών μηνών γιο του, αναπολεί σε μια παραλία μνήμες και στιγμές μιας ολόκληρης ζωής, ξετυλίγοντας όλα όσα τον οδήγησαν μέχρι εκεί. Δίνει υποσχέσεις, συναντά όσους αγάπησε και όσους τον αγάπησαν και βιώνει ξανά έρωτες, απορρίψεις, θυμό και σφάλματα, αναζητώντας τη δύναμη να κάνει το επόμενο βήμα. Σε έναν ανοιχτό διάλογο με τον νεογέννητο γιο του, ανακαλύπτει τις αλήθειες που έκρυβε ακόμη και από τον εαυτό του μέχρι τότε, σε ένα αέναο ταξίδι ενηλικίωσης από τα χρόνια που εκείνος έστεκε απέναντι από τη σκιά του δικού του πατέρα, έως το σήμερα όπου καλείται να αναλάβει τις δικές του ευθύνες, χωρίς άλλες σκιές.
