Γιώργος Καπλανίδης©
"Τζένη Τζένη"
Ο Νίκος Καραθάνος προσεγγίζει σκηνοθετικά την κλασική κωμωδία των Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά, ανανεώνοντας τη θρυλική ιστορία αγάπης και πολιτικής στην Ελλάδα του '60. Ερμηνεύουν: Χάρις Αλεξίου, Νίκος Καραθάνος, Γιάννης Κότσιφας, Χρήστος Λούλης, Ιωάννα Μαυρέα, Κώστας Μπερικόπουλος, Ιωάννα Μπιτούνη, 'Άγγελος Παπαδημητρίου, Αλέξανδρος Σκουρλέτης. (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, από 23/4).
"AI-MILIA"
Η σπουδαία πρωταγωνίστρια Αιμιλία Υψηλάντη, καταθέτει μια συγκλονιστική σόλο αφήγηση, μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση που συνοψίζει μια ολόκληρη ζωή στο σανίδι. Έγραψε το κείμενο και πρωταγωνιστεί σε αυτήν την κατάθεση ψυχής που αναμετράται με τη μνήμη και τη διαδρομή της μέσα από μια μοναδική σκηνική εμπειρία. (Αργώ, από 25/4).
"Παραλλαγές πάπιας"
Το έργο του Ντέιβιντ Μάμετ (The Duck Variations) φέρνει στην σκηνή ο Κοραής Δαμάτης, ο οποίος συνσκηνοθετεί και συμπρωταγωνιστεί με τον Περικλή Μοσχολιδάκη, ενώ μαζί τους εμφανίζεται η Φωτεινή Βακάκη. Στην παράσταση αυτή, δύο μοναχικοί άντρες, ο Τζωρτζ και ο Εμίλ, κάθονται σε ένα παγκάκι στην όχθη μιας λίμνης, παρατηρούν τις πάπιες και αρχίζουν να μιλούν για τη ζωή, τη φιλία, την εξουσία, τη μοναξιά και την ανθρώπινη φύση. (Μεταξουργείο, από 24/4).
"Μάκβεθ"
Ο Παναγιώτης Εξαρχέας σκηνοθετεί τη σαιξπηρική τραγωδία σε μια νέα διασκευή που συνυπογράφει με τον Άρη Μπαλή, εστιάζοντας στον μηχανισμό της εξουσίας και της διαφθοράς. Μια ωμή, δραματουργική προσέγγιση του κλασικού αριστουργήματος με τέσσερις μόνο πρωταγωνιστές: Βαγγέλης Αμπατζής, Θανάσης Ζερίτης, Άρης Μπαλής, Γιώργος Χριστοδούλου. (Από Μηχανής, από 23/4).
"Το χελιδόνι"
Το έργο του Γκιλιέμ Κλούα, που σκηνοθετεί ο Γιάννης Αναστασάκης, γράφτηκε με αφορμή μία τρομοκρατική επίθεση ομοφοβικής βίας και διερευνά την επούλωση του τραύματος, την αποδοχή και τη συγχώρεση. Η Μαρία Τσιμά και ο Κυριάκος Μαρκάτος ερμηνεύουν τους ρόλους μίας δασκάλας φωνητικής και του καινούργιου μαθητή της, που συνδέονται με έναν τρόπο βαθύτερο απ’ όσο φαίνεται αρχικά (Ελέρ, από 20/4).
"Οι από κάτω"
Η Ζέτη Φίτσιου (συγγραφέας) και ο Κώστας Σιλβέστρος (σκηνοθέτης) συνεργάζονται στην αιχμηρή κωμωδία που φωτίζει τους ανθρώπους που παλεύουν να ακουστούν. Ερρίκος Λίτσης, Κώστας Καζάκας, Άνδρη Θεοδότου πρωταγωνιστούν στην παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο παράλογο και την τρυφερότητα, κοιτάζοντας κάτω από την επιφάνεια. (Auditorium, από 23/4)
"Η αγάπη άργησε μια μέρα"
Ο Ένκε Φεζολλάρι σκηνοθετεί το εμβληματικό έργο της Λιλής Ζωγράφου, μια διεισδυτική ματιά στην καταπίεση της γυναικείας φύσης στην ελληνική επαρχία. Μετά την επιτυχία στο ΚΘΒΕ, η παράσταση κατεβαίνει στην Αθήνα. Ερμηνεύουν: Υρώ Λούπη, Ιωάννα Παγιατάκη, Λίλιαν Παλάντζα κ.ά. Κατάλληλο για θεατές άνω των 13 ετών. (Πτι Παλαί, από 24/4).
"Η αλήθεια είναι..."
Ο Γρηγόρης Καραντινάκης σκηνοθετεί το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, μια αμείλικτη ανατομία της νοσηρής ελληνικής οικογένειας, όπου τα μυστικά και η βία έρχονται στο φως. Οι ερμηνείες του Γιάννη Δρακόπουλου και της Ηρώς Κισσαναδράκη αποτυπώνουν μια πραγματικότητα που σοκάρει, αναζητώντας τη λύτρωση πίσω από την ωμή αλήθεια. (104, από 20/4).
"Τάμα"
Το έργο που έγραψε και σκηνοθετεί ο Γιώργος Χριστοδούλου, βασισμένο σε πραγματικές μαρτυρίες και λαϊκά θρησκευτικά δρώμενα, φωτίζει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πίστη, τη δεισιδαιμονία και τη θυσία. Μια ιδιαίτερη παράσταση με πρωταγωνίστριες τις Μαρία Προϊστάκη, Χρύσα Κοτταράκου και Φανή Παναγιωτίδου. (Σύγχρονο Θέατρο, από 20/4).
"Δεσποινίς Μαργαρίτα"
Το εμβληματικό έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε προυσιάζεται σε μια πολυφωνική παράσταση. Ο Γιώργος Παπαπαύλου, ένας από τους πιο ταλαντούχους και δυναμικούς ηθοποιούς της γενιάς του, κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα στην καριέρα του, αναλαμβάνοντας για πρώτη φορά τον ρόλο του σκηνοθέτη. Δεν περιορίζεται στην κλασική φόρμα του μονολόγου. Αντίθετα, "τεμαχίζει" τη μορφή της Δεσποινίδος Μαργαρίτας και την ανασυνθέτει μέσα από επτά ερμηνευτές: Φρύνη Αγραφιώτη Σπανούδη, Αγγερού Κουλουλία, Νίκη Κουτελιέρη, Δήμητρα Λυγήρου, Λουκία Μεϊδάνη, Θάνος Ρούμπος, Βασίλης Τσιάκας. (Αλκμήνη, από 20/4).
"Σχέδιο Προμηθεύς"
Το έργο του Γιώργου Αδαμαντιάδη μάς μεταφέρει στο 1967, ένα μήνα πριν το στρατιωτικό πραξικόπημα, όταν στο γραφείο μιας πολιτικής νεολαίας καταφτάνει ένα δέμα με απόρρητες πληροφορίες. Το σκηνοθετεί ο συγγραφέας μαζί με τον Γιάννη Ζαρείφη και την Ειρήνη Κατσινούλα. (Θέατρο Καλλιρρόης, από 20/4).
"Τρεις αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)"
Η Ειρήνη Λαμπρινοπούλου, ανερχόμενη εκπρόσωπος της νεότερης σκηνοθετικής γενιάς, σκηνοθετεί την παράσταση "Τρεις Αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)", μία σύγχρονη ελληνική μεταγραφή του έργου του Τσέχοφ, την οποία συνυπογράφει μαζί με τη Δανάη-Αρσενία Φιλίδου. Ερμηνεύουν: Μαριαλένα Ηλία, Υψιπύλη Σοφιά, Δανάη-Αρσενία Φιλίδου (ΠΛΥΦΑ, από 20/4).
"O τελευταίος αντάρτης"
Το έργο του Ανδρέα Ζαφείρη ζωντανεύει την ιστορία της τελευταίας ομάδας του Δημοκρατικού Στρατού στον Γράμμο. Η Ιωάννα Νιάχα σκηνοθετεί μια συγκλονιστική σύνθεση όπου πέντε γυναίκες-μαχήτριες διατρέχουν τη "Δεκαετία της Φωτιάς". Η αφήγηση του Τάκη Σάντρα συμπληρώνει αυτή την ανθρώπινη μαρτυρία για την αντίσταση, τη θυσία και τη μνήμη. Ερμηνεύουν: Μαρία Καρύδη - Χάρις Μπεζιούλα - Δήμητρα Μυφτάρι - Λυδία Ορφανουδάκη - Κωνσταντίνα Ρουμελιώτη. (Αβατον, από 21/4)
"Όνομα μητρός Λίλιθ"
Η Μαριάντζελα Κατσιαβριά γράφει και σκηνοθετεί το έργο. Μέσα από τον αρχαίο μύθο των Μοιρών, η παράσταση προσεγγίζει με ορμή το φλέγον ζήτημα των γυναικοκτονιών. Τέσσερις ηθοποιοί επί σκηνής συνθέτουν μια τελετουργική αφήγηση, όπου το αρχέγονο συναντά τη σύγχρονη πραγματικότητα, αναζητώντας τη δικαίωση και το φως απέναντι στη βία. Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Βασιλική Μανουσάκη, Γεωργία Αμανατίδου-Καδόγλου, Μυρσίνη Πετρίδη, Σύλβια Ευσταθιάδου.(Μικρός Κεραμεικός, από 21/4)
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Όνομα μητρός Λίλιθ
Μια παράσταση - ταξίδι στη γυναικεία φύση και τα πάθη της εμπνευσμένη από τις τέσσερις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας. Συγκεκριμένα σε μια παραλλαγή του Πίνδαρου σύμφωνα με την οποία υπάρχει και μια τέταρτη αδερφή-μοίρα, η Τύχη. Οι τέσσερις μοίρες δουλεύουν ασταμάτητα καθορίζοντας τις ζωές και τους θανάτους. Αγέρωχες και κυνικές συνεχίζουν να κινούν και να κόβουν το νήμα τους ό,τι κι αν συμβεί. Η Πανδώρα, η Ευρυδίκη, η Κασσάνδρα και η Μέδουσα παρουσιάζονται ως τραγικές φιγούρες που δε μπόρεσαν να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Το έργο ακροβατεί ανάμεσα στον ποιητικό ρεαλισμό, τον νατουραλισμό και τον φορμαλισμό του σωματικού θεάτρου. Μια κραυγή για τη βία που κυριαρχεί στη δική μας πραγματικότητα. Ένας αναστοχασμός για τις δικές μας ευθύνες και την παθητικότητα απέναντι σε όσα συμβαίνουν.
Τάμα
Η μουσικοθεατρική παράσταση που βασίζεται σε πραγματικές μαρτυρίες ανθρώπων από διαφορετικές εποχές –από τη γυναίκα του σφουγγαρά που περιμένει τον άντρα της να γυρίσει μέχρι τους ναυαγούς του πλοίου Σάμινα– και σε στοιχεία παραδοσιακής τέχνης, φωτίζει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πίστη, τη δεισιδαιμονία και τη θυσία. Τρεις ηθοποιοί μεταφέρουν επί σκηνής ένα ταξίδι στο χρόνο και την πορεία από την δοκιμασία, στην υπόσχεση και την προσδοκία για ένα θαύμα, εξερευνώντας τις πιο λεπτές πτυχές της ανθρώπινης ανάγκης.
Δεσποινίς Μαργαρίτα
Μια τολμηρή και σύγχρονη σκηνική εκδοχή του εμβληματικού έργου για την εξουσία που δεν ανήκει σε ένα πρόσωπο, αλλά διαχέεται, αναπαράγεται και εγκαθίσταται. Η σχολική αίθουσα μετατρέπεται σε μικρογραφία κοινωνίας, όπου η γνώση, η ηθική, η πειθαρχία και η βία συνυφαίνονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας. Ο μονόλογος διασπάται και ανασυντίθεται μέσα από επτά ερμηνευτές/τριες οι οποίοι/ες συνυπάρχουν επί σκηνής, συγκροτώντας ένα συλλογικό σώμα που ενσαρκώνει τόσο τη δασκάλα -άλλοτε ως αυθεντία, άλλοτε ως θύμα, άλλοτε ως φορέα βίας και άλλοτε ως αγωνιώδη ύπαρξη που παλεύει να επιβάλει νόημα στον κόσμο-όσο και τους μαθητές της, αποκαλύπτοντας τη λεπτή γραμμή που χωρίζει αυτόν που διδάσκει από εκείνον που διαμορφώνεται.
O τελευταίος αντάρτης
Η πραγματική ιστορία της τελευταίας ομάδας του Δημοκρατικού Στρατού στον Γράμμο κατά τη Δεκαετία της Φωτιάς (1940-1949) ζωντανεύει μέσα από τις ιστορίες πέντε μαχητριών αλλά και την αφήγηση του επικεφαλής Τάκη Σάντρα. Ο Τάκης Σάντρας την περίοδο της Κατοχής συμμετείχε σαν ηθοποιός, στις Θεατρικές Ομάδες της ΕΠΟΝ. Το 1946 εξορίστηκε στη Μακρόνησο. Δραπέτευσε το 1948 και συμμετείχε, ως επικεφαλής, στη τελευταία ομάδα του ΔΣΕ που αποχώρησε από τον Γράμμο. Στη συνέχεια έζησε, μέχρι το 1958, στη Τασκένδη, ως πολιτικός πρόσφυγας. Λόγω των γνωστών γεγονότων μεταξύ των πολιτικών προσφύγων, επέστρεψε παράνομα στην Ελλάδα, όντας καταδικασμένος “δις εις θάνατον”. Συνελήφθη και φυλακίστηκε.
Το χελιδόνι
Με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση της 12ης Ιουνίου 2016 στο gay bar «Pulse» στο Ορλάντο, ο βραβευμένος Καταλανός συγγραφέας υπογράφει ένα έργο-ύμνος στην αγάπη και τη ζωή. Το σύγχρονο κοινωνικό δράμα μιλά για τη βία απέναντι στη διαφορετικότητα και για το κόστος που αφήνει αυτή η βία πίσω της. Δεν λειτουργεί ως χρονικό ενός γεγονότος, αλλά ως μια βαθιά ανθρώπινη διερεύνηση του τραύματος που αφήνει πίσω του. Ο Κλούα μετατρέπει την πληγή σε ένα πυκνό, εσωτερικό δράμα για τη μνήμη, την απώλεια και τη δύσκολη διαδρομή προς τη συγχώρεση και την αποδοχή του άλλου. Η δράση εκτυλίσσεται σε ένα διαμέρισμα, σε ένα μάθημα φωνητικής που ξεκινά ως μια τυπική συνάντηση. Πολύ γρήγορα όμως οι δύο χαρακτήρες, η Αμέλια κι ο Ραμόν, καταλαβαίνουμε πως συνδέονται με έναν τρόπο βαθύτερο και πιο οδυνηρό απ’ όσο φαίνεται αρχικά. Ο διάλογός τους εξελίσσεται σε μια σταδιακή σύγκρουση, όπου ο πόνος, η άρνηση και η ενοχή έρχονται στην επιφάνεια.
Τρεις αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)
Σύγχρονη μεταγραφή του κλασικού έργου του Άντον Τσέχοφ «Τρεις αδερφές» για τη «Μόσχα» που όλοι αναζητούμε, που φωτίζει με ευαισθησία αλλά και καυστικό χιούμορ τις ρωγμές της ελληνικής οικογένειας. Με αφορμή ένα κληρονομικό ζήτημα, αναδύονται ερωτήματα γύρω από τη μνήμη, την απώλεια και τον αποχωρισμό του πρώτου σπιτιού. Τι σημαίνει οικογένεια; Πώς διαχειριζόμαστε τα ανεκπλήρωτα όνειρα; Και ποια είναι η «Μόσχα» που συνεχίζουμε να αναζητούμε σήμερα; Η Όλγα, η Μαρία και η Ειρήνη επιστρέφουν στην Κεφαλονιά, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Η απόφαση να πουλήσουν το πατρικό τους σπίτι — έναν χώρο γεμάτο μνήμη, παιδικά ίχνη και οικογενειακές χίμαιρες — τις φέρνει ξανά μαζί, έπειτα από οκτώ χρόνια που η καθεμία έχει ακολουθήσει μία διαφορετική πορεία ζωής στην Αθήνα. Περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές, αναγκάζονται να συνυπάρξουν σε ένα σπίτι που λειτουργεί σαν ζωντανό αρχείο: οι παλιές συγκρούσεις αναβιώνουν, οι συζητήσεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ επιστρέφουν, οι προσωπικές επιλογές τίθενται εκ νέου υπό αμφισβήτηση. Οι ισορροπίες τους δοκιμάζονται και οι βεβαιότητες καταρρέουν, καθώς κάθε μία καλείται να επαναπροσδιορίσει τι άφησε πίσω και τι διεκδικεί ακόμη.
Η αλήθεια είναι…
Ένα μικρό ευαγγέλιο των συμπλεγμάτων που κουβαλάμε, το οποίο μας προκαλεί να κοιτάξουμε κατάματα τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής. Πραγματεύεται τι συμβαίνει όταν δύο απλοί καθημερινοί άνθρωποι, ευυπόληπτοι γονείς, καταρρέουν όταν το παιδί τους "επιλέγει να είναι διαφορετικό".
Σχέδιο Προμηθεύς
Η πολιτική τραγωδία μάς μεταφέρει στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1967, ένα μήνα πριν τις εκλογές και το στρατιωτικό πραξικόπημα, όταν στο γραφείο μιας πολιτικής νεολαίας καταφτάνει ένα δέμα με απόρρητες πληροφορίες, που ποτέ δεν θα έπρεπε να έχει φτάσει στα χέρια τους: ηχητικές καταγραφές, φωτογραφίες και έγγραφα μιας ομάδας αξιωματικών που ετοιμάζεται να καταλύσει τη δημοκρατία μέσα στις επόμενες ώρες. Καθώς η νύχτα προχωρά, η αγωνία μετατρέπεται σε πανικό και ο πανικός σε πολιτικό και ηθικό αδιέξοδο. Ανάμεσα σε ιδεολογικές συγκρούσεις, φόβο, οργή και απελπισία, οι ήρωες φτάνουν μπροστά σε ένα ακραίο ερώτημα: Μπορεί μια πράξη βίας να σταματήσει τη δικτατορία πριν τη γέννηση της;
AI-MILIA
Σε μια προσωπική κατάθεση ψυχής μάς προσκαλεί η κυρία του θεάτρου Αιμιλία Υψηλάντη. Μια προσωπική διαδρομή μνήμης, ταυτότητας και αλήθειας, όπου το θέατρο γίνεται εξομολόγηση και ουσιαστική σύνδεση ανάμεσα στην ηθοποιό και τον θεατή. Η παραστασιακή αφήγηση ξεκινά από μια απλή, σχεδόν καθημερινή συνθήκη: μια ηθοποιός που δεν φεύγει από τη σκηνή μετά το τέλος της παράστασης. Εκεί ανασύρει εικόνες, μνήμες, θραύσματα ζωής. Παιδικά χρόνια, οικογένεια, έρωτες, κοινωνικές επιταγές, σώμα, ελευθερία. Μια ζωή που ξεκίνησε στη μεγάλη οθόνη της δεκαετίας του '60 φτάνει ως τη σημερινή εποχή, μεταφράζοντας το παρελθόν με το λεξιλόγιο του σήμερα. Το προσωπικό διασταυρώνεται με το συλλογικό, και η ιδιωτική μνήμη με την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς. Από τις κοινωνικές απαγορεύσεις και τα στερεότυπα, μέχρι τις κατακτήσεις και τις ελευθερίες που σήμερα θεωρούμε δεδομένες, ενώ εξακολουθούν να επαναπροσδιορίζονται.
Μάκβεθ
Σε αυτή τη σύγχρονη εκδοχή του σαιξπηρικού «Μάκβεθ», τέσσερις άνδρες ηθοποιοί στήνουν ένα βίαιο «παιχνίδι» ενηλικίωσης, μετατρέποντας τη σκηνή σε πεδίο διερεύνησης των ανθρώπινων ορίων και της σχέσης του αρσενικού υποκειμένου με την εξουσία. Αυτό που ξεκινά ως ένα «αθώο» παιχνίδι μεταξύ αγοριών, εξελίσσεται σε ένα γενικευμένο σφαγείο, στο οποίο ο φόνος παύει να είναι παιχνίδι και γίνεται η απόλυτη έκφραση της ψυχής και η ουσιαστική επιβολή της εξουσίας.
Η αγάπη άργησε μια μέρα
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει μια παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο εμβληματικό βιβλίο, γραμμένο το 1994. Μια συγκλονιστική εικόνα της ελληνικής επαρχίας μεταξύ 1930 και 1980, ένα δριμύ «κατηγορώ» στην απάνθρωπη σκληρότητα της πατριαρχικής οικογένειας και τις κοινωνικές συμβάσεις και ταυτόχρονα ένας ύμνος στον έρωτα και την ελευθερία. Στο Νεοχώρι της Κρήτης, την περίοδο της Κατοχής, η πολυμελής οικογένεια Φτενούδου, ζει υπό το βάρος της ενοχής, της θρησκευτικής καταπίεσης και των άκαμπτων ηθικών κανόνων της επαρχίας. Μέσα σε αυτό το αρρωστημένο περιβάλλον, η μικρότερη κόρη, Ερατώ, η πολυαγαπημένη της μητέρας της, ερωτεύεται έναν Ιταλό στρατιώτη, που κρύβεται στο υπόγειο του σπιτιού τους και μένει έγκυος από αυτόν. Μετά τον θάνατο του πατέρα, η μεγάλη κόρη της οικογένειας αναλαμβάνει τα ηνία του σπιτιού, επιβάλλοντας τη θέλησή της μέσα από την απόλυτη υπακοή στο αναχρονιστικό σύστημα αξιών, τον ενσωματωμένο μισογυνισμό, τα μίση και τα απωθημένα της ερωτικής στέρησης. Οδηγείται σε μια μεγαλομανία, που ανατροφοδοτεί την κοινωνική υποκρισία: αποκρύπτει (ή θανατώνει) ό,τι πλήττει την οικογενειακή τιμή και επιδεικνύει κάθε ανούσια σύμβαση που προσδίδει κύρος στην παρηκμασμένη τους ζωή. Σε αυτό το περιβάλλον κάθε μορφή αγάπης και έρωτα αποκλείεται, ποινικοποιείται και διώκεται. Κάθε ανάγκη για ζωή μαραίνεται.
Τζένη Τζένη
Μια μουσικοθεατρική παράσταση-γιορτή για την Ελλάδα που χάσαμε, σε διασκευή Γιάννη Αποσκίτη. «Ένα ηλιόλουστο ρέκβιεμ» που μετατρέπει την κινηματογραφική μνήμη της κλασικής ταινίας της Φίνος Φιλμ σε ποιητική σκηνική εμπειρία. Με νοσταλγία για την χαμένη αυτή αφέλεια των καλοκαιρινών βραδιών, και με ένα θίασο “σκιών”, φαντασμάτων των ηρώων της κλασικής ταινίας, στήνει ένα καλοκαιρινό, ηλιόλουστο ρέκβιεμ, έναν θρήνο για το τέλος αυτής της εποχής και συνάμα μια γιορτή για την αθανασία που της χάρισε η ασημένια οθόνη. Μέσα σε αυτό το γιορτινό και πένθιμο κλίμα, οι ηθοποιοί του θιάσου αναζητούν αυτές τις θεϊκές μορφές που συνόδεψαν τα κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών τους χρόνων, σε μια Ελλάδα που να καταδύεται καθημερινά στο πέλαγος των αναμνήσεων της, αναζητώντας τον εαυτό της, ξανά και ξανά.
Οι από κάτω
Μια σύγχρονη, αιχμηρή κωμωδία που φωτίζει τις ρωγμές των ανθρώπων που παλεύουν να ακουστούν και να γίνουν ορατοί με καυστικό χιούμορ αλλά και ευαισθησία. Ο Ερρίκος και ο Βλάσης, δύο κατάδικοι για μια μικρή ληστεία τράπεζας, βρίσκονται εδώ και χρόνια σε καταναγκαστικά έργα καθαρισμού ενός υπονόμου. Πρόκειται να εκτίσουν την ποινή τους μόλις καθαρίσουν εντελώς τον χώρο. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ακριβώς από πάνω τους υπάρχει μια μεγάλη τρύπα, από την οποία πέφτουν όλα τα σκουπίδια του «επάνω» κόσμου.
