© Χαράλαμποσ Βλαχοδήμος, Ηλίας Λαχανάς
"Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα", σε δραματουργία και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ντέλλα, είναι αναμφισβήτητα μία από τις παραστάσεις που άφησε το αποτύπωμά της στο θεατρικό τοπίο και κατάφερε να γίνει βίωμα, ιεροτελεστία και σημείο αναφοράς για χιλιάδες θεατές τα τελευταία χρόνια.
Έχοντας διαγράψει μια σπουδαία, πολυβραβευμένη και συγκινητική διαδρομή στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό —από το Θεσσαλικό Θέατρο μέχρι τη Λευκωσία και το Σαράγεβο—, η παράσταση-φαινόμενο ετοιμάζεται τώρα για τον τέταρτο και τελευταίο κύκλο της. Από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο του 2026, θα έχετε την τελευταία ευκαιρία να βιώστε στο θέατρο Σταθμό μια σκηνική πρόταση που γνώρισε συνεχόμενα sold out, απέσπασε το Πρώτο Βραβείο Κοινού στο GRAPE 2025 και τιμήθηκε με το Βραβείο "Κάρολος Κουν" Σκηνοθεσίας Ελληνικού Έργου.

Το έργο κατάφερε να αγγίξει μια πολύ ευαίσθητη, σχεδόν ξεχασμένη χορδή της συλλογικής μας μνήμης: τη μυστική, λανθάνουσα εξουσία των γυναικών της Θεσσαλίας. Στη σκιά μιας αυστηρά ανδροκρατούμενης κοινωνίας, οι γυναίκες αυτές μπορεί να μην είχαν φωνή στα κοινά, όμως ανέπτυξαν έναν δικό τους, μυστικό κώδικα επιβίωσης και προστασίας. Ανάμεσα στην κουζίνα και την ύπαιθρο, η μαγειρική έγινε μαγεία. Τα ταπεινά βότανα, τα χόρτα, το νερό, το λάδι και το αλεύρι μετατράπηκαν σε θεραπευτικά "πρακτικά", ξεματιάσματα και γιατροσόφια, συνδέοντας τη γυναικεία φροντίδα με τις αρχαίες μάγισσες της περιοχής που "κατέβαζαν" το φεγγάρι.
Στη σκηνή, τρεις νέοι ηθοποιοί —ο Μιχάλης Αναγνώστου, ο Μανούσος Γεωργόπουλος και ο Πλάτωνας Γιώργος Περλέρος— με όπλα τους τη μάσκα, τον ρυθμό, τη σωματικότητα και τις αναμνήσεις από τις δικές τους γιαγιάδες, ζωντανεύουν αυτόν τον αρχέγονο κόσμο. Με αφετηρία τα στάδια παρασκευής μιας παραδοσιακής πίτας, πλέκουν αριστοτεχνικά ιστορίες του Οβίδιου και του Λουκανού με παραδοσιακά τραγούδια, αυθεντικές συνεντεύξεις και ιατροσοφικούς κώδικες του 19ου αιώνα.

Τώρα που ο κύκλος της παράστασης κλείνει οριστικά, η συγκίνηση είναι διάχυτη. "Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα" δεν ήταν απλώς μια θεατρική επιτυχία, αλλά μια γέφυρα με τις ρίζες μας, ένας φόρος τιμής στις γυναίκες που κράτησαν τη ζωή στα χέρια τους μέσα από τη σιωπή και τη φροντίδα.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com

